Black Sabbath - Never Say Die! (1978)

Voor een deel geldt dat ook voor mij RonaldjK. Wat ik wel kan appreciëren aan Never Say Die! is de lichte koerswijziging en de wil om te experimenteren.
Hoewel ik Sabotage nog steeds een warm hart toedraag valt het mij op dat Sabbath een lichter en experimenteler jasje ook past.
Air Dance: ik vind het zelfs een van de beste songs op Never Say Die!, de transities, het jazzy intermezzo tegen het einde, heerlijk. Tevens het voorbeeld waaruit blijkt hoe inventief het drumwerk van Ward was.
Er zijn alleen teveel songs die voor mijn gevoel te lang uitgerekt worden en de nummers Break Out en Swinging the Chain voegen voor mij niet veel toe.
Ik zou Never Say Die! alleen niet willen missen in mijn collectie, het misstaat niet in het oeuvre van Sabbath.

Ik heb echt moeten rijpen om de muziek te kunnen waarderen. Dat heeft heel wat jaren geduurd, zoals dat ik op een gegeven moment open ben gaan staan voor jazz. Pas weer vele jaren later vielen mij die invloeden op Air Dance op en opeens vond ik dit juist briljant.

Never Say Die! is gewoon een erg interessant Black Sabbath en de laatste met Ozzy tot 13. In vele opzichten is dit album spannender en experimenteler dan de opvolger met Dio. Never Say Die, A Hard Road, Air Dance en Breakout zijn gewoon prima songs.

Ik ben gek op het titelnummer en Junior's Eyes. Volgens mij zijn dat allebei gerichte oefeningen die de weg naar Blizzard Of Ozz en Diary Of A Madman plaveien. Vooral vanwege de accenten die Ozzy in zijn zangwerk legt. Maar toch ook zeker de wat lichtere hardrocktoon die de band neerlegt.
Voor de rest is het nog altijd een heel aardig album. Alleen de wat overdadige toeters en bellen staan me wel wat tegen in de laatste paar nummers.

Dat vind ik nou juist zo gaaf aan dit album en ook aan Technical Ecstacy; dat ze dingen gingen doen die je totaal niet van ze verwacht.

Ja, hele andere vibe dan de eerste paar albums. Ik vind het interessant, maar trek het zelf wat minder. Althans de b-kant van de plaat. Technical Ecstasy gaat eerdaags, als ik het vinyl binnen heb, ook in de herkansing. Die wilde ik alleen vanwege de hoes al eens op elpee hebben.

Sabotage vond ik wat dat betreft beter in balans qua fratsen en stoere metal. Maar da's persoonlijk.

Het album begint goed en het eindigt spectaculair. En alles wat daar tussen ligt doet er absoluut niet voor onder. Het album kondigt in feite al aan dat er een ander tijdperk komt. Makkelijk lekker achteraf, maar toch, dit terzijde. Het begon al met het eveneens krankzinnige Sabotage album. Naar mijn mening de mooiste hoes van alle Black Sabbath albums , sowieso van de albums met Ozzy, maar dit terzijde. De voorganger Technical ecstasy hoorde je al een piano. Op dit album is de piano nadrukkelijker aanwezig en het voegt ook nog eens wat toe aan de muziek. Het nummer Air dance is een nummer wat erg opvalt in positieve zin. Als ik de piano partijen zo beluister dan denk ik dat qua stijl onze eigen Jan Vayne achter de piano zit. Maar dat is onmogelijk, op dat moment was hij nog maar 12 jaar. Hij zou dit nummer hoogstens hebben beluistert als inspiratie, dit terzijde. Air dance is een jazz getint nummer wat mij wel ligt. Net als de overige nummers van dit krankzinnige album. Kiss luidde het tijdperk in met de uitstekende albums Unmasked uit 1980 en het - nog mooiere- Music from the elder album uit 1981. Black Sabbath deed dat met de albums Sabotage, Technical ectasy en Never say die. En ik moet zeggen dat de tachtiger jaren van Black Sabbath veel beter is dan de tachtiger jaren van Kiss. Bij mij krijgt Never say die nog een 0.5 punt extra. Een 5.0, een zeer waardig einde van het -inmiddels helaas- legendarische Ozzy Osbourne tijdperk.

Never Say Die! vind ik ook een redelijke afsluiter van Sabbath en de jaren 70.
In principe weten de heren enkele hele aardige ideeën op plaat vast te leggen. In een nummer als Air Dance kun je goed horen dat de band - hoewel lopende op de laatste benen - wel degelijk een hele interessante muzikale ontwikkeling doormaakte.
Ook een track als Junior's Eyes, Over to You en zelfs Hard Road kunnen mij prima bekoren. De mannen hadden er ook voor kunnen kiezen om er een 2e Paranoid uit te persen, maar de tijdsgeest en labiele levenswandel van Ozzy deed men anders beslissen.
Hoewel ik Never Say Die! een wat onbelicht en onderschat album vindt in het oeuvre van Sabbath moet ik ook toegeven dat Johnny Blade en Shock Wave relatief saai zijn en veel te lang worden uitgerekt.
Bij Breakout en Swinging the Chain was de inspiratie daadwerkelijk op.
Echter qua beleving doet de plaat voor mij niet onder voor Master of Reality of Volume 4.

