Queen - Jazz (1978)

Ten eerste: Bikkel2 -> top gedaan. Zal er later ook eens op reageren.

Maar wat betreft Mustapha: Moslim en Perzische interpr....

Zeker interessant. Ook wat betreft bv Freddie zijn naam Farrokh of bv een link tussen Mustapha en Bohemian Rhapsody.

Interessante link meneer. Bedankt hiervoor ! Ik ben zeker wat wijzer geworden over de achtergrond van dit nummer.

Na albums als Queen II en A Night at the Opera vind ik dit album toch een beetje tegenvallend. Los van het geluid vind ik Jazz (wellicht is dit niet het best klinkende Queenalbum ooit, maar echt storen doet het me niet) een beetje onsamenhangend en laat een flink aantal nummers me koud.
Het album begint echter goed met Mustapha. Met name het begin van dat nummer geeft een beetje een Midden Oostenachtige sfeer. Het is een vreemd, maar verfrissend, begin van het album. Ook de drie volgende nummers vind ik sterk.

Vanaf If You Can’t Beat Them wordt het album wisselend. Dat nummer zelf komt wat simpel op me over, en te lang. Let Me Entertain You is wat een twijfelgeval: het refrein vind ik irritant, sommige andere stukken vind ik wel weer de moeite waard. Het hard rockende Dead on Time is dan weer leuk, waarna alleen Don’t Stop Me Now me nog doet opveren. Met More of the Jazz sluit het album met het minste nummer af. Met name die collage/medley van andere nummers van Jazz middenin dit nummer doet dit nummer op mij overkomen als een vuller.

Dit album moet het dus met name hebben van de eerste vier nummers en een enkele uitschieter hier en daar.

3.0*

Jazz heeft misschien niet de impact wat albums als Sheer Heart Attack/Opera of Races heeft. Toch staan de meeste nummers als een huis. Voor mij als Queenfan staat zowaar hier eens een nummer dat mij minder doet, In Only Seven Days. Voor de rest..... More Of That Jazz!

Betekent dit dat je ook Fun It goed kan waarderen? Eindelijk een medestander!

The Game is ook eigenlijk de minst leuke plaat. Al heeft die wel Save Me en Play the Game.
Jazz is zo'n gekke plaat nog niet....

@The_CrY ... Fun It is een lekker funk/popritmisch nummer. Voor iemand als Taylor die zelf moeite had met de ingeslagen weg van Hot Space had hij hier zelf toch al een behoorlijk gelikt nummer neergezet. Leuk duet tussen Taylor en Mercury.

Dat deed hij ook al met From the inside op News of the world. Misschien ligt het er hier iets meer bovenop, maar verrassend is het niet echt.

Fight From the Inside is één van de beste sleazerock/metal nummers die ik ken. Zelfs Slash vindt het de beste gitaarriff ooit. Niet echt pop/disco dus....

In mijn oren is het een vroege funk-metal song, alleen de baslijn intro al. Als je de gitaarrif uit de losse pols of anders aanslaat dan zou het nog meer richting pop-disco(-like) gaan. Er is niks mis met het nummer overigens, maar dat fun-it wordt gezien als de muziek waar hij zelf later een aversie tegen had, vind ik weer wat overdreven. Ook een leuke riff overigens

Muzikale ratjetoe waar ik maar weinig hoogtepunten in kan ontdekken.Jazz gaat alle kanten op en klinkt zeker niet als een geheel.Het is wel redelijk gedurfd en omdat het Queen was kwamen ze er mee weg maar behalve de prima single Don't stop me now en het sterke Let me entertain you heb ik hier weinig luisterplezier aan.

Ze kwamen er niet bij iedereen mee weg. Queen had vaker last van een überkritische pers, maar dit keer waren het ook de fans die wat gematigder waren in hun enthousiasme. Nog steeds is het voor aardig wat Queen fans de plaat die het verval van de band inzette.

