Bruce Springsteen - Only the Strong Survive (2022)

Man man Bruce, wat flik je ons nou, dit zijn we van jou niet gewend , ook nog 50 minuten, past niet eens op 1 lp, ook nog genoodzaakt om extra geld uit te geven.

Ik hoop dat je hier niet uit gaat putten bij de concertreeks van volgend jaar.

Het zal zo zijn dat je hier je plezier uit haalt, is je goed recht natuurlijk, hou het in het vervolg liever voor jezelf.

Daar is ie dan. Covers, vol. 1 staat er onheilspellend op de hoes. Vol. 2 gaat bestaan uit grindcore-covers vertelde Bruce me laatst en vol. 3 uit drillrap.

Het valt me nog enigzins mee, hoewel met name tussen de overbekende nummers een paar ongelofelijke schmierende stinkers staan die echt doorslaan naar TROS muziekfeest-achtige holadiejee met afgrijselijke koortjes (Nightshift, The Sun Ain't Gonna Shine Anymore, Don't Play That Song, What Becomes Of the Brokenhearted).
Met name tussen de (mij) onbekendere nummers zitten een paar leuke: Do I Love You (beste nummer), Turn Back the Hands of Time, Hey Western Union Man, en 7 Rooms Of Gloom vallen hier op in positief opzicht.
Maar het is allemaal weinig subtiel. Vol georchestreerd, allemaal op zijn Springsteens gezongen, gladgestreken als de coverfoto, en aan het eind van deze plaat ben ik helemaal koortjes- en violenmoe. Murwgebeukt door soul, blijkbaar is het mogelijk.

Bruce maakte zelf ook al eens een nummer met de titel Someday We'll Be Together, te vinden op The Promise. Dat was eigenlijk ook al een vroege poging tot soul, en een mislukking (ook al weer om zeep geholpen door een koortje). Deze plaat zal ook niet vaak de weg naar mijn oor vinden. Bruce wist altijd heel geslaagd soul-invloeden, of stukken nummers in de geest van soul (ik denk hierbij bijvoorbeeld aan het "this train"-stuk in Land Of Hope and Dreams of een cover als Drift Away) te incorporeren in zijn muziek, maar een volledige soulplaat? Meh.

Dan ben ik toch zeer benieuwd wat voor jou (als ik mag tutoyeren) de criteria voor kwaliteit zijn.
Vocaal is het niveau van de Toppers in het beste geval redelijk en muzikaal / artistiek evenzo.
Voor hen die er van houden is het zonder twijfel een olijke show, zelfs een waar feest.
Het is snobistisch om anderen zo'n feestje te vergallen door het niveauloos te noemen, maar het predicaat goed toekennen is wel het andere uiterste.......................

Mijn criterium is: als het verkoopt is het 'ergens' ook kwaliteit. En de Toppers verkopen toch telkens een aantal keer de Arena uit. Wat je zegt, het is een waar feest, daar zit het 'm in. Er zijn heel veel mensen die er echt van genieten, die willen een lekker polonaise-achtig feestje en krijgen dat ook.

Je hoeft het album toch niet te kopen als je het niets vindt?

Je hoeft het album toch niet te kopen als je het niets vindt?[/quote

Nee, idd hoeft niet, maar je hoeft ook niet alles goed vinden wat je favo artiest uitbrengt. Bruce kan bij mij best een potje breken, maar met deze plaat doet, wat mij betreft, afbreuk aan zijn zorgvuldig opgebouwde oeuvre.Bovendien wil ik mijn collectie compleet houden.

Gewoon wachten tot het in de uitverkoop is. Over een jaar ofzo.
Kan hij daarna mooi stof vangen.

Heel bijzonder de lage score hier. Zijn de MuMe luisteraars extreme critici of is dit een slecht album? Zelf vind ik dit album best lekker en smaakvol maar wie ben ik. Even proef op de som genomen. Telegraph, Rolling Stone, NME, Oor en Pitchfork zijn unaniem lovend en zeer positief. Het mag duidelijk zijn dat de recensenten en de luisteraars niet op 1 lijn zitten maar een 2,5 riekt naar Bruce bashing

Ik kan het album ook zeker waarderen, doordat ik het een verrassende keuze vind van the Boss, maar ook omdat het met zoveel enthousiasme is gemaakt en er door veel musici goed gespeeld wordt en dat hoor je eraan af.