Joechei! Je kunt vermogens uitgeven aan superdeluxe boxsets, maar soms zijn cadeautjes gratis! Zoals opgedoken tv-beelden uit 1978 van Black Sabbath met zanger Dave Walker, toen Ozzy ex-lid van de groep was en even later alweer Walkers opvolger.

Zie hoe Bill Ward in vorm is, evenals Tony Iommi en Geezer Butler! Hoor en zie hoe Junior's Eyes van dit Never Say Die! in eerste instantie klonk! Oordeel zelf hoe Dave Walker het eraf brengt - in mijn ogen onwennig maar met potentie.

Ja, ik geniet dankzij BBC's Look! Hear!

Het verhaal erachter staat onder het filmpje, meer info bij Loudersound/Metal Hammer, lees hier.
De bas die Butler bespeelt, is dezelfde Rickenbacker die Glenn Hughes ten tijde van Deep Purples Burn gebruikte. Butler nam deze van hem over.
Bovendien uw aandacht voor het publiek bij het filmpje, vooral aan het einde in beeld: nu weet ik waar folk en metal elkaar ontmoetten...

Leuk stukje RonaldjK

De fragmenten met Dave Walker heb ik ook al een aan luisterend onderworpen. An sich geen slechte zanger maar zijn zang ontbeert de franje en charme van Ozzy en Walker is ook geen powerhouse ala Dio.
Kortom, leuk om eens aan te horen maar ik ben blij dat onze boertige pummel weer achter de microfoon stond ten tijde van Never Say Die!

Ja die Walker was een aardige zanger voor in de pub, maar paste totaal niet bij Sabbath natuurlijk.

Toch heeft de man wel een aardig indrukwekkende carrière, namen van voor / buiten mijn bubbel: Savoy Brown en Humble Pie, plus korte tijd Fleetwood Mac. O.a. de bluesrockscene waar de Sabs ook uit voortkwamen. In ieder geval veel meer dan pubs.

De namen Savoy Brown en Humble Pie zijn voor die generatie van grote waarde.

De beste man heeft een wat aparte loopbaan gekend. Op de planken gestaan met Fleetwood Mac, en recent Humble Pie. Eind jaren 60, begin jaren 70 kende Savoy Brown nog wel enige bekendheid in de States. Voor het overige heeft Walker het nooit lang ergens uitgehouden, wellicht ingegeven door weinig compositorische inbreng of simpelweg wat pech op commercieel gebied.
In mijn ogen - zonder Walker tekort te doen - is hij met name gevraagd vanwege zijn capaciteiten op de planken, dan vanwege zijn grote inbreng in de studio, maar ik kan er naast zetten.

Blijft over: Never Say Die! Hoewel technisch gezien zeker niet de beste zanger die op aarde rondliep, had ik Ozzy met niemand willen ruilen.
Toegegeven, Iommi is en blijft de riffmeister, Ward blijft een onderbelichte drummer maar paljas Ozzy heeft net zo goed zijn stempel gedrukt.
Ik zet het weergaloze Air Dance maar weer eens op.

Zeker. Het lijkt er op dat hij vooral een goed netwerk had en zo makkelijk bij enkele grote bands binnenkwam. Maar hij lag er ook altijd net zo snel weer uit. Als ik die opnames met Sabbath zie snap ik wel dat hij nergens écht aan de bak kwam. Hij heeft weinig persoonlijkheid en zijn stemgeluid is nou ook weer niet heel memorabel te noemen.

Ja, eens hoor!

Hij heeft een mooie CV: Fleetwood Mac, Humble Pie, Black Sabbath. Alleen jammer dat hij op geen enkel album van deze grootheden meedoet (ok twee nummer dan op "Penguin" van Fleetwood Mac).

Dave Walker had van Black Sabbath wel een heuse karaokeband gemaakt. Dat is leuk om eens te zien. Maar er is geen grootse Black Sabbath-wending verloren gegaan door hem weer in te ruilen voor Ozzy. (en die er weer uit te donderen en de weg vrij te maken voor Dio)

Die wending kwam wel met Ian Gillan en Glenn Hughes in de jaren 80.
Verrassenderwijs leverde die veranderingen in retrospectief wel twee aardige platen op.
Dat het bij Born Again en Seventh Star is gebleven is ook prima.
Ozzy, Dio en Martin zie ik toch als DE zangers die elk hun eigen stempel hebben gedrukt op Sabbath.
Walker was toch veel te bleu en gezichtsloos geweest om een blijvende indruk achter te laten met Iommi en consorten.

Ja, dat denk ik ook. Dat Bill Ward op deze Never Say Die! ook een nummer zingt, is eveneens leuk. De drummer deed dat trouwens ook op Technical Ecstacy. Hij is niet de ideale zanger, maar die twee nummers zijn aangenaam als variatie.

De versie die nu op YouTube met Walker is te zien, vind ik leuk ter vergelijking vanwege de originele zanglijnen en tekst. Maar ik ben dan ook een groot liefhebber van dit album, inclusief de rariteiten eromheen. Mijn favoriete versie van Junior's Eyes blijft de reguliere op de plaat met Ozzy.