menu

Queen - Jazz (1978)

mijn stem
3,53 (435)
435 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: EMI

  1. Mustapha (3:02)
  2. Fat Bottomed Girls (4:17)
  3. Jealousy (3:14)
  4. Bicycle Race (3:03)
  5. If You Can't Beat Them (4:16)
  6. Let Me Entertain You (3:03)
  7. Dead on Time (3:23)
  8. In Only Seven Days (2:30)
  9. Dreamer's Ball (3:31)
  10. Fun It (3:30)
  11. Leaving Home Ain't Easy (3:15)
  12. Don't Stop Me Now (3:30)
  13. More of That Jazz (4:16)
  14. Fat Bottomed Girls [1991 Remix] * (4:22)
  15. Bicycle Race [1991 Remix] * (4:59)
  16. Fat Bottomed Girls [Single Version] * (3:23)
  17. Bicycle Race [Instrumental] * (3:09)
  18. Don't Stop Me Now (With Long-lost Guitars) * (3:34)
  19. Let Me Entertain You [Live in Montreal, November 1981] * (2:48)
  20. Dreamers Ball [Early Acoustic Take, August 1978] * (3:40)
toon 7 bonustracks
totale tijdsduur: 44:50 (1:10:45)
zoeken in:
avatar van Tribal Gathering
4,5
Het zevende fantastische Queen album op rij (en meteen voorlopig de laatste). Tevens zal dit zo'n beetje de minst bekende zijn.

De songs van Freddie Mercury en Brian May kunnen zich meten met hun beste werk. De nummers van John Deacon en Roger Taylor zijn wat minder dan op de albums hiervoor.

Roger Taylor levert More of that Jazz en Fun It. Fun It heb ik lange tijd zijn slechtste nummer ooit gevonden, maar de laatste tijd stijgt hij toch wat in de pikorde. Dit rock-discomengsel blijft echter de vreemde eend in de bijt. More of that Jazz is een beetje een saaie rocker die de plaat matig afsluit.

De nummers van John Deacon zijn niet veel beter. In Only Seven Days is zo'n typisch huppelpopliedje dat hij meestal schrijft, maar dan net even wat minder dan gewoonlijk. If You Can't Beat Them is John Deacon in rock-mode maar om een of andere reden past dat niet bij hem.

De vier nummers van Brian May zitten weer prima in elkaar. Leaving Home Ain't Easy is een mooi rustig nummer. Dead on Time is een lekkere vette rocker. Fat Bottomed Girls is dat ook, maar dan met vele extra's. De tekst mag dan lekker cliche zijn, het nummer blijft fantastisch. Prachtige opening, Super refrein, Geweldig outro. Last but not least is daar nog Dreamers Ball. Niet iedereen vindt deze even goed, maar ik vind hem geweldig. Een prachtige bluesy/jazzy ballad.

Freddie Mercury is helemaal in vorm. Het album begint met het oosterse Mustapha. Sommige haten dit nummer, maar dat is hun verlies. Met name de oosterse gitaarmotiefjes van May zijn geniaal. Jealousy is zo'n wonderschone ballad die eerst niet zo opvalt, maar steeds mooier wordt. Bicycle Race is weer een geniale Freddie single die hij in de jaren 70 moeiteloos uit zijn mouw leek te schudden.

Let Me Entertain You is de song die Robbie Williams als inspiratie gebruikte voor zijn single met dezelfde naam. Jammer Robbie, maar deze is toch tien keer beter. Last but not least (he, die heb ik eerder gebruikt) is daar Don't Stop Me Now. Als je Queen goed vindt, vindt je deze ook goed. Supernummer.

