menu

The Doobie Brothers - Toulouse Street (1972)

mijn stem
3,81 (116)
116 stemmen

Verenigde Staten
Pop / Rock
Label: Warner Bros.

  1. Listen to the Music (4:44)
  2. Rockin' Down the Highway (3:18)
  3. Mamaloi (2:28)
  4. Toulouse Street (3:20)
  5. Cottonmouth (3:44)
  6. Don't Start Me to Talkin' (2:41)
  7. Jesus Is Just Alright (4:33)
  8. White Sun (2:28)
  9. Disciple (6:42)
  10. Snake Man (1:35)
totale tijdsduur: 35:33
zoeken in:
avatar van BoyOnHeavenHill
4,0
Dank voor de moeite!

Lazarus Stone
@Matthijs

stop zoeken naar kinky binnenhoes, onbereikbaar item.
binnenklaphoes hangt op zolder van inmiddels verlaten huis.
de LP was ok

avatar van west
4,5
Sinds kort heb ik de geremasterde 180 gram vinyl versie van deze heerlijke plaat van the Doobie Brothers in de .... uitklaphoes. Dus mocht je die willen: de US versie van FridayMusic heeft 'm. En oh ja: er staat ook geweldige muziek op. Niet voor niets was één van de eerste dingen die Michael Douglas hoorde nadat hij gevonden was in de Zuid-Amerikaanse jungle (in de film Romancing the Stone): the Doobie Brothers zijn uit elkaar.

Geweldige ritmes, mooie (samen-)zang, uitstekende muzikanten en veel heerlijke nummers: dat is Toulouse Street. En dan staan er ook nog eens een aantal geweldige klassiekers op: Listen To The Music, Rockin' Down The Highway & bovenal Jesus Is Just Alright. Overigens is geen nummer minder en wil ik zeker ook titelsong Toulouse Street & het lange fraaie Disciple met geweldige gitaren noemen. Een topalbum in the States dit Toulouse Street, voor mij zeker ook.

WPE
Als dit album geen 4 sterren verdient, welk dan nog wel? Een geweldig album van the Doobie Brothers, heerlijke nummers met het natuurlijk overbekende Listen to the Music, dat vreemd genoeg, nooit gaat vervelen. Maar alles op dit album is van constante hoge kwaliteit, en de sfeer die deze muziek oproept is heerlijk.

avatar van BoyOnHeavenHill
4,0
Listen to the music is niet alleen inderdaad een nummer dat vreemd genoeg nooit gaat vervelen, maar ook het eerste nummer waarop ik "phasing" hoorde. Toentertijd kende ik die term natuurlijk nog niet en omschreef ik het als "dat windgeluid", en pas later hoorde ik hoe het al op eerdere nummers gebruikt was (Itchycoo Park naar het schijnt als eerste, daarna o.a. Bold as love van Hendrix en This wheel's on fire in de versie van Julie Driscoll, Brian Auger & the Trinity – dat waren althans voor míj de vroegste voorbeelden). En nog altijd moet ik aan de Doobie Brothers denken wanneer ik phasing weer eens ergens tegenkom: "o ja, dat is dat effect van Listen to the music..."

avatar van BoyOnHeavenHill
4,0
Over de vroege Faces las ik ergens dat iemand vond dat ze elektrische muziek met akoestische instrumenten maakten, en dat vond ik wel mooi geformuleerd. Bij de eerste plaat van de Doobie Brothers heb ik iets gelijksoortigs, want hoeveel elektrische gitaren er op dat debuut ook voorbijkomen, veel nummers daarop hebben een laid-back-country-feel met een ingetogen en bijna pastorale sfeer. Toulouse Street heeft ook nog wel zulke "stille" momenten (het titelnummer, White sun, Snake man), maar veel nummers klinken ook alsof ze niet meer op de akoestische maar op de elektrische gitaar zijn gecomponeerd. Gelukkig gaat dat hardere randje niet gepaard met een verlies aan subtiliteit, want de dynamiek (zowel binnen de aparte nummers als op de plaat als geheel) is steeds goed verzorgd, de koortjes blijven messcherp en de compositorische vaardigheden zijn dik in orde. Mijn ene favoriet is die ultieme seventies-single Listen to the music, en hoewel Jesus is just alright daarnaast hier het meest aangevinkte nummer is prefereer ik toch nèt de knapperige versie van de Byrds, dus ik ga voor de gedreven cover van Sonny Boy Williamsons Don't start me to talkin'.
        Overigens is niet iedereen even enthousiast over dit album – het inspireerde de toch al dikwijls knorrige Robert Christgau in ieder geval tot een afschuwelijke woordspeling: "the vocals and original songs (including the hit) are truly doobieous."

avatar van musician
4,5
Ik vind het nog steeds een geweldig album.

