Arctic Monkeys - The Car (2022)

Halfje er bij

Kritiek kan altijd, zeker als je liefhebber bent van de gitaren van de eerdere albums. Het eerste album staat trouwens in mijn album top 10.

Echter heb ik problemen met het missen van de authenticiteit. Dit is de richting die de band zelf gekozen heeft, het is hun muziek van nu en daarmee zo authentiek als wat. En het lijkt mij logisch dat ze daar zelf enthousiast over zijn. Ik ben dat in ieder geval ook, want ik ben aangenaam verrast door deze plaat. Maar inderdaad: het klinkt flink anders dan hun debuut.

Hier kan ik mij goed in vinden. Ik verbaas mij dan ook dat The Car nog wat lager wordt gewaardeerd dan Tranquility Base Hotel + Casino. En de waardering daarvoor vond ik al te laag.

Ik vind zelf the car gelijkwaardig en misschien iets beter dan tranquility, al zijn het beide gewoon klasse albums imo.
AM herhaalt (gelukkig) niet steeds hetzelfde trucje.

Voor mij sijpelt dit te weinig door in hun nummers die een stuk veiliger en meer ingehouden klinken. Het spelplezier en de frivoliteit schemert hier duidelijk minder door.

Gisteren de tour van dit album gezien in Oberhausen: mis het niet a.s. vrijdag of zaterdag in de Ziggo Dome!

De nummers van The Car bleven fier overeind tussen alle klassiekers van the Arctic Monkeys. Met name Body Paint & Big Ideas waren geweldig, met ook extra gitaren/solo's. Deze live uitvoeringen zijn nog beter dan de albumversies.

Wat klinken sculptures of anything goes en body paint goed live zeg!
Wereldconcert gezien, Alex turner staat echt in mn top 3 zangers nu!

die solo/jam aan het einde van body paint oh mijn god
ze waren echt zo goed live, echt fantastisch ze zijn nu gelijk een van me favoriete bands omg

Pffff, ik had toen gewoon kippenvel. Ook een van mijn favorieten nu, net nog buiten me top 10 maar heeel close richting mn top 10
Ook echt een goede mix tussen de crooner en de rocker Alex Turner vind ik.

Ja alles werd goed gespeeld en vooral goed gezongen, gewoon heel goed steeds echt een fantastische avond

Wat was het een geweldige show! Ik kan niet wachten tot ik op 9 juni naar het concert in 'thuisbasis' Sheffield ga!

In mijn top 10 concerten en dat in ern zaal als de Ziggo. Body Paint, en vooral idd het laatste deel van de song was onwerkelijk goed, niet normaal

Fijn dat Alex liet horen dat hij niet alleen een fantastische zanger is, maar ook nog erg goed gitaar kan spelen

De Ziggo Dome is recent gebouwd voor concerten en met een goede geluidsman heb je (bijna) overal prima geluid, ondanks dat er 17.000 mensen in kunnen. Ik kom er daarom graag en ik begrijp heel wat bands ook. En dat ondanks de Hollandse ziekte: teveel mensen die door de muziek heen lullen. Op zaterdag vroeg Alex Turner dan ook om stilte aan het begin van een rustig nummer, maar kreeg dat niet van iedereen. Tijdens het zingen door zei hij iets als 'where could they possibly talk about?!'.

Geen probleem mee gehad bij de band Bon Iver, 10.000 mensen muisstil zonder wat te hoeven zeggen. Oftewel een doelgroep van muziekliefhebbers. Had ik trouwens niet verwacht.

Bon iver is dan ook wel hele andere muziek he. Totaal niet opzwepend zoals AM dat wel is. Dat keurt praten tijdens nummers niet goed maar is wel degelijk een relevant verschil. Bij Bon iver hoor je het ook beter als er mensen praten, dus vandaar denk ik. Beide top acts overigens.
En insinueer je nu dat de doelgroep van AM geen muziekliefhebbers zijn? Explain

Ook Arctic Monkeys heeft rustige nummers en Alex Turner vroeg zelfs om stilte. En dan lullen er tientallen/honderden mensen dwars doorheen, die goed te horen waren. Ik vraag me dan echt af: wat doe je daar? Ga naar de kroeg of zo.

