menu

Queen - Jazz (1978)

mijn stem
3,54 (446)
446 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: EMI

  1. Mustapha (3:02)
  2. Fat Bottomed Girls (4:17)
  3. Jealousy (3:14)
  4. Bicycle Race (3:03)
  5. If You Can't Beat Them (4:16)
  6. Let Me Entertain You (3:03)
  7. Dead on Time (3:23)
  8. In Only Seven Days (2:30)
  9. Dreamer's Ball (3:31)
  10. Fun It (3:30)
  11. Leaving Home Ain't Easy (3:15)
  12. Don't Stop Me Now (3:30)
  13. More of That Jazz (4:16)
  14. Fat Bottomed Girls [1991 Remix] * (4:22)
  15. Bicycle Race [1991 Remix] * (4:59)
  16. Fat Bottomed Girls [Single Version] * (3:23)
  17. Bicycle Race [Instrumental] * (3:09)
  18. Don't Stop Me Now (With Long-lost Guitars) * (3:34)
  19. Let Me Entertain You [Live in Montreal, November 1981] * (2:48)
  20. Dreamers Ball [Early Acoustic Take, August 1978] * (3:40)
toon 7 bonustracks
totale tijdsduur: 44:50 (1:10:45)
zoeken in:
avatar van kaztor
4,5
geplaatst:
De buurman schreef:
Ik val Bikkel bij met betrekking tot Bicycle Race. Je kunt doen of het een belachelijk nummer is. Je kunt ook van mening zijn dat het een razendknap geschreven en gespeeld nummer is. De structuur en de akkoordovergangen zijn buitengewoon complex, of op z'n minst onorthodox, en toch klinkt het lichtvoetig en compact. Ga er maar aan staan.
Je kunt het afdoen als het liedje met de fietsbellen. Zoals je alles plat kunt slaan. Het lichte, niet epische karakter was denk ik iets wat Queen nastreefde op Jazz. Geen ellenlange epistels over profeten of verzonnen historische veldslagen, maar knappe liedjes over jaloezie, scheiding, en inderdaad ook over fietsen en grote bipsen. Niet uit armoede, maar omdat ze het wilden. De link met ABBA ontgaat mij eigenlijk.

Bicycle Race, daar kan ik kort over zijn.
Een ijzersterk prog-nummer gevat in 3 loei-scherpe minuten, gekenmerkt door vakmanschap en gedrevenheid. Meesterwerk.

avatar van kaztor
4,5
geplaatst:
bikkel2 schreef:
(quote)


Niet dus ( alleen Dreamers Ball heeft een jazzy touch.)

Deze misschien: Looking at life, and all the various things go wrong.
Give me no more of that jazz.

Meer gebaseerd op frustratie. Ik vind het wel een aardige. Een muziekterm gebruiken voor een bak ellende.
Dat idee krijg ik ook luisterend naar de tekst van de afsluitende track.

Ik denk ook wel dat het een sneer was in de richting van critici die de band niet hoog hadden zitten. Jazz is een puristen-genre en Queen staat daar wat haaks tegenover.

avatar van bikkel2
3,0
geplaatst:
Jazz lijkt wel wat een "fuck you" plaat. De subtiliteit van met name II, Opera en Races ( News Of The World is ook al minder hoogdravend), lijkt in het niets verdwenen voor Queenbegrippen.
Het is allemaal wat meer recht voor z'n raap, zowel muzikaal als tekstueel.
De produktie is rauwer, maar ook dunner. Ik bekritiseer nog altijd de klank van Jazz. Ik vind het niet geslaagd.
Songmatig is het ook niet overal joepie, maar er staan zeker geslaagde stukken op. Maar echt memorabel heb ik deze nooit gevonden.
Queen zat al wat in de jetset heb ik het idee. Het is allemaal wat minder gretig voor mijn gevoel.

avatar van Mssr Renard
3,5
Queen was een Arenarockband geworden en schreef daar ook de nummers voor. Veel songs (vooral van May) volgden het stramien van Now I'm Here en Tie Your Mother Down.
Zelfs Deacon en Mercury schreven rockers. De enige die echt niet lekker op de plaat uit de verf komt is Taylor. Zijn songs op Jazz zijn ook gelijk zijn slechtste songs. Een beetje waarmee hij de eerste Cross-plaat mee vol zet: funkrock maar dan wat slapjes. Hij kan wel een lekker riffje gitaar spelen.

Ik vind deze plaat over het geheel niet veel soeps. Niet een album-plaat maar een verzameling songs. Datzelfde geldt voor The Game. Maar toch staan er mooie songs verstopt op deze plaat, zoals Jealousy en als je het echt zat aan worden bent, is daar ineens Don't Stop Me Now verstopt op kant 2.

De singles van deze plaat zijn wel echt de beste tracks, waardoor ik vaak Jazz gewoon niet opzet, en dat is jammer want dan loop ik toch Jealousy en In Only Seven Days mis.

avatar van De buurman
4,5
Zowel Taylor als Deacon hebben ooit verklaard dat ze dit geen geweldig album vonden. Ik weet niet van wanneer de uitspraken stammen, maar Taylor vond er vooral veel te veel nummers op staan waardoor het een ratje-toe werd, en Deacon zei alleen (voor zover mij bekend): die mag in de vuilnisbak. May zei er ooit wel iets positiefs over, in de zin dat de hernieuwde samenwerking met Baker toch niet zo'n gek resultaat had opgeleverd.

Voor mij blijft het een fascinerende plaat. Het is inderdaad een enorme klodder aan nummers. Dertien korte nummers lijkt inderdaad wel erg veel, om de plaat enige samenhang te geven. Maar afgezien van de wat matige drumsound (die overigens niet de plaat domineert) klinkt het in mijn oren nog steeds fris. Mercury zingt fantastisch. De Taylor nummers zijn weer plasmomenten, hoewel More Of That Jazz vermakelijk is. Het is net zo gevarieerd als ooit tevoren.

Ik snap de antipathie van veel vintage Queen-fans nooit zo goed. De ballads zijn nergens klef of te kitcherig, het rockt op veel momenten, en met 13 nummers levert men toch een serieuze inspanning. Ze maken het zich niet al te makkelijk. Lang leve Jazz, wat mij betreft.

Gast
geplaatst: vandaag om 01:09 uur

geplaatst: vandaag om 01:09 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.