Warhaus - Ha Ha Heartbreak (2022)

Zéér benieuwd naar. De singles klonken alvast top.

Open window is al heerlijk i.i.g. met de minutenlange outro.

De eerste singles zijn inderdaad vrij goed en doen meer denken aan het eerdere werk van Balthazar dan hetgeen Balthazar zelf brengt in hun laatste lp's.

Toch heb ik ook een kleine kanttekening met alles wat Maarten Devoldere doet. Het klinkt allemaal wat pretentieus en stoerdoenerig. De albumhoes versterkt dit gevoel. Ik heb soms het gevoel als hij de jongere Nick Cave wil zijn.

Ben het wel eens met Remcodurez wat betreft de pretentieusheid. Ja, het is een hoop cooldoenerij, maar ik vind dan wel dat hij er verdomd goed mee weg komt. Na vijf jaar terugkeren met een waanzinnige track als 'Open Window', je moet het maar kunnen.

Ik vind het eigenlijk wel cool, hij speelt zijn rol met verve. Zijn stem en 50s dandy-esque voorkomen werken helemaal mee aan het sfeerbeeld dat hij probeert te creëren. Het feit dat de beste man meerdere malen is vreemdgegaan om vervolgens een heartbreak album te maken is toch schitterend in al zijn kutheid? Ontzettend zin in dit album en het naderende concert in Utrecht.

hahahahha die clip van open window!!!!! hoe verzin je het

wel een mooi nummer

En ook Time Bomb is weer een schot in de roos. Het moet raar lopen wil dit album mij niet gaan bevallen. Gelijk maar even tickets voor Paradiso ingeslagen. Helaas kwam ik er te laat achter dat hij hier om de hoek in De Helling staat. Op TicketSwap heb ik honderden concurrenten, dus dat lijkt een kansloze missie.

De lp viel al iets vroeger op de mat, een dikke plak van heavyweight vinyl en die klonk waanzinnig goed.

Warhaus flikt het om zijn breakup-plaat van hetzelfde niveau te maken als zijn vorige en heeft nog het lef om zijn ex backing vocals te laten doen. Het resulteert in een rijk georkestreerd album vol fantastische nummers. Ik denk stiekem top 10 materiaal.

3 mei ook in de Tivoli, maar dan is Paradiso een mooier decor

Ja, toch wel bizar dat ze in de Ronda staan. Een vrij grote zaal, die normaal meer is besteed aan bands met een grotere staat van dienst. Ik noem een Balthazar

Haha ja, Balthazar zal vanaf nu dan maar naar de Ziggo Dome moeten om de balans te bewaren

Hier heb ik erg veel zin in. Desire en Timebomb behoren tot de beste singles van het jaar. De sfeersetting van de nummers is prachtig.

Prachtige plaat zeg. Zo zwoel en spannend tegelijk. Warhaus is voor mij echt Balthazar voorbij.

Fantastische plaat. Bijna elk nummer klopt. I’ll miss you baby is denk ik het minst gelukt (vreemde combinatie van akkoorden en een zanglijn die iets buiten Maarten’s bereik soms lijkt te liggen) en de afsluiter had misschien iets interessanter gekund qua opbouw en tekst, maar verder is dit duidelijk een hoogtepunt in zijn carrière. Denk overigens dat Alex Turner er goed aan zou doen deze plaat grondig te bestuderen, mocht hij nog op dezelfde toer willen doorgaan.

I’ll miss you baby vind ik vetter dan shit. Heerlijke track

De liefde tussen Maarten Devoldere en Sylvie Kreusch was er een voorbestemd om bezongen te worden. Op Warhaus (2017) zong hij al uitvoerig over zijn muze op het nummer 'Kreusch'. Maar Sylvie wilde ontsnappen uit de rokerige charme van deze rockster. Een van dé albums van afgelopen jaar was het relatierequiem dat ze - na het zoveelste overspel van onze Maarten - schreef in het franse dorpje Montbray. Je struikelt daar over referenties en verwijzingen van hartenzeer.