Het is jammer dat Taylor en Deacon niet met hun beste materiaal op de proppen kwamen anders was dit weer een vijfsterrenalbum geweest. Alas een halfje minder.

avatar van wizard
3,0
Na albums als Queen II en A Night at the Opera vind ik dit album toch een beetje tegenvallend. Los van het geluid vind ik Jazz (wellicht is dit niet het best klinkende Queenalbum ooit, maar echt storen doet het me niet) een beetje onsamenhangend en laat een flink aantal nummers me koud.
Het album begint echter goed met Mustapha. Met name het begin van dat nummer geeft een beetje een Midden Oostenachtige sfeer. Het is een vreemd, maar verfrissend, begin van het album. Ook de drie volgende nummers vind ik sterk.

Vanaf If You Can’t Beat Them wordt het album wisselend. Dat nummer zelf komt wat simpel op me over, en te lang. Let Me Entertain You is wat een twijfelgeval: het refrein vind ik irritant, sommige andere stukken vind ik wel weer de moeite waard. Het hard rockende Dead on Time is dan weer leuk, waarna alleen Don’t Stop Me Now me nog doet opveren. Met More of the Jazz sluit het album met het minste nummer af. Met name die collage/medley van andere nummers van Jazz middenin dit nummer doet dit nummer op mij overkomen als een vuller.

Dit album moet het dus met name hebben van de eerste vier nummers en een enkele uitschieter hier en daar.

3.0*

avatar van frolunda
2,5
Muzikale ratjetoe waar ik maar weinig hoogtepunten in kan ontdekken.Jazz gaat alle kanten op en klinkt zeker niet als een geheel.Het is wel redelijk gedurfd en omdat het Queen was kwamen ze er mee weg maar behalve de prima single Don't stop me now en het sterke Let me entertain you heb ik hier weinig luisterplezier aan.

avatar van Bosdavid
4,0
Dit was één van mijn vader's drie Queen albums, naast A Night At The Opera en Innuendo. Een verrassende keuze, vind ik nu eigenlijk.
Ik heb deze plaat derhalve heel veel beluisterd, zeker toen ik zelf net een platenspeler had en nog geen cd-speler bezat. En eigenlijk is het nog steeds één van mijn favoriete albums van de groep; als geheel en omwille van wat losse nummers ervan. Zo was Bicycle Race het eerste nummer van Queen dat ik wèl leuk vond. Voordien vond ik hun muziek namelijk afschuwelijk, doch was mijn voornaamste vriendje op de basisschool eigenwijs, rigide en doortastend genoeg om met name Greatest Hits te blijven draaien, ongeacht mijn tegensputteren. Toen viel langzaam de sixpence...

Misschien is de geluidskwaliteit niet optimaal -schijnt verbeterd te zijn met de laatste remaster-, maar mij stoort dat geenszins. Ik vind het een rijke, veelzijdige en goed uitgevoerde plaat. Eigenlijk bevat dit enerzijds de uitgebreide productie en orchestratie met de inventiviteit die Queen mede goed maakt, maar dan strakker en gestroomlijnder uitgevoerd. Misschien is dit albums juist de gulden snede tussen het oudere experimentelere, ruigere en gedurfdere werk en hun latere meer op pop(ulariteit) geënte muziek.
Dat wil zeggen: Ze waren altijd al uit op grote populairiteit en werkten reeds bij hun eerdere albums al aan een formule die hen succes zou brengen. Dit valt volgens mij ook al uit eerdere interviews te concluderen. De stap richting die formule was met Jazz wellicht groter dan voordien. Daarbij waren ze allevier weer een aantal jaar ouder, ervarener, volwassener en sterker bewust van zichzelf dan vier jaar ervoor. Mercury & May net voorbij de dertig, Taylor was het bijna en Deacon werd in die periode 27, ook een kenmerkende leeftijd. Tevens waren Deacon & May inmiddels vader.
Dit alles zal zeker invloed hebben gehad op hun muziek.

Hoewel ik de hoes fantastisch noch slecht vind (geldt eigenlijk voor de meeste van hun platenhoezen, naar mijn mening.), sprak de foto binnenin (die in de studio, uiteraard ) op mijn zeer tot de verbeelding.

