Black Sabbath - Never Say Die! (1978)

Vaak wordt dit album, met Technical Ecstacy, gezien als een van Sabbath's mindere.
Inderdaad is de plaat niet echt metal, maar ik vind hem desalniettemin erg goed, vooral de eerste 5 nummers.
De nummers zijn melodieuzer en vrolijker dan ik van Black Sabbath gewend was, zonder dat het belachelijk wordt.
Wel hard Bill Ward het zingen op Swinging the Chain aan Ozzy mogen overlaten. Klinkt nergens naar, zo'n zingende drummer.

Voor mij inderdaad de allerminste Sabbath plaat. Buiten Never Say Die (wel een klassenummer) staat er ook niet echt iets op wat ik tegenwoordig nog draai.

Ik vind dit best nog wel een aardig album, is wel 1 van de mindere uit het Ozzy-tijdperk.

DIE!

Ondergewaardeerd dit album. Het album bevat minder de hardrock, die we kennen van BS, maar heeft in de plaats wat complexere nummers met een meer progressieve inslag. Bijvoorbeeld "Air dance" is een geweldig inelkaar stekend nummer, maar zo a-typisch BS nummer. Het laatste album met Ozzy. Prachtige hoes trouwens, met mooi inlegvel (in de vinyl uitvoering). Op vinyl en CD

Ik heb het nooit echt kunnen ontdekken, maar er schijnen bepaalde afbeeldingen te zitten verwerkt in de wolken.

Ozzy schaamt zich voor dit album.

Ozzy heeft ook Dreamer opgenomen.

25 jaar later ja

en dat maggie best na zijn staat van dienst

Ach, sommige artiesten willen zo vaak een bepaalde air ophouden.
Vind het een beetje excentrieke malligheid.

Zulke albums hadden ze meer moeten maken, het heeft mijn voorkeur. Misschien niet typisch BS maar toch lekker rockend en betere songs.
"Air dance", prima song, maar ook "Swinging The Chain", "Over To You" en "Junior's Eyes" zijn zeer de moeite waard. Eén van de betere Sabbath-albums zich kenmerkend door voldoende afwisseling.

Leuke openingstrack....is deze riff nou van Thin Lizzy gejat of andersom?

ozzy ergerde zich kapot mbt maken van deze plaat

spend 4 fucking months in the studio and for what!

we took black sabbath - black sabbath out in 1 fucking day!

ken deze plaat niet maar het ellenlange gemierenneuk zal je er vast in terughoren

Oei, het titelnummer wil ik nog aanhalen als lekker nummer, maar dan is de koek wel op. Erg ongeinspireerd wordt hier het label Black Sabbath gehangen aan een verzameling nietszeggende rocknummers. Waar is de sfeer? Die machtigee riffs? De drumsound is ook al zo mager. Nee, na 3:50 minuten muziek heb ik het al gehad met deze plaat.

Er zijn ook mensen die 'Kill Ozzy' in de hoes van Mob Rules zien: klik.

Maar goed, nu ik de plaat wat vaker gehoord heb, valt me toch op dat hun eerder platen langer goed in mijn gehoor blijven liggen, hier gaat de glans na een tijdje een beetje af. Hoewel Junior's Eyes erg goed blijft.

Dit is een bijzonder zwakke plaat. Never Say Die is het beste nummer. Verder zijn alleen A Hard Road en Breakout in orde.

Ik ben het met de meerderheid hier eens. Never Say Die is een lekker nummer, maar voor de rest staat er hier vrijwel niks memorabels op. Breakout vind ik bijvoorbeeld ronduit zwak (met die saxofoon). Kijk, ik vind het niet erg als bands gaan experimenteren met hun sound, maar dan moeten ze er wel iets bijzonders mee doen.

Gelukkig kwam het na dit album toch nog goed met de band, toen ze Ronnie James Dio als zanger aannamen.

