Black Sabbath - Never Say Die! (1978)

Volgens mij gebruikte BS de hoes van Never Say Die! tot op het laatst. (afgebeeld op de bass drum als ik me goed herinner).BS vond klaarblijkelijk de hoes van NSD! iconisch genoeg om jaren later nog te gebruiken. En al vond Ozzy de muziek van dit album niks, hij liep destijds (1978) wel met een Never Say Die! t-shirt rond. . Ik had ooit (30 jaar geleden) een patch on met de hoes van NSD! erop, totdat de verf erop verdween. Wat een prul was dat!

Gaat 't nou nog over de hoes.
Heb alweer spijt er over ooit begonnen te zijn.

Tja, jij bent dan ook de schuld.

Culpa tua est.

De laatste Ozzy (tot en met 2013 dan) is een vreemde. Waar ik Technical Ecstasy echt nog behoorlijk goed vind, valt het hier toch wel op dat het allemaal een beetje een stuurloze boel is. De openingstrack is overigens nog best wel tof. Dan kabbelt het allemaal een beetje door en komen we op A Hard Road terecht, een van de meest verschrikkelijke Black Sabbath songs die ik ooit heb gehoord. Shock Wave kabbelt vervolgens veel te lang door in de hoek van matig Boston-materiaal, terwijl de jazz op Air Dance ook maar matig aanslaat. Doet me nog het meeste denken aan Spinal Tap die Jazz Oddysey speelt. Het moge ook duidelijk zijn dat Ozzy's stem niet gemaakt is voor dit materiaal. Met Dio had het waarschijnlijk nog beter geklonken, omdat hij kleurrijkere muziek iets beter aankan, maar nu klinkt Osbourne vooral geforceerd op materiaal dat eigenlijk te soft is.

Het is treurig, helemaal omdat Technical Ecstasy me nog best goed beviel, maar de matige AOR die de band hier ten toon spreidt kan me gewoon niet beroeren. Ik ben lang niet over alle albums positief geweest so far (debuut en Volume 4), maar over het algemeen herkende ik overal nog wel een portie enthousiasme en kwaliteit in. Dit album heeft het gewoon niet, maar dan ook echt niet.

Voorlopige tussenstand:
1. Sabotage
2. Master Of Reality
3. Sabbath Bloody Sabbath
4. Paranoid
5. Technical Ecstacy
6. Vol 4
7. Black Sabbath
8. Never Say Die

Volstrekt geen idee wat ik met dit album moet. Het begint best goed met de eerste songs. Instrumentaal staan ze als een huis en om eerlijk te zijn vind ik Johnny Blade nog best goed zelfs. Het grote probleem hier is dat Ozzy als zanger volkomen ongeschikt is hier. Zou Iommi hier al met Dio in zijn hoofd zitten? Dio had van veel songs nog makkelijk klassiekermateriaal kunnen maken.

Maar halverwege de plaat wordt de vrije val ingezet. Shock Wave doet me helemaal niks en Air Dance is misschien wel het slechtste nummer van Sabbath tot nu toe. Alle tierelantijntjes gedaan met piano en saxofoon werken volkomen averechts. De laatste helft van de plaat is ronduit abominabel en daarom een terechte laatste plaats.


Tussenstand:
1. Sabotage
2. Paranoid
3. Sabbath Bloody Sabbath
4. Masters Of Reality
5. Black Sabbath
6. Vol. 4
7. Technical Ecstacy
8. Never Say Die

Ozzy was al een keer vertrokken, vlak na Technical Ecstacy. Met een andere zanger (naam ff kwijt) werd gewerkt aan Never Say Die. Uiteindelijk werd Ozzy toch weer teruggehaald om de reeds geschreven zanglijnen opnieuw in te zingen. Dus ja dat verklaart denk ik waarom je hem hier als zanger ongeschikt acht.

Dat verklaart een hoop ja!

Dave Walker is de zanger waar Faalhaas niet op kon komen. HiJ is nog met BS te zien in het BBC programma Lookhear met het nummer Junior's eyes. (volgens wikipedia)

De Dave Walker versie is hier te horen:

black sabbath - juniors eyes (dave walker vocals) - YouTube

Snap dat ze Ozzy toch weer terughaalden, dit klinkt niet zo overtuigend. Wel interessant dat de zanglijnen en teksten hier nog behoorlijk anders waren. De mondharmonica halverwege is erg tof, hadden ze er wel in mogen laten.

