Eddie Vedder - Into the Wild (2007)

Is wel leuk als men mij als recalsitrant beschouwdt, meestal is het omgekeerd, maar ik geef ik simpelweg mijn mening. Idd kom ik uit een andere generatie en heb veel muziek "live" beleeft. Ik heb om die reden ook mijn mening over "jongere' mensen, die een weinig onderbouwde mening over bepaalde muziek poneren. Als dat al niet meer kan, kan ik net zo stoppen bij MuMe. Sommige muziek van nieuwe groepen vind ik stééngoed , maar veel ook pure "shit".
Helaas zijn er meerdere oudere users gestopt. Mede door het het "herkauwen van muziek" die in onze genen zit en daarover alleen maar in herhalingen te vervallen
Als meerdere mensen dat vinden hoor dat graag. Ik heb MuMe niet nodig om van mijn liefde voor muziek te beleven en telkens als en "ouwe zeur" uitgemaakt te worden.

Volgens mij heeft niemand hier je voor ouwe zeur uitgemaakt hoor.
En ik onderbouw mijn mening wel. Daarom schreef ik ook een recensie.

Jij niet, kobe. Maar bij andere reakties wordt daaraan wél telkens op teruggekomen. Dus jou neem ik nix kwalijk.

Kom op ad, je weet dat je hier op Mume word gewaardeerd. Jij staat bij mij op het lijstje van meest waarde volle Users, zelfs.
Laat je niet gek maken want een Mume zonder Ad Brouwers is wel stil

Vind ik ook...altijd leuk om het enthousiasme in berichten terug te lezen. Blijf vooral genieten...en van deze prachtige plaat...die een symbiose heeft met de film. Er zijn altijd een paar users waar ik de berichten van lees...gij zijt daar ene van.

Mag ik hier wat vragen?

ikzelf heb dit album als nummer 1 staan in mijn Top 10. Al een tijdje.
Elke keer weer wanneer ik het album op zet beleef ik de film, beleef ik de fantastisch stem van Vedder en hoor ik schitterende korte nummers. Heerlijk.

Maarrrrr, ik kan maar niet 'wennen' aan Ukulele Songs, het laatste album van Eddie Vedder.

Sterk het gevoel dat Vedder denkt snel geld te kunnen verdienen omdat Into the Wild zo'n succes was/is.

Wat is jullie mening daarin?

Als ie snel geld had willen verdienen had ie wel een tweede Into the Wild gemaakt... Met Ukelele Songs slaat ie juist weer een andere weg in (naar mijn mening niet helemaal de juiste maar dat is mijn mening)

Beste MJ, mijn persoonlijke mening is dat Eddy Vedder dit niet heeft gemaakt voor het "grote" publiek, zoals ik eerder heb gememoreerd, maar meer als een "uitlaatklep"om zijn persoonlijke behoefte omede ukelele te bespelen. (zoals de mandoline). Een instument, dat echt niet niet elke gitarist onder de knie heeft. Het geluid verschilt duidellijk van gitaar en wordt door vele ander groepen/muzikanten als apart herkenbaarbaar beschouwd. Zeker ls je zelf thuis muziek maakt zonder electro (acoustisch, dus).
Vandaar kan ik me voorstellen dat dat Eddie Vedder( en niet hij) dit met plezier opnam en uitbracht. Echt niet alleen uit commerciële overwegingen, maar gewoon omdat hij het zelf mooi vond, maar om sommige liefhebbers daarin wilde laten meedelen.

Vreemd genoeg hoor ik Eddie Vedder liever zonder dan met Pearl Jam. Eddie Vedder is natuurlijk altijd een fantastische zanger geweest. Maar binnen Pearl jam komt dit iets minder tot zijn recht. Zijn solo nummers zijn kleiner en sober waardoor zijn stem helemaal vooraan komt te staan. Deze Into the wild is een klein meesterwerkje, zeker zijn beste sinds Ten met Pearl Jam.

Solo is hij meer singer-songwriter. Dat vind ik wat tijdlozer klinken dan een rock/grunge band.

Ten eerste. Ook al wil hij snel geld verdienen: wat dan nog?