Het zijn moderne liefdesbrieven: ze bracht persoonlijke dolksteken als 'Let It All Burn'' ten gehore júist in het voorprogramma van Balthazar. De spijtbetuiging per voicemail van Maarten volgde op You Wont Come Around agkomstig van Sand, maar de volledige boetedoening staat op plaat: Ha Ha Heartbreak.

...en wie is er vervolgens te horen als achtergrondzangeres? Natuurlijk..

Zijn beste werk tot nu toe. Mooier geheel dan de vorige twee, en een rijkere variatie aan songs. Je kan een duidelijke opdeling maken tussen ‘oude’ en ‘nieuwe’ Warhaus: Shadow Play, Time Bomb, It Had to be You en Desire zouden zo allemaal op zijn vorige platen kunnen staan. Terwijl hij met Open Window - zijn beste nummer tout court - of I’ll Miss You Baby echt een nieuwe romantische en orkestrale kant opgaat, minder sensueel en verleidelijk, eerder melancholisch en introspectief. Het is net dat contrast dat deze plaat zo sterk maakt. Daarnaast is de instrumentatie prachtig, de pianist wéét wat hij doet: die jazzakkoorden op het einde van When I Am With You of die arpeggio’s in Time Bomb - een vleugje Ravel. Dat is gewoon puur vakmanschap. Of mijn persoonlijke favoriet: de basklarinet. Echt veel hoor je hem niet (Desire en Shadow Play), het spel is subtiel en in de mix krijgt hij nooit de overhand, maar hoe zalig is die sound wel niet. Het zijn die kleine dingen die het afmaken.
Maarten heeft Balthazar niet nodig, hij is beter af solo.

Overigens, omdat de vocals van deze plaat in een Italiaanse hotelkamer zijn opgenomen, zou je op het einde van Time Bomb blijkbaar boze buren horen die op de muren kloppen. Voorlopig heb ik het nog niet kunnen opmerken.

Best ok dit maar vrees dat chauvinisme de punten beïnvloedt. Ik vond de vorige maar niets, een doorslag van andere artiesten en hoewel hier een paar echt goede nummers opstaan vind ik Montbray dan de perfecte break up plaat. Dit is wel degelijk. Een 5*? Nee hoor. Maar 4 is dik verdiend.

Geen fan van de stijl van zingen van deze belgische guy. Niet slecht maar niet echt mijn smaak moet ik zeggen. De nummers kabbelen voort en nergens is het ook spannend, een beetje slaapverwekkend zelfs.
Achteraf had ik dit kunnen weten omdat ik nou ook niet echt de grootste balthazar fan ben. Achja, niet geschoten is altijd mis

Maarten komt, tenminste op mij, onwaarschijnlijk arrogant over. Een beetje zoals Tom Barman dat in zekere zin wat heeft, maar zonder de redeeming factor. 't Wil helaas maar niet lukken dat van mij af te zetten. Het komt voornamelijk door zijn uitspraken in interviews, alsook wanneer hij op de radio of TV een babbeltje doet. Dan versterken z'n lichaamstaal en gezichtsuitdrukkingen dat gevoel nog eens. Nogal hautain. Het stoort mij in die mate dat het moeilijk begint te worden dat los te koppelen van de muziek (en videoclips) die hij brengt, want ook daar schemert dat soms wat door. Mogen we ergens geloven, nuja hopen, dat dit een rolletje is?

Jammer hoor, want Open Window is écht goed en Desire een fijne tweede. It Had To Be You en Time Bomb liggen dan weer een pak moeilijker. Snel wegzappen! Bij Balthazar stuit ik op hetzelfde euvel, het is voortdurend een tweestrijd.

De voorlopige score heeft last van het nadeel van de twijfel. De nog nieuwe nummers hebben meerdere luisterbeurten nodig. Mogelijk zit halve ster extra er nog in? De tijd zal het uitwijzen.