Ik behoor tot de twee personen (andere persoon is izabella) die Never Say Die vijf sterren geven. De hartgrondige kritiek is al jaren dat dit een band aan het eind van zijn latijn is, maar ik hoor 9 fantastische songs die tot het eind boeien. Weliswaar wijkt de stijl af van wat op eerdere BS platen is te horen, maar de bijna Who-achtige energie maakt het tot een uniek hoofdstuk in het oeuvre van de band. Het jaar 1978 is überhaupt een favoriet jaar van mij, mede omdat de instrumentale begeleiding van analoge synthesizers ruimschoots aanwezig is. Dit is ook het geval op 'Never Say Die', in het bijzonder te horen in 'Junior's Eyes'.

De sinistere klaphoes maakt het compleet (je blijft zoeken naar dat gezicht in de wolken). Mijn favoriet Black Sabbath plaat is en blijft 'Sabotage', maar Never Say Die en Master Of Reality komen daar vrij vlot achteraan.

Klaphoes? Volgens mij origineel een gewone hoes met een bedrukt vel erbij.

Ik deel de negatieve kritiek trouwens ook niet. Maar tot 5* ben ik nog niet geraakt.

Ik heb een klaphoes (recente heruitgave van Universal), maar het zou heel goed kunnen dat het origineel geen gatefold is.

Volgens Discogs origineel geen gatefold. Ik heb deze.

Ik ben natuurlijk benieuwd wat er dan op de binnenkant te zien is. De tekeningen die anders op het bijgevoegde vel staan? klik en klik.


Edit: gevonden denk ik. klik.

Dat is 'm Kronos

Alle albums volgen elkaar logisch op maar door gestage verandering zijn we inmiddels ver verwijderd van het oorspronkelijke Sabbath geluid. Ozzy zingt weer geweldig. Muzikaal wordt het avontuur opgezocht waardoor het mij geen seconde verveelt. Geen edelmetaal als weleer, maar een fijne eigenzinnige rockplaat.

80/100

De gemiddelde score voor deze plaat mag wat mij betreft wel een beetje omhoog. Dat Ozzy geweldig zingt vind ik iets te veel eer voor de beste man, laten wij het erop houden dat hij naar zijn mogelijkheden presteert. Als de mannen de nummers wat korter hadden gehouden had er meer ingezeten naar mijn gevoel, nu kan het mijn aandacht niet lang genoeg vasthouden. De eigenzinnigheid waar je het over hebt is wel iets wat mij intrigeert in deze schijf. Vreemd genoeg zijn de experimentele nummers van dit album naar mijn mening ook de beste songs.

Daar kan je uiteraard zelf aan bijdragen door te stemmen.

Tja, het gedrocht van een Seventh Star doet hier beter dan Never Say Die en Technical Ecstasy. Nogal onbegrijpelijk vind ik. Smaken verschillen zeggen we dan.


Technisch gezien is Ozzy natuurlijk geen grootse zanger maar ik vind zijn stem een bijzondere kwaliteit hebben.

Technisch gezien is Ozzy natuurlijk geen grootse zanger maar ik vind zijn stem een bijzondere kwaliteit hebben

Helemaal mee eens Kronos. Ozzy's stem is uniek, niemand klinkt zoals hij.

Never Say Die begint uitstekend met het titelnummer. Daarna zakt het echter behoorlijk in. Ik betrap mijzelf erop dat ik de aandacht niet kan vasthouden. Het zijn ook nummers die niet echt blijven hangen. Ozzy doet het behoorlijk, maar past niet bij elk nummer. Nee dit is niet mijn favoriete Black Sabbath plaat.

OK, Never Say Die! Door alle negatieve geluiden ben ik nooit aan dit album begonnen, maar nu dan toch. Na 3 nummers denk ik 'waarom is iedereen hier zo negatief over?' Maar dan zet het verval duidelijk toch in bij A Hard Road met zo'n typische Osbourne zeurderige zanglijn en het nummer houdt ook gewoon niet meer op. Vervolgens komt het niet echt meer goed met dit album (Air Dance ?!!, zit er een harp in Over to You?, euhmm Breakout !?!) en gaat het als een nachtkaars uit.