Het laatste album van BS met Ozzy en wat mij betreft ook de minste.

Zeer ondermaatste plaat voor Sabbath begrippen alleen Johnny Blade is de moeite waard

Prima album en het einde van het Ozzy-tijdperk.

Ozzy heeft ook wel eens ongelijk. En ja hij zal wel niet zo'n beste herinnering hebben aan die tijd dat hij uit de band werd gekickt.
Album is toch zeker 3* waard.

Natuurlijk niet zo goed als de eerste 6 albums van Black Sabbath, dat zijn meesterwerken. Maar dit is een goede plaat. Het titelnummer, A Hard Road en Air Dance zijn echt top. Na dit album is Ozzy uit de band gesmeten en heeft Sabbath Dio aangenomen voor het meesterwerk Heaven and Hell. Ozzy bracht na Never Say Die! ook een meesterplaat uit: zijn debuut Blizzard of Ozz.

De laatste Black Sabbath plaat met Ozzy achter de microfoon, en voor mij de eerste cd die ik kocht toen ik op kamers ging wonen. En alleen daarom is Never Say Die nog altijd een speciale plaat voor me.
Sowieso is Never Say Die een speciale plaat binnen de discografie van Sabbath. Nadat hij eind 1977 plotseling was opgestapt bij Black Sabbath, is Ozzy weer (even) terug. In tussentijd had de rest van de band niet stilgezeten en met Dave Walker als nieuwe zanger aan een nieuwe plaat gewerkt. Van deze samenwerking is bijna niks bewaard gebleven, op het geluid van een vroege versie van Junior’s Eyes voor een tv-opname voor de BBC na. Voor de liefhebber: hier kan je deze versie beluisteren. Toen Ozzy weer terugkwam, wilde hij geen teksten zingen die voor Dave Walker waren geschreven, en moesten de teksten weer opnieuw gedaan worden. In een (ijskoude) bioscoop in Canada werden de nummers overdag geschreven, en ’s nachts opgenomen. Volgens Tony Iommi (in de liner notes van Reunion) had de band geen idee of hetgeen ze aan het uitspoken waren, goed of slecht was.
In ieder geval zijn de nummers gevarieerder dan ooit. Bij het jazzachtige Air Dance en het instrumentale Breakout, inclusief saxofoon en andere toeters en bellen valt dat het meest op, maar de tamelijk prominente (en nu gedateerd klinkende) synthesizers in Johnny Blade en het subtiele Junior’s Eyes hadden ook niet op een andere plaat dan NSD kunnen staan, of het moet al Technical Ecstacy zijn.

Of gevarieerd ook automatisch goed is, is een ander verhaal. Ik vind van niet. Johnny Blade, Junior’s Eyes, A Hard Road (stom/cliché achtergrondzang trouwens) en Air Dance kan ik waarderen, maar die nummers zijn wel stukken minder goed dan de beste nummers van alle voorgaande Sabbathplaten. Breakout en Swinging The Chain vind ik ronduit saaie nummers, en de rest is redelijk, maar die nummers beginnen me halverwege meestal ook te vervelen. Ook tekstueel is dit album zwak. Op zich vind ik de tekst niet belangrijk voor een Black Sabbathplaat, maar als Ozzy begint te zingen over “Teachers burn the schools”, om maar eens wat te noemen, dan valt me dat wel op en begint het me tegen te staan. Daar komt nog bij dat de productie van Never Say Die lang zo vet niet is als die van eerdere platen. Met name het gitaargeluid is erg dun.
Het titelnummer werd uitgebracht als single (en geplaybackt in Top of the Pops en kwam in de setlist voor de 10th anniversary tour (hier inclusief beeld). Ook Shock Wave werd live gespeeld (klik hier voor geluid) tijdens de Never Say Die tour.
Na afloop van die tour dook de band de studio weer in om te werken aan een album genaamd ‘Heaven and Hell’, maar voordat er serieus dingen gedaan konden worden, moest er eerst een andere zanger komen, aangezien Ozzy was ontslagen, en dit keer niet weer terugkwam na een paar maanden.