Als je zo hun geschiedenis bekijkt, is dit denk het album dat aantoont dat ze wel heel erg "gearriveerd" waren inmiddels. Maar juist die wat koele, wat afstandelijke professionaliteit had voor mij een bepaalde magie.

Ben zelf altijd een grote fan geweest van dit album, en vond ze ook als live band in de periode 1978/79/80 op hun top. Deze en Live Killers waren mijn eerste Queen albums die ik leerde kennen, en pas toen ik ze ongeveer doorzichtig had gedraaid, begon ik aan de rest. Dat kan best meespelen in mijn beoordeling.

Toch maar kaartjes gehaald voor januari in Ziggo Dome....

Ik zag de tour die bij de Jazz lp hoorde in Januari 1979. Ahoy Rotterdam. Strenge Winter, gladde wegen. Maar gezien. 10 jaar oud toen en een groot fan.
Toendertijd vond ik Jazz een een geweldige plaat, maar was toen nog niet bekend met het debuut, Queen II en Sheer Heart Attack. En wat wist ik nou.
De laatste 2 zijn nu mijn favorieten.

Ik heb mijn mening al vaak genoeg gedeponeerd hier.
E het verval ( zoals buurman aangeeft) begint inderdaad bij dit album.
Minder sterke songs en weinig echte hoogtepuntjes.
En de extravagante feesten begonnen zo'n beetje rond deze periode.
De naam was gevestigd en de band begon zich daar ook naar te gedragen.
Je hoort het terug. Absoluut.
De drang om iets sprankelends en verrassend's af te leveren was minder urgent.
En...... ik herhaal het nog maar weer; de produktie is onder de maat. Dit had Queen nooit geaccepteert in een eerder stadium.
De band die studiotechnischi de les las over een openere sound en een andere ruimtelijkere manier van opnemen van de drums.
Op Jazz liet het ze kennelijk koud of misschien vonden ze het zelf goed.
Alles bijelkaar genomen gewoon een minder Queen album.

Dit was één van mijn vader's drie Queen albums, naast A Night At The Opera en Innuendo. Een verrassende keuze, vind ik nu eigenlijk.
Ik heb deze plaat derhalve heel veel beluisterd, zeker toen ik zelf net een platenspeler had en nog geen cd-speler bezat. En eigenlijk is het nog steeds één van mijn favoriete albums van de groep; als geheel en omwille van wat losse nummers ervan. Zo was Bicycle Race het eerste nummer van Queen dat ik wèl leuk vond. Voordien vond ik hun muziek namelijk afschuwelijk, doch was mijn voornaamste vriendje op de basisschool eigenwijs, rigide en doortastend genoeg om met name Greatest Hits te blijven draaien, ongeacht mijn tegensputteren. Toen viel langzaam de sixpence...

Misschien is de geluidskwaliteit niet optimaal -schijnt verbeterd te zijn met de laatste remaster-, maar mij stoort dat geenszins. Ik vind het een rijke, veelzijdige en goed uitgevoerde plaat. Eigenlijk bevat dit enerzijds de uitgebreide productie en orchestratie met de inventiviteit die Queen mede goed maakt, maar dan strakker en gestroomlijnder uitgevoerd. Misschien is dit albums juist de gulden snede tussen het oudere experimentelere, ruigere en gedurfdere werk en hun latere meer op pop(ulariteit) geënte muziek.
Dat wil zeggen: Ze waren altijd al uit op grote populairiteit en werkten reeds bij hun eerdere albums al aan een formule die hen succes zou brengen. Dit valt volgens mij ook al uit eerdere interviews te concluderen. De stap richting die formule was met Jazz wellicht groter dan voordien. Daarbij waren ze allevier weer een aantal jaar ouder, ervarener, volwassener en sterker bewust van zichzelf dan vier jaar ervoor. Mercury & May net voorbij de dertig, Taylor was het bijna en Deacon werd in die periode 27, ook een kenmerkende leeftijd. Tevens waren Deacon & May inmiddels vader.
Dit alles zal zeker invloed hebben gehad op hun muziek.