BLACK SABBATH - "Never Say Die" (Live Video) - YouTube

Ozzy was hier wel fat as Elvis.

Wel een aardig nummer, geen verkeerde performance ook. Maar zoals ik hier al eens zei het riffwerk laat echt te wensen over. Er zijn er die teren heel hun carrière op zielloze power chord progressies als deze. Van onze riffmeister zijn wij natuurlijk meer gewend.

En zo zou ook gelukkig geschiedde. Met vele monsterlijke dingen met om het even welke zanger die nog zouden volgen.

De voorlaatste met Ozzy en vreemd genoeg helemaal niet zo slecht, de band liep hier op zijn laatste benen, Ward en Ozzy waren kunnen zich zelfs deze periode naar eigen zeggen niet eens meer herinneren. Desalniettemin staan er best aardige ideeën op de plaat, Ozzy zingt voor zijn doen vrij relaxed en wordt er evengoed nog volop geëxperimenteerd. Het geheel is alleen stroperig en veel songs worden onnodig lang uitgerekt. Met nummers als Junior's Eyes, Johnny Blade en Over to You kun je best voor de dag komen maar een minuut of drie per song was afdoende geweest.
Met de lichte mix van psychedelia, de liefde voor The Beatles en variatie zit er nog wel een dikke voldoende aan vast.

Tussenstand:

1. Black Sabbath
2. Master of Reality
3. Sabbath Bloody Sabbath
4. Paranoid
5. Volume. 4
6. Sabotage
7. Never Say Die!
8. Technical Ecstasy

Je kunt wat mij betreft wel stellen dat alle hoezen binnen de Ozzy era erg geslaagd waren.

Dit, ondanks dat het album op zich bij velen waaronder mij net wat minder potten wist te breken, toch zeker wel een van de sterkste.

Opmerkelijk hoe je met twee freaky piloten op klaarlichte dag toch zo'n naargeestig sfeertje weet te creëren.

Dan ook een trotse eigenaar van het aan dit album gerelateerde Sabbath shirt waar tevens Tony Stark ooit in is gezien.

Heb ik het natuurlijk niet over de echte Tony Stark want dat is uiteraard Ghostface Killah.

Maar over de Tony Stark in verscheidene Marvel films vertolkt door de acteur Robert Downey jr.

Wat op zichzelf natuurlijk weer een verwijzing was naar het nummer Iron Man.

Het stemgemiddelde van 3,16 vind ik belachelijk laag. Dan maar 'ondergewaardeerd' roepen doe ik niet. Dat zou de indruk wekken dat ik geloof in het bestaan van iets als een objectieve waardering. Maar ik denk toch dat we mogen veronderstellen dat die lage waardering voor een groot deel voortkomt uit het feit dat Black Sabbath hier inmiddels een heel andere koers was gaan varen en het daardoor buiten het straatje van veel luisteraars kwam te liggen.

Tis geen drama of iets kent zo zijn momenten maar het zet de lijn van de voorganger wel door met een over de gehele linie wat uitgeblust aandoend geluid.

De fletse productie helpt daar ook niet bij.

Wel denk ik dat dit album vele malen interessanter is dan 13.

Ik vind dit album beter dan Seventh Star, Forbidden, The Eternal Idol, 13, Dehumanizer, Sabotage en... ...zelfs beter dan het debuut. Natuurlijk heeft het historisch minder belang maar muzikaal boeit mij dit een pak meer dan die zwaar en traag gespeelde blues rock van het debuut.

Beter dan het debuut, Kronos je hebt toch geen last van een zonnesteek . Ik zal wel even een correctie indienen bij de moderator.

Ultimate classic rock gaat een heel eind mee in het relaas van Kronos met een mooie 12e plaats van de 20 geordende Black Sabbath albums. Bij Loudwire kom je Never Say Die echter pas op plek 16 tegen van de 19.
Beide magazines melden dat bij de navolgende tour ze door nieuwkomers Van Halen van het podium werden gespeeld. Dat kan maar zo, maar ja, ik was er niet bij.

Op zich luistert het album wel aardig weg maar de songs en riffs zijn maar weinig memorabel.
Air Dance is de meest gewaagde song en in mijn ogen goed geslaagd. Don Airey, huidig Deep Purple toetsenist, maakt er een soort Colloseum II song van.