Eens, het blijft ofcourse vervelend maar niets aan te doen en ik had er die vrijdag geen last van trouwens. Het was het 2e AM concert waarop het gebeurde.

Het Malieveld (Den Haag), dat regelmatig gebruikt wordt als locatie voor verscheidene demonstraties en protesten, was op woensdag 7 juni 2023 het decor van een Muse-concert. Menig protest gaat, op eender welke wijze, regelmatig hand-in-hand met rebelse omstandigheden. Het mag eveneens geen verrassing heten dat in het oeuvre van Bellamy en de zijnen zeer frequent een flinke dosis opstandigheid schuilgaat. 'They will not control us' (Uprising) en 'You and I must fight for our rights' (Knights of Cydonia) zijn slechts twee voorbeelden van teksten uit Muse-songs die daar het keiharde bewijs van zijn.

Na een fraaie show, waarin de ene na de andere parel gespeeld werd, begon ik aan mijn nachtelijke reis huiswaarts (lees: naar Noord-Brabant). Van een goede nachtrust was echter geen sprake, daar het wekkertje om 05.00 uur aangaf dat ondergetekende zijn bed kon verlaten. Samen met mijn vriendin ging ik op donderdagochtend immers alweer richting de locatie van het volgende concert. En dat was er eentje waar ik al meer dan zeven maanden naar had uitgekeken. In Sheffield, gelegen in het graafschap Yorkshire, zouden de Arctic Monkeys voor het eerst sinds vijf jaar weer een 'hometown gig' spelen. Als zelfbenoemd superfan moest ik erbij aanwezig zijn, toch?

Na een Eurostar-treinreis zonder tegenslagen arriveerden we rond het middaguur in hartje Londen. Aldaar stapten we niet veel later op een Flixbus, die ons wonder boven wonder ook zonder enige problemen naar onze volgende bestemming transporteerde: Sheffield, ook wel 'The Steel City' (staalstad) genoemd. Ons verblijf bevond zich op een steenworp afstand van Hillsborough Park, dat doorheen de geschiedenis op verschillende wijzen bekendheid heeft weten te vergaren.

Op vrijdag 9 juni was het dan eindelijk zover: de poolaapjes keerden huiswaarts en maakten zich op voor een show die naar verwachting zo'n 40.000 toeschouwers zou trekken. Jammer genoeg liet het Engelse openbaar vervoer ons die ochtend in de steek. Ik had middels een bezoekje aan High Green (de wijk waar het viertal opgroeide en waarover een aantal nummers geschreven zijn) bijzonder graag 'in de voetsporen' willen treden van Alex Turner en co. Een kort bezoekje aan het stadscentrum dan maar, als alternatief. We wilden namelijk een goede plek bemachtigen bij het concert. Van slenteren door de stad was dus allesbehalve sprake. Eenmaal aangekomen in Hillsborough Park werd al snel door de dienstdoende (en enorm sympathieke) crowd management-mensen duidelijk gemaakt dat de eerste duizend wachtenden toegang kregen tot de golden circle. Hadden wij even geluk: een regulier ticket gekocht, maar als nummers 333 en 334 een 'front pit-bandje' weten te verkrijgen!

En zo geschiedde: via een aparte ingang liepen we de golden circle in, waarna het wachten was wat de klok sloeg. Gelukkig duurde het niet lang vooraleer de uit Liverpool afkomstige band The Mysterines het podium betrad, gevolgd door de hyperactieve Zweedse band The Hives. Rond 20.45 uur Engelse tijd was het dan eindelijk zover: vanop de vierde rij zag ik Turner, Cook, Heldens, O'Malley, Rowley, Latter en Parkford op het toneel verschijnen. 'Op welke manier gaan zij het thuispubliek op een verrassing trakteren?' was een veelvuldig terugkerende vraag. Die vraag werd echter al direct bij het openingsnummer beantwoord, aangezien de intro-akkoorden van A Certain Romance, dat sinds 2013 eigenlijk niet meer live was gespeeld, uit de speakers galmden. Elk Arctic Monkeys-album kreeg ongeveer dezelfde portie aandacht, al hadden de AM-nummers de overhand en moesten de liedjes van Suck It and See het onderspit delven. Ik heb genoten. Ten eerste omdat ik een zwak heb voor het Britse concertpubliek. Ten tweede omdat de sfeer er in de golden circle goed in zat. Ten derde omdat ik mijn droomreis in vervulling heb laten gaan. Wat een weelde.