Dat het geleverde materiaal dan volstrekt niet voldoet aan wat de achterban verwacht van the Boss neemt hij waarschijnlijk voor lief. In de vele jaren dat ik hem volg is wel vaker gebleken dat hij toch zijn eigen gang gaat whatever it takes ....

Ik ben het wel met een aantal MM schrijvers hier eens dat zijn stem en manier van zingen niet de meest voor de hand liggende keuze is om een album met soul covers op te nemen. Waarschijnlijk legt hij het in elk nummer af tegen de origineel gezongen uitvoeringen door echte soul artiesten.
Maar een verbetering van het origineel is denk ik ook zeker niet zijn beweegreden geweest om dit album te maken. Hij wilde gewoon een collectie soul songs die hem na aan het hart liggen voorzien van zijn eigen stempel. En daar is niets mee.

Maar dat daardoor een groot deel van zijn followers op een verkeerd been is gezet begrijp ik ook.
Want de lijn tussen Badlands en Bruce's Nightshift is heel erg lang.

Dit is een album voor opgewekte momenten.

Je kan het ook omdraaien. Waarom zijn de recensenten zo enthousiast. Is hier sprake van een schare Springsteen fans die ook recensent zijn? ( Gijsbert Kamer, ben je daar? )
Ik weet dat een aantal jaren geleden de Britse zanger Seal zijn in het slop geraakte carrière nieuw leven probeerde in te blazen, door een aantal soul cover albums op te nemen. Deze werden net zo matig ontvangen als het werk dat de man in de jaren ervoor maakte. En terecht, want de albums bevatte plat gecoverde nummers waar de ziel uit was geproduceerd door producer David Foster, die net als Rob Aniello er een handje van heeft alles te doen laten klinken alsof er een demo van een keyboard wordt afgespeeld. Enige verschil is dat Seal natuurlijk er lang niet zo'n indrukwekkende carrière als Springsteen op nahoudt. Maar verder zie ik niet in waarom dit cover album van Springsteen nou zoveel beter zou zijn? Een slechte uitvoering blijft een slechte uitvoering natuurlijk.

Ik hecht juist meer waarde aan de "common knowledge" van een grote groep gebruikers op een site als deze of Rateyourmusic dan aan die van de recensenten waarbij je vaak de score al kan uittekenen (toch wel een achterhaald fenomeen, de "alwetende" muziekrecensent). Ik ben benieuwd of de score van deze plaat zich nog ontwikkeld, maar het huidige gemiddelde vind ik niet onterecht.

Ik vind jou nog aardig mild in je score

Dat gezegd hebbende merk ik wel dat ik eerder geneigd ben om een halfje te zakken dan te verhogen. De combinatie manier van zingen en genre blijf ik een ding vinden en ik vind met name de bekende soul nummers op dit album ook in de originele versie niet zo geweldig en Bruce verbetert ze nu ook niet echt. Voorlopig laat ik mijn beoordeling nog staan. Even afwachten wat er gebeurt als ik het dit weekend op vinyl heb (blind voorbesteld).

Ik hoor alle negatieve commentaar wel. Ben er eigenlijk wel met eens. Maar als tussendoortje is het toch ook bij tijden gewoon ok ("goed")... Het kan nog alle kanten uit, maar deze gladde worp van den Boss kan mij bij tijden tóch bekoren. Neh

Mee eens. Als het Oor schrijft dat Born to run en Rosalita hits zijn geweest, dan ontkracht dat het idee van de "alwetende recensent" onmiddellijk (en de relevantie van de recensent). Ik verlaat mij liever op de "alwetende liefhebbers" hier, ook al ben ik het ook met hen niet altijd eens (maar dat lijkt mij volkomen logisch).

Die logica volgend staat kwantiteit dus "ergens" gelijk aan kwaliteit.................

Nix mis mee, nou ja op Nightshift na dan (die is toch echt wel te glad). Al die "negativiteit"hier ik hoor het gelukkig niet. Degelijk en goed album (geen hoogvlieger).