Als ik een top vijf van favoriete Queenalbums zou maken, staat deze er zeker in.

avatar van lennon
3,5
Het album wat de titel mee kreeg, die niet te horen is op het album . Ik zou het best interessant vinden om een Jazz nummer van deze band te horen. Maar dat gaat helaas niet meer gebeuren, dus dat blijft een droom;

1.Mustapha (3:02)
Het is dat het geluid van Mercury meteen herkenbaar is, anders zou ik meteen denken een verkeerde plaat in dehoes te hebben zitten. Leuk, Freddie die Arabisch zingt. Het nummer heeft ook wel een aardig grapje, want het begin is nogal zacht opgenomen, dus het volume gaat harder bij mij. Maar als de hele band inzet knalt het de speakers uit! Ik heb it altijd een lekker nummer gevonden.

2.Fat Bottomed Girls (4:17)
Een ode aan vrouwen met mooie ronde vormen. Dit kende ik al van Queen - Greatest Hits (1981) en was ook die plaat één van de weinige nummers die me niet zo deed. Een wat rauwere Queen, wat ik wel graag hoor, maar op een of andere manier mist dit nummer de wauw factor. Overigens ben ik 'm wel meer gaan waarderen dan voorheen, maar nog steeds geen top 50 materiaal voor mij.

3.Jealousy (3:14)
Een ballad! Daar wordt ik meestal wel vrolijk van bij Queen. Dat is ook het geval bij dit nummer. Mooie muziek, en mooie vocalen. Ik geniet.

4.Bicycle Race (3:03)
Het bekende liedje met de naakte vrouwen op Wembley. Dit nummer kende ik al wel eerder dan ik dacht, maar kwam daar pas achter toen ik Queen leerde kennen. Mijn oom had een poster van de fietsende dames op zijn kamer hangen, en daar heb ik veel naar gestaard En het nummer zong ik als klein ventje al mee omdat het over fietsen ging, en er fietsbellen in te horen waren. Blijkbaatr vond ik het toen een aantrekkelijk nummer. Leuke herinnering, zeker toen ik het later weer terug hoorde, en me realiseerde dat het dus Queen was. Sterke single!

5.If You Can't Beat Them (4:16)
Deacon's bijdrage, en herkenbaar. Ligt goed in 't gehoor, en dus toegankelijk. Geen hoogvlieger, maar wel leukLekker gitaarwerk in dit nummer. .

6.Let Me Entertain You (3:03)
Een nummer wat een interessant intro heeft, maar al snel uitloopt naar een stevig rock nummer. Live vind ik deze beter overkomen. De titel geeft een mooie opener voor een live show aan. Slim bedacht. De studio versie mist de overtuiging voor mij.

7.Dead on Time (3:23)
De opener van Kant B knalt er lekker in. Queen rockt wel lekker op dit album, zoveel is duidelijk. De muziek is lekker up tempo, maar de zang van Mercury creert toch een soort van rust. Het nummer doet me wat denken aan Keep yourself alive, zeker in het stuk na het refrein.

8.In Only Seven Days (2:30)
Een mooi piano intro wordt gevolgd door een zomerse tune. Een verhaal over een verliefdheid. Een simpel, maar lieflijk liedje vande hand van John Deacon.

9.Dreamer's Ball (3:31)
Een song geschreven door May. Elvis was in 77 overleden, en dit was zijn eerbetoon aan de man. Opvallend dat Mercury het nummer dan zingt. Het nummer is wel een typische song die May zou doen vind ik. Het Elvis-achtige straalt er wel vanaf, maar het heeft wel zijn unieke Queen sound. Mooi gitaarwerk van May in dit nummer. Lekker laid back nummer.

10.Fun It (3:30)
Een disco drum! De eerste keer dat de band hier mee experimenteerde. Geschreven en gezongen door Taylor en Mercury. Het deel van Taylor vind ik niet echt goed. Zijn stem past meer in de rock sound. Dit is te funky voor Taylor zijn stem. De beat in het nummer houdt 't wel interessant. Wel een vreemde eend in de bijt, op dit toch redelijk rock georienteerde album. De flirt met disco zou niet de laatste zijn. Het was dan ook 1978, de disco vierde hoogtij dagen, en je moest als band bijna wel mee om nog enigszins in the picture te blijven. Zelfs de Stones stonken er in. Maar Queen zou zich er nog wat meer in verslikken. Toch is dit nummer geen slechte poging. De rock roots worden niet geheel aan de kant gelegd.