Na afloop was er ook kritiek. Turner zou als een 'clubzanger' die amper met het publiek communiceert hebben opgetreden. Ook zou het geluid niet altijd even goed zijn geweest. Ook over het (dode) publiek waren hier en daar klachten te lezen. Gelukkig hadden wij, als golden circle-figuren, van zulke dingen geen last. We hebben gesprongen, op het geluid was niets aan te merken, grootse rookbommen en fakkels werden rijkelijk ontstoken als ware het goedkope rotjes en van mijn stem was niet veel meer over. En ja, Turner vertelde geen verhaaltje. En ja, Turner betrok zijn thuispubliek niet of nauwelijks bij de show. Had ik dat anderzijds wel verwacht? Nee, Alex is sowieso geen prater tijdens concerten. Maar 'Lovely, Alex!', was die dag denk ik wel de meest gehoorde kreet in Sheffield.

Verhoogd naar 4,5

Dit album heeft een paar van de beste nummers van de apen (Mirrorball, Sculptures, Body Paint en Big Ideas is ook wel een goed nummer) maar de rest is dan wat minder, daarom de 4,5. De genoemde nummers zijn echt fantastisch maar de andere nummers zijn iets saaier en minder goed naar mijn mening

Wel lekker voor in de lift.

Halfje omhoog naar de volle pot omdat het live gisteren overeind bleef. Meer zelfs, het was een goed concert, Turner had er zin in, de band stond scherp en het was goede, moody rock zoals ik het graag hoor en Body Paint was het hoogtepunt van de set.

5 mei 2023, Amsterdam: tiende rij
9 juni, 2023, Sheffield: zevende rij
2 juli, 2023: Werchter, derde rij

Wat. Een. Avond. De poolaapjes als smaakvolle kers op de Belgische festivaltaart (en dat na een bijzonder puike show van vrienden Queens of the Stone Age).

Waar is die lift?

In mijn optiek is dit album een bescheiden meesterwerk dat zich met gemak kan meten met het beste werk van Arctic Monkeys. Het is een love it or hate it plaat, dat begrijp ik. Voor mij werkt 'ie uitstekend.

Natuurlijk is dit een fantastische andere richting van het genie Alex Turner. Body Paint was fan tas tisch gisteren live in Luxemburg. Buiten categorie. Koesteren. Veel betere bands vind je niet.

4 juli 2023: Luxemburg, tiende rij

De show in Luxemburg was geniaal, temeer omdat ze I Ain't Quite Where I Think I Am en Knee Socks weer eens speelden. Jammer van het dode publiek, daar we echt maar met circa tien diehards aan het springen waren bij zo goed als ieder nummer. Het begrip 'AM-meisjes' nam in Luxemburg wel onuitstaanbare vormen aan, aangezien alle telefoontjes als de wiedeweerga in de lucht gingen bij songs van het desbetreffende album. Derhalve voelde het eigenlijk wel extra lekker om als een van de weinigen bij 'The View From the Afternoon' mee te joelen.

Kortom: thanks voor de afgelopen drie maanden, poolaapjes! Ik heb jullie op vier verschillende plekken mogen bewonderen en ik heb me vier keer meer dan kostelijk vermaakt. Tot over een paar jaar (hoop ik)!

Tot mijn verbazing heb ik dit album destijds niet gescoord. het was denk ik een vier geweest en inmiddels is het hoger. Ik vind het album nog steeds beter worden.

Ik heb er een beetje mijn best voor moeten doen maar na een handvol draaibeurten ben ik op het punt beland dat ik het excuus heb deze plaat met prachtige hoes in huis te halen. Het zal wel met name kant a zijn die ik graag speel.

https://m.youtube.com/watch?v=XrniSnv93Hc&t=3960s&pp=ygUSbWF0IGhlbGRlcnMgZHJ1bWVv

Prachtige drumvideo/interview met Matt Helders.