Ten tweede is het een hele vreemde gedachte. Als je je succes snel wilt verzilveren dan ga je geen album vol ukulele songs maken en wacht je zeker geen 4 jaar.

Ten derde klinkt het nergens als hing er een goedkope lucht van snel succes aan. Deze man zingt zijn songs met zoveel hartstocht, het komt uit zijn kleine teen. Het is erg jammer als mensen de CD laten liggen vanwege de Ukulele. Gewoon dom eigenlijk.

Verdient hij met zijn Ukulele songs veel geld dan is het hem gegund.

Maar hier moet het over Into the wild gaan en dat is ook een geweldige CD. Die Vedder moet nog maar even doorgaan met zijn soloprojecten. Ik vind de korte songs juist zijn sterke punt. Zo blijft de overtuiging in de songs recht overeind staan.

Ik denk overigens dat Eddie zijn schaapjes al aardig op het droge heeft.

Dit is een prachtig album, maar met Pearl Jam vind ik hem nog beter.

Zojuist de film gezien (aanrader!) en het wordt toch maar eens tijd om dit album te gaan beluisteren. Paar flarde in de film gehoord en dat is de Vedder die ik graag wil horen. Bij de beelden in de film maakte de songs nog mooier. Wordt vervolgd...

Ik ben er stil van en erg jammer dat het album zo kort duurt (kon de versie met extra tracks niet vinden). Wat een schitterende songs en ook zonder de beelden is het oorstrelend. Rise, long nights, Society, End of the road en Guaranteed zijn de absolute hoogtepunten. Het heeft allemaal een hoog "Black"-gehalte en dat is nog altijd één van de mooiste songs van Pearl Jam.

Het is sober gezongen/ uitgevoerd, maar toch grijpt het mij van begin tot eind naar de strot. Film ga ik nog weer is kijken, want zowel de film als het album vertellen een ongelofelijk verhaal en eigenlijk stiekum voor vele mensen een droom... Behalve de manier waarop de film eindigd.

Met terugwerkende kracht bombardeer ik het tot beste album van 2007


Inderdaad en zojuist is ie ook mijn top 10 in gekropen ten koste van Young's Harvest... sja, moet eigenlijk een persoonlijke top 100 komen . Crew MuMe: idee?

Zover wil ik niet gaan, maar je hebt wel gelijk, IntoMusic. Ik verhoog 'm naar 5 sterretjes.
Soms kom je pas er achteraf erachter dat iets mooier is dat je dacht.

[quote=IntoMusic]moet eigenlijk een persoonlijke top 100 komen [/quote]
Een persoonlijke top-100? Ik vind 10, of anders misschien hoogstens 20, allang genoeg eigenlijk hoor. Het moeten wel een aantal écht memorabele albums zijn die in zo'n lijst terechtkomen.

prachtige plaat, maar niet los te zien van de film en daarom zijn de songs kort want geschreven voor de filmscore. Ik zou zeggen, film en soundtrack vormen samen een klassieker die nog lang na blijft galmen...

Dat heb ik juist niet, ook al heb ik de film gezien. Deze cd ligt inmiddels al 2 maanden in de auto en elke keer draai ik na de radio weer dit album. Door de korte songs verveelt het mij geen moment, maar worden songs als Rise, Society, End of the road en guaranteed alleen maar mooier.
De emotie, prachtige teksten en subtiele begeleiding maken dit album voor mij één om in de top 10 te zetten.

ok, ik begrijp wat je bedoelt denk ik. Ik zag de film min of meer toevallig een keer op tv en daarom zijn muziek en film voor mij zo verbonden. als ik de plaat draai en de teksten hoor dan zie ik die jongen voor me en zijn worsteling met de hypocriete relatie van zijn ouders en zijn moeizame relatie tot de samenleving. zijn de echt goede soundtracks niet diegene die los komen van de film?

Net zoals ik dacht dus mensen die deze cd goed beoordelen omdat ze de film goed vinden (al heeft deze persoon er nog niet op gestemd). Als deze CD was uitgekomen zonder de film zou dit nooit veel hoger scoren dan ukulele songs.