Hoewel ik de hoes fantastisch noch slecht vind (geldt eigenlijk voor de meeste van hun platenhoezen, naar mijn mening.), sprak de foto binnenin (die in de studio, uiteraard ) op mijn zeer tot de verbeelding.

Als ik een top vijf van favoriete Queenalbums zou maken, staat deze er zeker in.

Duidelijk een gevalletje jeugdsentiment. Heb ik ook vaak met platen die niet iedereen even goed vindt.

Wel mooi omschreven door bosdavid.

Wisselende plaat. Er staan een aantal toppers op, maar ook wel echte niemandalletjes en zelfs echt zwakke songs. Kan er in het geheel niet meer dan 3* voor geven, jammer genoeg...

Op het Steve Hoffman-forum bij een topic over misleidende albumtitels vond ik het volgende stukje van ene Shardender zo grappig dat ik het hier wel even wilde delen:

I never thought for a second that Queen had suddenly decided on a radical change in direction, though I suppose you could argue that Dreamers Ball was heading into the territory suggested by its parent album's title. Maybe the reason for my low expectations were because I knew that based on the subject matter of songs like Fat Bottomed Girls and the Bicycle Race video or even their infamous New Orleans launch party for Jazz, they were probably thinking of this word in the way it is sometimes used to describe certain magazines you'd often find on the top shelf. Just as A Night At The Opera and A Day At The Races were connected by a similar theme, perhaps News Of The World and its follow-up were named after a particularly inspired visit to their local newsagent?

Leuk gevonden, maar volgens mij komt de titel van Taylor, die weleens zei 'more of that jazz'. Een uitspraak dus. Volgens mij gebruikte Mr. T (B.A. Baracus) het ook in de A-Team.

Ik zie het cassettebandje nog in de Ford Capri van mijn (stuk) oudere broer in het dashboardkastje liggen. Hij was naast mij de enige (halve) rocker in de familie; hij was in zijn late tienerjaren , mid twenties in de 70's. Via hem luisterde ik ook als jochie naar classic 70's rock als Queen gedeeltelijk was, Golden Earring en Deep Purple.

Ik vond het wel een fascinerende hoes incl. titel en was nieuwsgierig, al kende ik Bicycle Race al van de Top 40 (niet de verboden video met naakte dames op racefietsen ). Ik herinner me er niet veel meer van, maar Fat Bottomed Girls vond ik wel lekker, dat fietslied en ook al Don't Stop Me Now, dat volgens mij hier in februari/maart '79 pas als single uit kwam.

Nog steeds vind ik dat het sterkste (up-tempo) nummer van het album met Freddy's gedreven, zelfverzekerde,extravagante/flamboyante tekstregels.....

.... I am a sex machine ready to reload
Like an atom bomb about to
Oh oh oh oh oh explode.....

....I'm burnin' through the sky yeah
Two hundred degrees
That's why they call me Mister Fahrenheit
I'm trav'ling at the speed of light
wanna make a supersonic woman of you...

Queen was in 1978 groot. Heel groot.

Ik heb altijd een voorliefde voor Jazz gehad. Ja de drums van Taylor klinken niet ideaal en nee, de productie is niet goed uit de verf gekomen. Roy Thomas Baker dacht nieuwe New Wave opname trucjes toe te moeten passen op Queen en dat pakte niet goed uit. Mack deed dat later op The Game (1980) een stuk succesvoller.

Ik vind Jazz een van de meest ondergewaardeerde Queen platen. Mustapha is een curieuze track om mee te openen. Let Me Entertain You was een veel betere keuze geweest. Veel mensen zullen bij Mustapha gedacht hebben: wat is dit? Ik vind het een goede track, net zo absurd aks The Millionaire Watlz op A Day At The Races. Interessante tempowisselingen en de semi arabische invloeden zijn leuk.

Fat Bottomed Girls. Heerlijke Brian May track, verlaagde D tuning en zijn gitaar klinkt gewoon lekker vet. Simpele tekst, precies zoals de titel aangeeft. Daarna komt Jealousy. Mooie zang van Freddie Mercury, een typische Freddie ballad die obscuur is gebleven. Bicycle Race is gewoon irritant. Vreselijke song. Meteen skippen.