Wow, wat een plaat dit! Nu vond ik de muziek van Warhaus altijd al reuzefijn, maar ook net iets te weinig onderscheidend van Balthazar. In mijn beleving staat dit album vele malen meer op zichzelf. De weelderige semi-jazzy arrangementen geven het op momenten een Bowieësque sfeer, en elk nummer is even melancholisch als troostend knus. Een album om je door mee te laten voeren.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Warhaus - Ha Ha Heartbreak - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Warhaus - Ha Ha Heartbreak
Na vijf jaar stilte heeft Maarten Devoldere zijn project Warhaus nieuw leven ingeblazen, wat een zeer sfeervolle en verrassend soulvolle collectie songs oplevert, die de komende maanden voor heel wat warmte gaat zorgen

Maarten Devoldere kennen we vooral van de Belgische band Balthazar, maar ik vond de muziek die hij in 2016 en 2017 maakte als Warhaus eigenlijk interessanter. Na vijf jaar stilte keert Warhaus terug. Dit keer met een wat kleinere rol voor Sylvie Kreusch, maar ook Ha Ha Heartbreak is een bijzonder fraai album. Warhaus klinkt nog wat soulvoller dan op de vorige twee albums en heeft gekozen voor een wat broeierige instrumentatie waarin de strijkers flink mogen aanzwellen. Het levert een geluid op met een zeer aangename jaren 70 vibe, maar het blijft ook het karakteristieke Warhaus geluid, dat ook dit keer zeker niet onder doet voor de muziek van Balthazar.

Warhaus, een soloproject van Balthazar voorman Maarten Devoldere, dook in 2016 voor het eerst op met het prachtige We Fucked A Flame Into Being. Het album werd vergeleken met de albums van roemruchte muzikanten als Leonard Cohen en Nick Cave, maar zelf beluisterde ik het album vooral als een eerbetoon aan de minstens even legendarische Serge Gainsbourg.

We Fucked A Flame Into Being was een broeierig en sensueel album, dat opviel door een bijzonder sfeervolle instrumentatie vol echo’s uit zowel de Franse als de Amerikaanse filmmuziek. De al even broeierige zang van Maarten Devoldere, hier en daar bijgestaan door zijn toenmalige vriendin Sylvie Kreusch, was de kers op de taart.

Warhaus keerde een jaar na het debuutalbum terug met een minstens even bezwerend maar ook wat meer ingetogen titelloos tweede album, maar de afgelopen vijf jaar was het helaas stil rond Warhaus en lag de focus bij Balthazar. Deze week keert Maarten Devoldere echter terug met het derde album van Warhaus, Ha Ha Heartbreak.

We worden dit keer helaas minder vaak getrakteerd op de stem van Sylvie Kreusch, die zich na het briljante soloalbum Montbray van vorig jaar concentreert op haar solocarrière, maar Maarten Devoldere verkeert ook dit keer in een uitstekende vorm. Direct vanaf de eerste noten slaan de warme klanken van Warhaus zich als een warme deken om je heen en dat houden ze een album lang vol.

Ha Ha Heartbreak ligt in muzikaal opzicht in het verlengde van zijn twee voorgangers, maar het album klinkt ook weer net wat anders. De combinatie van broeierige klanken en veel strijkers roept ook dit keer associaties op met Franse filmmuziek en ook dit keer lijkt het unieke oeuvre van Serge Gainsbourg een belangrijke inspiratiebron, maar Ha Ha Heartbreak is ook een soulalbum en ook nog eens een breakup album.

Maarten Devoldere geeft de sfeervolle klanken op het album alle tijd om breed uit te waaien, wat het album voorziet van een bijzondere sfeer. De instrumentatie en arrangementen zijn hier en daar bijna overdadig, maar de muziek van Warhaus vliegt nergens uit de bocht. Vergeleken met de vorige twee albums klinkt Ha Ha Heartbreak, mede door de strijkersarrangementen flink wat soulvoller en dat bevalt me wel.