Dat vind ik een wat naieve gedachte, en die conclusie wordt nu wel heel makkelijk getrokken. Ik hoorde eerst de soundtrack, en pas veel later zag ik de film. Cijfer is altijd 4* geweest.

Vergelijking met zijn opvolger vind ik ook niet opgaan, aangezien dat een andere stijl is. In het begin zag ik ook beelden van de film voor me toen ik het album zag, totdat het door het vele draaien 'losgeweekt' werd en ik echt naar de teksten ging luisteren. Inmiddels zijn de beelden weg en wat overblijft zijn parels van songs.
Dus mee eens nanno: voor de echt goede soundtracks hoef je de film niet te zien en daar schaar ik deze (en bijvoorbeeld een heel ander soort soundtrack: The Pianist) ook onder .

Ik was misschien iets te erg in mijn mening en heb het daar juist nog eens beluisterd en ga hem toch met een halve ster verhogen, want er staan inderdaad hele goeie liedjes op maar ook veel te korte liedjes die niks bijbrengen.

Ik blijf er wel bij dat sommigen dit een hogere rating geven dan ze deze CD apart zouden beoordelen maar niet iedereen natuurlijk.
Ik heb deze niet vergeleken met zijn opvolger alleen de scores die toch wel heel verschillend zijn vind ik heel opvallend.

Dat gemiddelden van beide albums van mr. Vedder zo ver uit elkaar liggen, heeft met een ding te maken: Twee verschillende albums. Dit album is veel evenwichtiger. Veel mensen gaan bij Ukelele Songs last krijgen van ukelele-moeheid. Het wordt wat eentoning, dus gaan mensen minder hoog stemmen.

Staat compleet los van de film. Dat er mensen zijn die positief op dit album stemmen vanwege de film is goed mogelijk, maar het kan niet als verklaring gelden voor het grote verschil in de scores.

Ik kende deze plaat ook ruim voor de film, en mijn score is zelfs verlaagd van 4,5 naar 4. Staat los van de film. Toen ik de film zag, herkende ik de sfeer die het album ook uitstraalt. Complimentje voor Eddie!! Zijn ukelele avontuurtje is wel leuk, maar het boeit gewoon minder.

Dat is denk ik ook wel zo, maar zo zijn er ook mensen die platen wegens bepaalde herinneringen hoger geven. Omdat ze in die tijd hun toekomstige vrouw hebben ontmoet, of naar de bijbehorende tour zijn geweest. Dat soort ervaringen/herinneringen raken soms zo verweven met een plaat dat ze er niet meer los van te zien zijn (al heb ik dat zelf nooit zo erg, maar misschien komt dat omdat ik nog jong ben).

Dat vind ik eigenlijk hetzelfde als de herinnering aan een mooie film, maar als de muziek echt matig zou zijn zou er geen hoog cijfer uitrollen.

Ja, ik ga ervan uit dat jij (nog) niet getrouwd bent, Stijn!

Ik ga nooit trouwen. Straks ben ik de helft van m'n cd's kwijt!

Niet trouwen in gemeenschap van goederen

Ik heb de film gezien en ik heb daar toch een aantal dagen mee in mijn hoofd rondgelopen. Ik was daar echt door aangegrepen omwille van het prachtige, aangrijpende verhaal en natuurlijk ook van de mooie bijpassende muziek. Ik heb na de film opgezocht van wie de soundtrack was en zo ben ik hier beland. Mooie, aangrijpende muziek geschreven door just one man and his guitar !

hoho, ik kende eddie vedder al vanaf het eerste paerl jam album, was dat niet 1992, en verloor de band uit het oog omdat ze vanaf yield toch ernstig terug vielen. Ik keek eerder dit jaar de flm op een verloren moment (zijn dat niet de mooiste momenten, geen verwachtigen) en dacht al snel, hee dat is...juist de eenheid van film en muziek vind ik bijzonder. een aangrijpende film met een zo treffende muziekscore, beide horen bij elkaar voor mij
als je een boek hebt gelezen, niet de film kijken en vice versa.