If You Can't Beat Them is een heerlijke rocker van John Deacon (een van de weinige, Need Your Loving Tonight is er nog een) en zeker de live versie knalt. Goede song. Let Me Entertain You is ook heerlijk, aggressieve rif en de Live Killers/Montreal versies klinken nog beter. Dead On Time is voor mij een van de beste tracks van het album, ook echt fantastisch drumwerk van Taylor, top!

In Only Seven Days is mij te zoet, doet me denken aan 'Sandy' van Grease. Dreamers Ball geeft aan hoe divers Queen was, deze song met een New Orleans feel heeft het altijd goed bij me gedaan.

Fun It. Ik denk dat ik de enige ben op de wereld die Fun It te gek vind, lekkere funky gitaar en destijds zeer vernieuwend. Lekkere Taylor track. Dat kan van More Of This Jazz niet gezegd worden, wat een misbaksel.

Leaving Home Aint Easy is een van de parels en weg gestopt aan het einde. Zonde want het is een van de betere songs van het album. Fijn door Brian May gezongen. Don't Stop Me Know is een geweldige song. Hoog energie niveau en zeer knap gezongen.

Er zijn wat mankementen op de album, de productie en drumsound en zonder More of This Jazz, Bicycle Race en in mindere mate In Only Seven Days was het een beter album geweest.

Desondanks staan er echt hele goed songs op en als je mensen hoort over een neerwaardse spiraal, alles is relatief. Nee het overtreft A Night At The Opera bijvoorbeeld niet nee, maar het niveau is hoog hier. 3,5 sterren vanwege de productie, anders had het zomaar 4 sterren kunnen worden.

Het album wat de titel mee kreeg, die niet te horen is op het album . Ik zou het best interessant vinden om een Jazz nummer van deze band te horen. Maar dat gaat helaas niet meer gebeuren, dus dat blijft een droom;

1.Mustapha (3:02)
Het is dat het geluid van Mercury meteen herkenbaar is, anders zou ik meteen denken een verkeerde plaat in dehoes te hebben zitten. Leuk, Freddie die Arabisch zingt. Het nummer heeft ook wel een aardig grapje, want het begin is nogal zacht opgenomen, dus het volume gaat harder bij mij. Maar als de hele band inzet knalt het de speakers uit! Ik heb it altijd een lekker nummer gevonden.

2.Fat Bottomed Girls (4:17)
Een ode aan vrouwen met mooie ronde vormen. Dit kende ik al van Queen - Greatest Hits (1981) en was ook die plaat één van de weinige nummers die me niet zo deed. Een wat rauwere Queen, wat ik wel graag hoor, maar op een of andere manier mist dit nummer de wauw factor. Overigens ben ik 'm wel meer gaan waarderen dan voorheen, maar nog steeds geen top 50 materiaal voor mij.

3.Jealousy (3:14)
Een ballad! Daar wordt ik meestal wel vrolijk van bij Queen. Dat is ook het geval bij dit nummer. Mooie muziek, en mooie vocalen. Ik geniet.

4.Bicycle Race (3:03)
Het bekende liedje met de naakte vrouwen op Wembley. Dit nummer kende ik al wel eerder dan ik dacht, maar kwam daar pas achter toen ik Queen leerde kennen. Mijn oom had een poster van de fietsende dames op zijn kamer hangen, en daar heb ik veel naar gestaard En het nummer zong ik als klein ventje al mee omdat het over fietsen ging, en er fietsbellen in te horen waren. Blijkbaatr vond ik het toen een aantrekkelijk nummer. Leuke herinnering, zeker toen ik het later weer terug hoorde, en me realiseerde dat het dus Queen was. Sterke single!

5.If You Can't Beat Them (4:16)
Deacon's bijdrage, en herkenbaar. Ligt goed in 't gehoor, en dus toegankelijk. Geen hoogvlieger, maar wel leukLekker gitaarwerk in dit nummer. .