11.Leaving Home Ain't Easy (3:15)
De traditionele bijdrage van May is dan toch aan de beurt. Het intro zoet me meteen denken aan '39. NIet omdat het er op lijkt qua muziek, maar het gitaaer geluid doet me denken aan een science fiction film. Daarna loopt het nummer over in een minder verassende song. De spanning van het intro is totaal verdwenen. Het refrein vind ik overigens wel erg mooi. Gewoon een degelijke bijdrage van May.

12.Don't Stop Me Now (3:30)
Dit nummer is bij jong en oud bekend. Ook nu nog komt ie vaak voorbij in menig reclame spotje. Het is natuurlijk ook een positief klinkend nummer, en de tekst spoort aan tot doorzetten. Iets wat veel coaches graag gebruiken. Dit nummer heeft niet de status van Bohemian Rhapsody, maar is wel erg groot geworden in de loop der jaren. Grappige ontwikkeling. Het nummer link ik altijd aan Good old fashioned loverboy boy van Queen - A Day at the Races (1976). En waarom weet ik niet, maar ik vind denk ik dat ze muzikaal op elkaar lijken. Of de melodielijn? Ik kan er geen vinger op leggen. Het is in ieder geval een lekker nummer, wat ik net zo hard meezing als de rest van Nederland.

13.More of That Jazz (4:16)
Nog een Taylor bijdrage. Hij is boos op de muziekwereld, en vind dat rock muziek zonder respect wordt behandeld. Ironisch dat ie niet veel later daar zelf aan mee werkt. Het is een lekker dreigend nummer, en blijft goed tot aan het einde. Dan hoor ik ineens lelijk ingemixte snippets van tracks die ik net gehoord heb. Het is me totaal onduidelijk waarom dit is gedaan. Ik vind het echt lelijk, en een jammerlijke afsluiting van een vermakelijke plaat. De drums die het nummer openen en afsluiten (en dus door de hele song heen lopen) zijn echt fantastisch.

Absoluut geen slechte plaat van de heren. Redelijk rock georiënteerd zelfs. Toch overtuigt het me niet zo meer als de voorgaande platen. De single keuzes zijn wel erg goed, en ook de sterkste songs. De echte knaller op deze plaat mis ik wel. Jealousy is mijn meest favoriete nummer van de plaat. Ik mis een beetje een langer uitgesponnen nummer, iets waar Queen zo sterk mee was op de voorgangers. Het zou het einde van een tijdperk zijn. De sound wordt hierna toch verlegt naar een wat toegankelijker niveau voor een groter publiek. Niet iets wat ik erg vind, maar veel oud gediende Queen liefhebbers wel tegen het zere been deed schoppen.

avatar van RuudC
4,0
Hier begint het toch echt minder te worden. Waar andere bands in dat soort periodes toch snel de onvoldoendes induiken, scoort Queen nog steeds wel goed. Er duiken meer popinvloeden in en daardoor mist het soms karakter en vrij vaak spanning. Sommige songs borduren nog echt voort op het klassieke rockgeluid van News of The World, zoals Bicycle Race, Let Me Entertain You en Dreamers Ball. Dat zijn dan in mijn ogen ook de goede songs. sowieso heb ik daar wel mooie herinneringen aan, doordat ik vroeger veel naar Live Killers geluisterd heb. Van de popsongs is Don't Stop Me Now natuurlijk een kraker. Mustafa maakt me ook wel vrolijk. Mede omdat Freddie de Arabische accenten goed imiteert. Zou dit nummer vandaag de dag uitgebracht worden, krijg je zowel een fatwa als de gehele anti-zwartepietenclub op je dak, want racistisch.