Cover albums zijn altijd lastig te beoordelen je legt de nummers toch snel naast het origineel en die zijn bijna altijd beter. Zo ook bij deze, maar Springsteen doet het toch wel meer dan behoorlijk en de meesten vinden zijn stem / manier van zingen er niet bij passen, ik vind het wel wat hebben. Je hoort weer Springsteen zo als Springsteen jaren geleden klonk. Niet meer het ingetogenen van zijn laatste paar albums, maar hij geeft nu weer eens regelmatig gas. Mooi om te horen dat zijn stem nog in orde is, geeft hoop voor de concerten van volgend jaar.

Al met al gewoon een degelijk album dat zeker niet misstaat in zijn discografie.

Track 8 is de beste van het album.

Het 'probleem' van veel mensen (heb er zelf ook te vaak een handje van) is dat ze soms zó extreem ver gaan in het analyseren en ontleden van muziek dat je de indruk krijgt dat ze niet meer gewoon lekker ongedwongen naar een stukkie muziek kunnen luisteren. Heel vaak hoeft het allemaal niet zo lastig en interessant te zijn. Gewoon luisteren en vind je het leuk dat draai je het vaker. Is het deze worp niet jouw cup of tea dan laat je het liggen. Daarbij mag je uiteraard altijd je teleurstelling of juist het tegenovergestelde delen met de wereld. Van wat ik tot nu toe van dit album heb gehoord wordt ik niet heel vrolijk. De eerste twee vrijgegeven nummers deden het nog aardig. Turn back the hands of time en Hey western union man springen er verder nog enigszins uit. Maar het word me al vrij snel duidelijk dat ik een heel album met soul muziek echt niet ga trekken. Niet mij ding. Zo af en toe een nummer is prima (met name live) en daar moet het voor mij bij blijven. Ik koop de lp wel een keer als ie in de sale ligt. Om de collectie bij te houden. Oja, ik wordt wel vrolijk van de stem van Bruce. Dat die nog zo goed klinkt. Was na wat filmpjes die de afgelopen jaren hier en daar opdoken wat bezorgd. Maar nu ik dit hoor en met name hoe hij laatst bij Howard Stern klonk stemt het me toch wel gerust met het oog op volgend jaar

Mooi stukje Vielip, sluit mij hier van harte bij aan en ja op Landgraaf 2023 gaan we voor Waiting on a Sunny Day en wat mij betreft ook Raising in the Street en American Skin/ 41 shots ( kippenvel versie op You Tube, Tampa 23 maart 2012). Ik stort mij nu vol overgave, net als de band zelf deed, op de nieuwe plaat van Johnny Mac and the Faithful met hun Midnight Glasgow Rodeo ( vermoed dat deze best in jouw straatje past Vielip, een roots plaat vol vuur, passie, weemoed en knallende instrumenten).

Oké thanks! Ik zal het eens checken.

Vinyl op de speler, zonnetje schijnt naar binnen, geluid hoog... dan word ik er toch best vrolijk van eigenlijk.

Ongecompliceerd genieten, beetje een schuivend met de voeten door de huiskamer, wat vingerknipjes hier en daar en soms zelfs wat meezingen. Een prima zaterdag zo en deze Bruce komt gewoon bij de rest te staan. Wel jammer van de vele fade-outs, wat ik al eerder las. Ben ik het mee eens.

The Boss die zich waagt aan klassiekers als "The sun ain't gonna shine anymore" of "Nightshift". Hij is niet de eerste bekende artiest die het doet (denk bijvoorbeeld aan Seal met zijn album "Soul").

De klassieke versies zitten te veel in mijn hoofd en Bruce probeert er zijn eigen draai aan te geven, maar het komt bij mij niet echt binnen.
Hij had het waarschijnlijk nog op zijn bucketlist staan. Ik ben er niet echt door geraakt.

Ik denk dat Phil Collins [onterecht] de meest afgezeken artiest op deze site is,vooral met zijn cd Going Back kreeg hij er van langs maar die was vele malen beter als dit gedrocht. Ik ben fan van Bruce Springsteen en hij heeft mij twee keer in de Kuip de avond van mijn leven bezorgt maar kan dit echt niet goed vinden, en kopen om de verzameling compleet te houden daar ben ik al lang geleden mee gestopt. Maar nogmaals smaken verschillen en meningen moet je respecteren,zo had ik laatst een leuke discussie met een vriend die mij Sgt.Peppers van de Analogues liet horen perfect nagespeeld maar waarop ik zei dat ik de instrumentale versie van Andy Timmons en de live versie van Cheap Trick vele malen leuker vond om naar te luisteren.
Ik ben ook van mening dat als deze plaat van Springsteen uitgebracht was door een onbekende artiest dan had hij na drie dagen in de uitverkoop bakken gestaan.