6.Let Me Entertain You (3:03)
Een nummer wat een interessant intro heeft, maar al snel uitloopt naar een stevig rock nummer. Live vind ik deze beter overkomen. De titel geeft een mooie opener voor een live show aan. Slim bedacht. De studio versie mist de overtuiging voor mij.

7.Dead on Time (3:23)
De opener van Kant B knalt er lekker in. Queen rockt wel lekker op dit album, zoveel is duidelijk. De muziek is lekker up tempo, maar de zang van Mercury creert toch een soort van rust. Het nummer doet me wat denken aan Keep yourself alive, zeker in het stuk na het refrein.

8.In Only Seven Days (2:30)
Een mooi piano intro wordt gevolgd door een zomerse tune. Een verhaal over een verliefdheid. Een simpel, maar lieflijk liedje vande hand van John Deacon.

9.Dreamer's Ball (3:31)
Een song geschreven door May. Elvis was in 77 overleden, en dit was zijn eerbetoon aan de man. Opvallend dat Mercury het nummer dan zingt. Het nummer is wel een typische song die May zou doen vind ik. Het Elvis-achtige straalt er wel vanaf, maar het heeft wel zijn unieke Queen sound. Mooi gitaarwerk van May in dit nummer. Lekker laid back nummer.

10.Fun It (3:30)
Een disco drum! De eerste keer dat de band hier mee experimenteerde. Geschreven en gezongen door Taylor en Mercury. Het deel van Taylor vind ik niet echt goed. Zijn stem past meer in de rock sound. Dit is te funky voor Taylor zijn stem. De beat in het nummer houdt 't wel interessant. Wel een vreemde eend in de bijt, op dit toch redelijk rock georienteerde album. De flirt met disco zou niet de laatste zijn. Het was dan ook 1978, de disco vierde hoogtij dagen, en je moest als band bijna wel mee om nog enigszins in the picture te blijven. Zelfs de Stones stonken er in. Maar Queen zou zich er nog wat meer in verslikken. Toch is dit nummer geen slechte poging. De rock roots worden niet geheel aan de kant gelegd.

11.Leaving Home Ain't Easy (3:15)
De traditionele bijdrage van May is dan toch aan de beurt. Het intro zoet me meteen denken aan '39. NIet omdat het er op lijkt qua muziek, maar het gitaaer geluid doet me denken aan een science fiction film. Daarna loopt het nummer over in een minder verassende song. De spanning van het intro is totaal verdwenen. Het refrein vind ik overigens wel erg mooi. Gewoon een degelijke bijdrage van May.

12.Don't Stop Me Now (3:30)
Dit nummer is bij jong en oud bekend. Ook nu nog komt ie vaak voorbij in menig reclame spotje. Het is natuurlijk ook een positief klinkend nummer, en de tekst spoort aan tot doorzetten. Iets wat veel coaches graag gebruiken. Dit nummer heeft niet de status van Bohemian Rhapsody, maar is wel erg groot geworden in de loop der jaren. Grappige ontwikkeling. Het nummer link ik altijd aan Good old fashioned loverboy boy van Queen - A Day at the Races (1976). En waarom weet ik niet, maar ik vind denk ik dat ze muzikaal op elkaar lijken. Of de melodielijn? Ik kan er geen vinger op leggen. Het is in ieder geval een lekker nummer, wat ik net zo hard meezing als de rest van Nederland.

13.More of That Jazz (4:16)
Nog een Taylor bijdrage. Hij is boos op de muziekwereld, en vind dat rock muziek zonder respect wordt behandeld. Ironisch dat ie niet veel later daar zelf aan mee werkt. Het is een lekker dreigend nummer, en blijft goed tot aan het einde. Dan hoor ik ineens lelijk ingemixte snippets van tracks die ik net gehoord heb. Het is me totaal onduidelijk waarom dit is gedaan. Ik vind het echt lelijk, en een jammerlijke afsluiting van een vermakelijke plaat. De drums die het nummer openen en afsluiten (en dus door de hele song heen lopen) zijn echt fantastisch.