Queen gaat echter op jazz ook een aantal keer aardig de mist in met flauwe songs als If You Can't Beat Them en Leaving Home Ain't Easy. Ook op Fun It gaan ze te ver. Dat is te hip en wat misplaatst vooruitstrevend. Vrij typerend voor Roger Taylor die meer en meer achteruit gaat wat het schrijven van muziek betreft. More Of That Jazz heeft betere momenten. Queen begint erg wispelturig te worden hier, maar toch staan hier genoeg leuke dingen op.


Tussenstand:
1. Sheer Heart Attack
2. A Night At The Opera
3. News Of The World
4. Queen II
5. Queen
6. A Day At The Races
7. Jazz

avatar van lennert
4,0
Dit album had ik nog niet eerder gehoord, zodoende moest ik mezelf toch even krabben toen Mustapha opende. Ergens een hilarisch nummer, maar vandaag eentje die niet meer live gespeeld zou kunnen worden of airplay zou krijgen. Leuk hoe Fat Bottomed Girls en Bicycle Race naar elkaar verwijzen qua teksten en lekker opzwepende tracks als Let Me Entertain You en Dead On Time gaan er ook in als koek.

Op de tweede helft van het album komen echter de mindere tracks naar boven. Dreamers Bar sust me in slaap. Leaving Home Ain't Easy heeft interessante effecten, maar is uiteindelijk ook weer niet heel spannend, terwijl Fun It het voor mij ook net niet. Don't Stop Me Now is wel terecht een van de meest opbeurende songs ooit en More Of That Jazz is een lekker dreigend nummer. Kan me goed voorstellen dat de laatste track niet bij iedereen aanslaat, maar ik mag de vibe en die ijzingwekkend hoge vocalen van Taylor helemaal.

Zeker nog steeds geen verkeerd album, maar wat meer mensen ook zeggen: het lijkt er op dat de band op dit moment langzaamaan een kant opgaat die minder wordt. Het geheel is wat minder kunstzinnig en erg basic. Nog steeds leuk, maar gewoon niet zo goed als de rest.

Tussenstand:
1. Queen II
2. A Night At The Opera
3. Queen
4. Sheer Heart Attack
5. News Of The World
6. A Day At The Races
7. Jazz

avatar van WoNa
3,5
Jazz kwam uit in 1978. Ik zette 'Mustapha' op na het album op basis van de dubbelsingle blind gekocht te hebben en knapte direct af. Dat was het voor mijn relatie met Jazz voor 40 jaar.

Gisteren stemde ik voor de top 2000, toch maar gedaan ook al doe ik nooit echt recht aan mijn allerbeste nummers. Als ik dit serieus moest aanpakken deed ik een paar maanden niets anders meer. Van Queen stemde ik op 'Don't Stop Me Now'. Gewoon het lekkerste nummer van de band. Het gaat nog verder. Met het gezin hadden we afgesproken naar 'Bohemian Rhapsody' te gaan die avond. Voor vertrek trek ik Jazz uit de kast om het nummer even te spelen, heerlijk hard om in de stemming te komen. Het feit dat ik geen idee had waar het nummer op de plaat staat, zegt echt alles.

Na de film de plaat toch nog maar eens opgezet. Wat blijkt, 'Mustapha' is een lekker rocknummer en er kwam nog wel een en ander typisch Queen voorbij. Maar ook dan haalt het album het niet bij wat er voor zat. De rek lijkt er uit. De eerste aanzetten naar disco zijn te bespeuren, maar dan nog valt er genoeg te genieten. Eigenlijk viel het me allemaal reuze mee. Milder door de jaren? Nee, een beter oor, door meer overzicht.

Een grote tegenvaller: de poster zat er niet meer in. Verloren gegaan in de vele verhuizingen. Ooit opgehangen en nooit meer teruggestopt? Geen idee meer.