Niet relevante berichten verwijderd. Graag weer over het album

Ik moest bij dit album ook denken aan 'Going Back' van Phil Collins. En net als bij PC heb ik dezelfde mening over deze coverplaat. Voegen deze versies iets wezenlijks toe aan het origineel? Nee. Zijn de versies van Bruce beter dan het origineel: van de versies waar ik het origineel van ken is dat niet het geval nee, maar het doet er zeker ook geen afbreuk aan. Straalt het album vakmanschap en plezier uit: jazeker!

Natuurlijk hoor ik liever de maatschappijkritische en rockende Bruce met z'n E-Street Band. Maar zoals Bruce al jaren doet wisselt hij platen met de ESB af met dingen waar hij zelf zin in heeft. Dat deed hij al met albums als The Seeger Sessions en Western Stars en nu met deze plaat.

Bruce is een rockzanger en geen soulzanger, maar hij doet het niet onverdienstelijk. Hij heeft gewoon een plaat gemaakt die hij graag wilde maken en waar hij (hoorbaar en zichtbaar) veel plezier aan heeft beleefd bij het maken ervan. En zoals velen al voor me al hebben gezegd, we hoeven dit niet te kopen. Maar ik ben blij dat ik het wel heb gedaan, want vrolijk word ik er wel van. En dat is dan weer een nieuwe klankkleur aan het oeuvre van The Boss.
Do I Love You? Indeed I Do!

Ik wilde er net iets over typen en las toen dit. Eigenlijk niets aan toe te voegen en ik kan dus ook de 7 op Pitchfork begrijpen want die geven in wezen dezelfde reactie.

Ook ik ga mee met rkdev zijn beoordeling.
Het is eigenlijk ook wel een beetje wat ik verwacht had.
Keurig gespeelde soulkrakers met Bruce die feitelijk de enige is die hier en daar een wat rauwer randje tentoonstelt met zijn stem.
Hij brengt het er niet eens heel slecht vanaf en heeft hoorbaar wel plezier gemaakt.
Het is een mix tussen de wat bekendere evergreens en onbekendere nummers.

Echt speciaal is het niet en van toegevoegde waarde evenmin, maar kennelijk heeft hij de behoefte gehad om als liefhebber een soort van ode te brengen en eens te checken of hij er zelf iets mee kan.
Het heeft mij nergens pijn aan de oren gedaan en heb mij ook niet geïrriteerd aan deze plaat, alleen dat het wat aan de lange kant is. Maar goed, keuze van the boss zelf uiteraard.

3 pingels en denk niet dat ik deze in zijn geheel nog ga luisteren. Dan toch liever de originelen.

Mooi vlot gespeeld album. Bruce is 73 jaar en dat hoor je er niet vanaf. Only the Strong Survive. Spijker op de kop! Het is een afwisselende coverplaat maar met duidelijk veel plezier gemaakt.

Meh, de (nog) matige score hier geeft goed aan hoe veel van de recensies hier vaak zijn wanneer het geen oude krakers zijn of puur alternatief werk.
Wanneer een album een positieve vibe of iets van populair is dan kun je hier steevast de zurige spruitjeslucht met extreem lage scores wel verwachten.

Jammer, er zou meer moeten worden beoordeeld op muzikaliteit en opname.
Daarom een volle punt extra als compensatiepunt!

Dat de scores wat matig zijn komt omdat dit album vooral wordt beoordeeld door Springsteen-fans. Dit album sluit niet aan bij de muziek van Springsteen waarvan de meeste fans fan zijn geworden. Ja dan wordt het al snel matig beoordeeld. Maar als je puur kijkt naar uitvoering en muzikaliteit vind ik niet veel mis aan dit album, Bruce is goed bij stem. Maar ook ik, fan van de 'oude' (lees: jonge) Bruce zal dit album niet draaien omdat het me gewoon niet genoeg boeit. Ik zal vóór zijn concerten er waarschijnlijk wel nog een paar keer naar luisteren, want hij zal er toch wat nummers van gaan spelen.