Absoluut geen slechte plaat van de heren. Redelijk rock georiënteerd zelfs. Toch overtuigt het me niet zo meer als de voorgaande platen. De single keuzes zijn wel erg goed, en ook de sterkste songs. De echte knaller op deze plaat mis ik wel. Jealousy is mijn meest favoriete nummer van de plaat. Ik mis een beetje een langer uitgesponnen nummer, iets waar Queen zo sterk mee was op de voorgangers. Het zou het einde van een tijdperk zijn. De sound wordt hierna toch verlegt naar een wat toegankelijker niveau voor een groter publiek. Niet iets wat ik erg vind, maar veel oud gediende Queen liefhebbers wel tegen het zere been deed schoppen.

Fijne recensies schrijf je, LENNON. Altijd een plezier om te lezen.

'Jazz' is een van mijn favoriete Queenalbums. In tegenstelling tot de titel rockt hij stevig. 'Mustapha' vind ik een plezierig niemendalletje. 'Fat bottomed girls' en 'Bicycle race' zijn prima nummers, en evenals het al even sterke 'Don't stop me now' dan ook hits geweest. Het beste nummer vind ik op dit moment 'Dead on time'. Een snel en heftig nummer met een onverwachte sterke climax. De snippertjes van andere nummers op afsluiter 'More of that Jazz' is dan weer wat minder. Desalniettemin een lekkere plaat.

The Game vind ik juist vernieuwend in hun oeuvre. Het enige manco daarvan vind ik het gebruik van oude singles op een album dat al kort duurt.

Het minst leuke Queen album blijft voor mij het wat laffe The Works, een compromissenplaat van een band die misschien iets langer vrijaf had moeten nemen.

Ach, die snippets... Het hoort eigenlijk wel bij het rommelige karakter van Jazz. Ik denk dat het als een epiloog bedoeld is, om het album meer het idee van een eenheid te geven dan het eigenlijk is
Empty Sky van Elton John heeft dit ook in het laatste nummer, maar dat is een stuk netter gedaan.

Ook het einde van Radio Gaga 12 inch heeft dit. Ik vind het lelijk gedaan...

Het is op zich wel leuk bedacht, maar doet tevens wat afbreuk aan het nummer zelf.
Deze Taylorcompositie is bep. beter dan het flauwe Fun It.
More Of That Jazz is zo'n song die hij zelf waarschijnlijk helemaal in speelde.
De rauwheid is wel geslaagd. Geen superliedje, maar lang niet verkeerd.

Er zijn wat mij betreft 2 grote minpunten aan het album Jazz: ten eerste de drumsound. Ten tweede (en minder zwaarwegend) is die mini collage van liedjes in het laatste nummer nogal eh... debiel. Zonder die twee minpunten was dit wat mij betreft het perfecte Queen-album. Eén of twee matige Taylor nummers houd je toch.

Heb hem onlangs toch maar eens van de man met de lange witte baard gevraagd, en ik moet zeggen dat ik dit toch wel een leuke plaat vind. Er staan meer sterkere nummers op (1,2,4,6,9,11,12) dan zwakke broeders. De enige ECHT miserabele songs zijn de Taylor bijdragen eigenlijk. Wat is dat Fun It toch een draak...

Sinterklaasavond 1978 gehad op natuurlijk LP.
39 jaar geleden inmiddels, kan het mij nauwelijks voorstellen.
Ik was er erg mee in mijn nopjes, want ik was zwaar fan toen.
En mijn eerste concert van Queen zat er aan te komen.
Elke plaat die de band toen maakte was natuurlijk beter dan al het voorgaande.
Nu is dat niet meer zo, want ik weet inmiddels beter.
Wel grijs gedraaid toen, maar Jazz heb ik niet eens op cd.
Staat op een Mp3 met alle studioalbums, maar ik draai deze praktisch niet meer.