The Doobies, net als de Eagles, hadden beide in 1972 een formidabele droomstart voor, in ieder geval voor hen, majestueuze jaren '70. En dan laat ik het debuut van de Doobie Brothers van een jaar eerder even achterwege.

Zij waren onbetwist en onbewust op dat moment, voor een belangrijk deel opvolgers van de bands en artiesten van de jaren '60 generatie. Die, globaal gesproken, voor hun decennium de zaken goed op de rails hadden gezet maar grotendeels inmiddels of uitgerangeerd waren of muzikale paden waren ingeslagen die niet meer zo werden gewaardeerd als in de jaren '60.

Dat de Doobie Brothers en de Eagles, met muziek volledig passend bij de tijdsgeest, daarmee een leemte hebben gevuld met onmiskenbare commerciële resultaten, werd door de voorgaande generatie niet altijd op prijs gesteld.

Critici en jaren '60 artiesten zagen het deels als goedkoop winstbejag en leverden makkelijke kritiek op hun opvolgers die lang niet altijd even eerlijk was.

Dus Robert Christgau mocht knorrig wezen om bovenstaande. Maar de werkelijke, inhoudelijke beoordeling voor beide albums kan natuurlijk alleen maar positief zijn.

avatar van jorro
3,5
Ik heb altijd een beetje een zwak gehad voor de Doobie Brothers. Het verzamelalbum Best of the Doobies belandt regelmatig in mijn speler. Hierboven worden ook de Eagles ter vergelijking regelmatig genoemd. Dat is dan zo'n band waar ik niets mee heb. Nee, dan veel liever dit.
Behalve Listen to the Music en Jesus Is Just Alright luistert ook het titelnummer lekker weg. Rockin' Down the Highway is subtop.
Prima kost dus dat op 87 staat in de 100 Greatest Albums of 1972 en op 114 in de huidige lijst van Best Ever Albums over dat jaar.
3,5*

avatar van blaauwtje
4,0
Nav de nieuwe release ook maar weer eens wat oud vinyl te voorschijn gehaald. Ik was een jaar of 8 toen ik listen to the music voor het eerst heb gehoord, een traumatische gebeurtenis
. Toen had je nog een schooltandarts, ik lag in de stoel en hij was bezig met een vulling, op de achtergrond draaide een transistor radio, terwijl hij aan het boren was klonk dit nummer, hij heeft volgens mij dit nummer in mijn geheugen vast geboord. Op latere leeftijd dit album gekocht( een prachtige Japanse persing) en leren waarderen, sindsdien altijd een zwak gehouden voor het stemgeluid van Tom Johnston en in het bijzonder voor listen to the music . Nu wachten tot liberte ( kan bij lange na niet tippen aan dit album) op vinyl verschijnt, dan is de collectie weer compleet. Tot dan gaat het hele oeuvre maar eens op de draaitafel en in de cd speler.

avatar van gastheerg
4,0
geplaatst:
Morgen 50 jaar oud! Dus zet maar klaar en wat een geweldige tip begint dit album

avatar van Hans Brouwer
4,0
geplaatst:
gastheerg schreef:
Morgen 50 jaar oud! Dus zet maar klaar en wat een geweldige tip begint dit album
Dat is een oprechte felicitatie van mijn kant waard. "Toulouse Street" staat al jaren in mijn platenkast. Ik ga de tip van gastheerg zeker opvolgen en morgen zal ik "Toulouse Street" als eerste album draaien op de eerste dag van juli 2022. Het is een heerlijk album, bij het nummer "Jesus Is Just Alright" gaat de volumeknop meestal wat verder open...

avatar van gastheerg
4,0
geplaatst:
Ik was nog niet klaar

Vandaag viert het tweede album van The Doobie Brothers haar 50e verjaardag. Het album was ten opzichte van het debuut een jaar eerder een enorme stap voorwaarts. Na het debuut album waren er twee wijzigingen in de line-up doorgevoerd.
Bassist Tiran Porter kwam aan boord en die ging Dave Shogren vervangen die op dit album nog wel een enkel nummer meespeelt.

