kocht deze lp lang geleden nadat ik al 2 verzamelaars aangeschaft had van sabbath. vond hem toen erg tegenvallen, maar nu vind ik slechts johnny blade en junior's eyes ondermaats. en laat ik nu net ozzy zo gewelding anders zingen op swingin', blijkt het ward te zijn!
Gezien de eerdere platen van BS, is dit een tegenvallende, maar zeker geen slechte plaat. Het geluid is eigenlijk nog het slechtste aan het album. Ze hadden deze niet zelf moeten produceren. Vooral de drums klinken ondermaats.
Zeker geen topper in het Black sabbath oeuvre maar Never say die kent zeker zijn momenten.Helaas geldt dat eigenlijk voornamelijk voor de eerste twee nummers ; het krachtige titelnummer mag er zeker wezen al blijf ik mijn twijfel houden bij de zang van Ozzy Osbourne en ook Johnny Blade is mede dankzij de geweldige solo van Tommy Iommi goed te noemen.Daarnaast is ook Breakout nog wel een aardige song.Voor de rest geldt,genoeg originele ideeën (ik hoor zelfs jazz en pop invloeden terug) maar een schrijnend gebrek aan echt sterke nummers.Ook had het geluid voor mij een stuk duisterder en zwaarder gemogen,maar dat kan ook aan de belabberde productie gelegen hebben.Vermoeiend en voor Sabbath begrippen ondermaats album (met overigens wel een hele mooie hoes).
Tja die hoes..
Black Sabbath en albumhoezen.
Wat moe(s)t dit nou in hemelsnaam voorstellen?
Uitgezonderd de hoes van het debuutalbum en die van Heaven And Hell heeft Black Sabbath de fans alleen maar op zeer wansmakelijke foute hoezen 'getracteerd'.
Ok, die van Paranoid gaat dan ook nog.
En Master of Reality, Vol. 4, Sabbath Bloody Sabbath, Born Again zijn niet alleen best mooi maar ook redelijk iconisch. The Devil You Know mag er ook zijn.
Er zitten een paar miskleunen van hoezen tussen maar over het algemeen hoor je mij niet klagen.
Prachtig hoe mager bewijsmateriaal er meteen weer aan de haren bijgesleept moet worden. Alle klassieke Sabbath albums zijnwelhergebruikt. Dit zegt dus helemaal niets.