Het moet na Jazz zijn dat ik de band voor de tweede en laatste keer live zag spelen, in Ahoy. Grootste shows en goede herinneringen. Na Jazz duurde het lang voordat mijn relatie met de band weer enigszins herstelde. Hetzelfde werd het nooit meer. De herinnering aan 'Live Aid' kwamen overigens heel hard terug gisteravond. De verbazing over de participatie bij Queen staat me nog heel goed bij en de herinnering dat de band ook stevig kon rocken kwam terug. Ondergesneeuwd in de disco, gimmicks en vreselijke ballades van de jaren daarvoor. Op Jazz was daar nog niet echt sprake van.

avatar van musician
3,5
Let me entertain you had ik ook een goede single keuze gevonden.

Je zit gewoon met het feit, dat een single (en meezinger) als We are the Champions van News of the World wél een grote hit is geworden, terwijl feitelijk een beter nummer als Spread your Wings (opvolger van We are the Champions) niet als zodanig wordt beschouwd. En ook niet in grote hoeveelheden is verkocht.

De eerste albums van Queen hadden om die reden dan ook eigenlijk maar 1 of 2 singles waarvan dan op z'n best de eerste single een hit werd (zoals Killer Queen van Sheer Heart Attack).

Waarbij voor mij eigenlijk wel de conclusie mag worden getrokken, dat Queen formeel gesproken een album-band was en dat dat later is verschoven naar meer een singles band. De nummers op die latere albums kunnen individueel dan ook meer als los zand worden beschouwd in plaats van als één samenhangend geheel.

Die albums moesten dan ook worden verkocht op basis van het feit dat het zeker drie, vier nummers bevatte die in de Top 40 terecht zouden komen. The Game was daar een eerste voorbeeld van en een vervolg op dat album met ook een juiste aantal goede singles is geweest The Works.

Jazz ontbeert ook al duidelijk de samenhang van bijvoorbeeld A Night at the Opera of A Day at the Races maar is aan de andere kant ook nog niet echt een album met duidelijk vier succesvolle singles. Er werden dan ook slechts 2 singles van afgehaald (afgezien van het nagenoeg niet verkochte Jealousy in de VS).

Als koosknook met "knieval voor de commercie" zou bedoelen dat Queen vanaf Jazz (ik zou zelf News of the World zeggen) de omslag maakt van album-band naar singles-band heeft hij in die zin natuurlijk gelijk. En dan bereikt Queen met Innuendo als laatste station het hoogtepunt van de perfecte singles collectie maar dan als teruggekeerde album-band.

avatar van west
4,0
Ik hoor weer bij diegenen die dit Jazz het zevende sterke album op rij vinden van Queen. Het songniveau blijft onverminderd hoog en de songs zijn vaak nog echte Queen rock nummers, met de klassieke piano van Freddie, de gitaar van May en soms de samenzang. Ook zit er af en toe een funky twist in, maar die is op de grote hit Don't Stop Me Now dan ook wel erg geslaagd. Hierdoor zit er wel iets meer afwisseling in deze plaat, die toch een mooi eigen geluid heeft. De productie is zeer geslaagd.

Om er nog wat nummers bij te pakken: opener Mustapha is een buitenbeentje, maar wat voor één. Geweldig gedaan hoor. Fat Bottomed Girls is klassieke Queen rock en Jealousy een prachtige piano song. Mercury schreef het fijne Bicycle Race in Montreux, toen hij zich verveelde maar ineens vanaf zijn hotelkamer de Tour de France zag. Je fantaseert er zo van alles bij (zie de albumposter). Let Me Entertain You en Dead On Time zijn sterke rocksongs met een wel hele fijne gitaar op die laatste. Ze worden gevolgd door weer een fraai pianonummer: In Only Seven Days. Op Dreamer's Ball is naast de bekende samenzang dan toch een vleugje jazz te horen. Don't Stop Me Now tot slot is één van mijn favoriete Queen singles. Ook dit Jazz is wat mij betreft weer niet te missen.

Gast
geplaatst: vandaag om 05:31 uur

geplaatst: vandaag om 05:31 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.