Zeker als de zon onder is verleiden de warme klanken van Warhaus bijzonder makkelijk en is het album ook in vocaal opzicht lastig te weerstaan. Maarten Devoldere heeft voor het derde album van zijn gelegenheidsband een serie bijzonder sterke songs vol melancholie geschreven. Het zijn songs die ook uit de jaren 70 zouden kunnen stammen, maar het klinkt geen moment gedateerd.

Ik heb persoonlijk niet zo heel veel met de muziek van Balthazar, maar Ha Ha Heartbreak van Warhaus maakte direct bij eerste beluistering indruk en sindsdien zijn vrijwel alle songs op het album flink gegroeid. Waar ik op de eerste twee albums ook nog wel wat van Leonard Cohen en Nick Cave hoorde, duiken op album nummer drie hier en daar echo’s van soulzangers als Marvin Gaye op, maar Warhaus klinkt op Ha Ha Heartbreak toch vooral als Warhaus, dat overigens meer is dan Maarten Devoldere, want wordt er op het album fantastisch gemusiceerd, waarbij de drummer een eervolle vermelding verdient. Wat een heerlijk album voor alle donkere en koude avonden die er aan komen. Erwin Zijleman

Ik moet zeggen dat ik het 'truukje' van Balthazar/Warhaus nu wel een keer ken. Veel strijkers, blazers, loom zingen, kekke koortjes...
De nummers van Warhaus zouden naadloos op een Balthazar album kunnen. Met als verschil dat Balthazar in mijn ogen over het algemeen wat pakkende nummers heeft.

Mooi album dit zeg. De zang moet je ding zijn maar merk dat ik zelf een zwak heb voor orkestrale filmische muziek. Kan me volledig meenemen naar een andere wereld. Zo ook het geweldige openingsnummer. Pakte me direct. De rest is ook meer dan prima. Doet me Qua stijl soms wat aan de laatste Arctic Monkeys denken.

Schat zo maar in dat zowel Maarten als Jinte de vergelijkingen vanuit hun solo albums met Balthazar , zeer vermakelijk incasseren. En er vervolgens geen enkele boodschap aan hebben. Geef ze ook volledige gelijk.
Natuurlijk zijn er raakvlakken; het zijn dezelfde creatieve breinen. Daar waar de moeder-band inmiddels een vaste waarde is geworden, met dito artistiek verval, kan in de solo projecten nog een experiment gezocht worden. Devoldere heeft het voor worp 3 gevonden in Italiaanse en Franse filmmuziek, met soul georiënteerde jazzinvloeden. En is daar volledig in geslaagd.
Mogelijk Kritiekpunt kan zijn, dat het Uitpakken met een instrumentaal uitgesponnen outro, net even te prominent wordt herhaald en daarmee een gemakkelijke muzikale truck is. Maar opdat het smaakvol en bijzonder effectief is gedaan, is de oplossing even eenvoudig: Verplaats ‘Open Window’ in de playlist naar de slot-track. Daar komt het hoogtepunt veel meer tot zn recht. Wat een lekker album.

Ik zal jullie eerlijk vertellen dat ik dit album vind tegenvallen. Vorge 2 vond ik best mooi

Ik heb dit ook een beetje. Het is allemaal wel heel veilig binnen de lijntjes. Ik vind het toch ook wel erg voortborduren op de vorige Balthazar. Toch wel een ruime voldoende voor mij hoor, maar toch niet zo heel bijzonder.

Een schepje Morphine, een handje Serge Gainsbourg en een snufje polijst over een stevige basis van cliché. Het komt allemaal mooi samen in de eerste hap, om daarna steeds flauwer te smaken. Open Window zal ik wel blijven draaien, de rest vergeet ik liever weer.

Haha, zal ook wat zijn wanneer muzikanten zich iets aantrekken van een paar simpele zielen op een forum

Ieder nummer is raak op deze zomerse Warhaus. Eentje voor hoog in mijn eindlijst, nu al.