De belangrijkste wijziging was het toevoegen van een tweede drummer. Niet dat John Hartmann (tevens een van de oprichters) geen goede drummer is. Sterker Hartmann - die inmiddels met met pensioen is - was een prima drummer. Met het toevoegen van Michael Hossack als tweede drummer gingen The Doobies ein 1971 op zoek naar een geheel eigen sound.
Een eigen sound die ze gelijk in Toulouse Street wisten te vinden. Toulouse Street is een beroemde straat in het schitterende French Quarter in New Orleans. De foto's op de cover, achter- en binnenzijde van de klaphoes zijn gemaakt in een (voormalig) bordeel in Toulouse Street. Schitterende hoes hoewel mijn exemplaar wat uit elkaar begint te vallen.

Het album begint gelijk mega energiek met een van de beste adviezen "Listen To The Music". Tien heerlijk energieke rocksongs die voor een groot deel door The Doobies zelf zijn geschreven.
Het spirituele "Jesus Is Just Alright" kennen we natuurlijk van The Byrds die het een paar jaar eerder opnamen voor hun album Ballad Of Easy Rider. Het origineel is echter van Art Reynolds die het de The Art Reynolds Singers in 1966 uitbracht op het album Tellin' It Like It Is.
Verder vinden we op Toulouse Street het nummer "Don't Start Me to Talkin'. Dat nummer is van bluesgigant Sonny Boy Williams II die het nummer in 1955 heeft opgenomen.

De overige acht nummers zijn van The Doobies zelf en het is een puik setje nummers. Als jonge snaak viel ik als een blok voor dit album en zo ook voor de opvolger The Captain And Me.
Op 19 januari 1974 ben ik ook naar een optreden van heren geweest in de Doelen in Rotterdam. Was m'n eerste wat grotere act waar ik heen ging.

Later toen ik wat meer over muziek na ging denken kreeg ik het idee dat een album als Toulouse Street eigenlijk wel een geweldig album is voor een road movie. Toch?
Luister het album maar eens met die bril op..............of luister gewoon wat The Doobies te zeggen hebben: Listen to the Music..........

avatar van gaucho
4,5
geplaatst:
Nou, daar heb ik qua informatiegehalte weinig aan toe te voegen. Maar ik zag dat ik zelf nog niet op dit album gestemd had. Bij deze dus: 4,5 sterren.
Ook voor mij is dit een all-time favoriet, al sinds midden jaren zeventig. Aanvankelijk kocht ik alleen de single Listen to the music, maar toen dat in 1975 opnieuw een hit werd in Nederland (weet iemand trouwens waarom het drie jaar na dat opnieuw werd uitgebracht? Ik heb eigenlijk geen idee), kocht ik ook de LP. Altijd van genoten, net als de opvolger The captain and me, die van een vergelijkbaar hoog niveau is.

Een prima combinatie van akoestische en elektrische stukken, waarbij ze ook het hardere werk (Disciple!) niet uit de weg gaan. Het enige kleine minpuntje vind ik dat de LP-versie van Listen to the music eigenlijk iets te lang doorgaat (de single was korter en eigenlijk precies de juiste lengte), maar dat ze juist prachtige akoestische stukken als Snake man en White sun al naar resp. anderhalve en tweeëneenhalve minuut wegdraaien. Daar had meer in gezeten, denk ik dan.

Verder een prachtplaat, die - veel meer dan het nogal folky debuut - de basis legde voor het herkenbare Doobies-geluid waar we in navolgende jaren van mochten genieten. Waar vooral de vocale inbreng van Tom Johnston een stevig stempel op drukt. Ik miste hem meteen toen hij eruit stapte. Hoewel ze in Michael McDonald een niet misselijke vervanger vonden, werd de Doobies-sound meteen sterk gewijzigd.

avatar van Hans Brouwer
4,0
geplaatst:
Hans Brouwer schreef:
Ik ga de tip van gastheerg zeker opvolgen en morgen zal ik "Toulouse Street" als eerste album draaien op de eerste dag van juli 2022.
Vandaag heb ik een hoop dingen die gedaan moeten worden. Echter, vanmorgen tijdens het ontbijt en bij het lezen van de ochtendkrant heb ik, op de 50e verjaardag van het album, "Toulouse Street" gedraaid. Een goede manier om de dag te starten.

Gast
geplaatst: vandaag om 01:16 uur

geplaatst: vandaag om 01:16 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.