Wat mij betreft is Never Say Die een buitenbeentje in Sabbath’s oeuvre. Hoewel er een paar goede nummers opstaan, is het album over de gehele linie niet sterk.

2.5*.

In mijn bovenstaande lap tekst staat trouwens een foutje, bedacht ik zonet: de tekst die ik citeer komt van 'All Moving Parts (Stand Still) van Technical Ecstacy.
Wat echter niet betekent dat ik de teksten op dit album nu hoogdravende literaire meesterwerkjes vind.

Onlangs gekeken naar 'Never Say Die', de dvd-registratie van de tournee met daarop 10 nummers. Van alle albums is minstens 1 nummer vertegenwoordigd, behalve van 'Sabbath Bloody Sabbath'.

Enkele bevindingen:
- Ondanks de kritieken op de dvd (slechte kwaliteit van geluid en beeld) ben ik blij dat zulke documenten bestaan. Naast de dvd met het concert uit Parijs 1970 is er niet veel beeldmateriaal uit de jaren '70-'78. Dat maakt het toch wel enigszins belangrijk en uniek. Hier zie je de band zoals ze waren. Geen reünietoestanden 20 jaar later.
- Het valt op dat Tony Iommi het belangrijkse lid is. Hij staat centraal op het podium, Geezer aan de ene kant, Ozzy aan de andere. Dit is eerder uitzonderlijk. Af en toe doet hij me denken aan de vroegere Eric Clapton, spelend vanuit de buik, mister coolness, slechts zelden een glimlach.
- Ozzy is leuk om bezig te zien, beginnend buikje, nog geen relatinepillekes om zijn ADHD (of wat het ook is) onder controle te houden. Dat Dio een betere zanger is, is gewoon een feit en onbediscussieerbaar.

Conclusie: mooi document met beelden uit de oude doos van een gedreven band.

Wat een enorm vreemde hoes eigenlijk, weirde keus , maar sabbath heeft wat dat betreft nooit geen enkel vast thema mbt hoezen gehad

Een zeer naargeestige hoes.

Het verhaal gaat trouwens dat eerst voor deze hoes gekozen was, ver voordat dus Rainbow em uiteindelijk koos.

Ik vind de punten die hier vor dit album worden gegeven veel te weinig.
Het is gewoon een prima album.
De minste nummers zijn de laatste twee, de rest is prima.

Never Say Die! is een Black Sabbath album dat ik tot voor kort nog nooit gehoord had. Technical Ectasy heb ik ooit wel gehad maar daar vond ik toen niet veel aan.

Dit album begin ik echter erg goed te vinden na een viertal luisterbeurten.

Ozzy zingt geweldig en op muzikaal vlak gaat het er erg avontuurlijk aan toe waardoor het mij geen seconde gaat vervelen. Ik ga de lp dus maar eens snel aanschaffen.

Na het in mijn ogen slechte Technical Ecstasy kwam Sabbath terug met dit album Never Say Die! Ik weet nog dat ik in de beginjaren 80 dit album kocht en zeer geintrigeerd was door die hoes. Er gaat iets sinisters van uit. Ik vind het wel wat hebben. Wellicht had dat te maken met de koude oorlog, de piloten op de hoes dragen donkere maskers om wellicht de ogen te beschermen tegen de flits van een atoombom. Ik weet niet of dit de gedachtengang was achter deze hoes, maar toendertijd dacht ik er zo over.
Het niveau van dit album haalt het niet bij de eerste 6 albums, maar ik vind het zeker een prachtig album. Het klinkt niet meer zo zwaar als in de begin jaren, het is allemaal wat luchtiger/vrolijker. Beste songs: Never say Die, Johnny Blade en Airdance.
Ik geef 3,5 *