Lana Del Rey - Did you know that there's a tunnel under Ocean Blvd (2023)

In de afgelopen jaren heeft Lana Del Rey wezenlijke veranderingen doorgevoerd in haar benadering van het schrijven van liedteksten. Waar ze op haar eerste albums een redelijk zelfdestructieve benadering koos, koos Del Rey op haar vorige plaat Blue Banisters uit 2021 en nu wederom op Did You Know That There’s A Tunnel Under Ocean Blvd, voor de verleidelijke eenzaamheid als centraal uitgangspunt. Het lijkt een wat verlate coming-of-agefase te zijn waarin de 37-jarige zangeres is aangeland en dat gaat voor de geoefende luisteraar gepaard met een gestileerd, sensueel en geraffineerd 77 minuten durend album, dat op een aantal vlakken uit de bocht vliegt.

Lees de rest van mijn recensie op: Lana Del Rey – Did You Know That There’s A Tunnel Under Ocean Blvd - nieuweplaat.nl

madmadder
Wauwie, prachtige recensie hoor!
Lana doet precies hetzelfde bij mij. Al ben ik een man en kan ik mij wat dat betreft nog minder identificeren met Lana maar juist daarom vind ik het ook interessant.
En.. Leer mij aub zo goed reflecteren op mijzelf, dan haal ik misschien ooit een voldoende voor mijn reflectieverslag

Ik lees overal dat dit album het niveau nadert van NFR! en duidelijk beter is dan de laatste 2 albums Chemtrails en Blue Banisters.

Ten eerste vind ik dat er wat makkelijk over haar vorige 2 gedaan wordt alsof dat matige albums waren.

‘Ocean blvd’ heb ik nu een aantal keer geluisterd en ik moet concluderen dat de meningen ietwat hyped zijn. De vooruitgeschoven singles waren erg goed maar blijken ook de beste tracks van het album te zijn. De rest van het album is prima (enkel Sweet en Pepper vind ik minder) maar verder zijn er geen uitschieters te vinden. Ik heb geen probleem met de interludes zoals sommigen hier. De afsluiter met de Taco trucks x VB vind ik wel een tof nummer maar juist de venice bitch remix laat je toch met het gevoel achter dat het niveau van NFR maar incidenteel gehaald wordt op dit album.

‘Gewoon’ weer een 4 sterren album van Lana, in lijn met de vorige albums, maar geen instant moderne klassieker zoals NFR dat was.

WoW wat een verpletterende recensies, en wat blijft dit in een intrigerende en magnifieke zangeres, en ook al maak ze een wat mindere opvallende plaat ze weet me altijd te raken met haar pracht stemgeluid en het sobere pianospel gemengd met lichte electronica en verbazend goede teksten, ook dit album schittert ze en raakt mijn gevoelens ( ook voor mannen) van pure schoonheid, soms desolaat en soms gevangen in soberheid en niets geforceerd of gemaakt maar puur voor iedereen die van goede muziek houdt is dit een must, en natuurlijk verkrijgbaar op prachtige mooie vinyl uitgaves in diverse kleuren en verschillende artworks. Laat het lot begaan en laat je meevoeren op een zee van emotie, spanning en ontspanning en vergeet even alle dingen om je heen maar geniet vooral, ik heb gesproken over het nieuwe meesterwerkje Lana forever!!

Voor gaan zitten. Gretig. Wachtend op een muzikale surprise. Die kwam maar niet. Ik wil geraakt worden. Uitgedaagd. Inspiratie. Ritme. Een stem die dwingt. Me bij de les sleurt. Ik heb het niet gehoord. Verdict? Geen. What's next? Pitou.

Ik geloof dat ik hierin iets herken. Het mist idd de urgentie en de warmte van Nadien Shah, of het zwoele van Melanie de Biasio - of het exotische van Natacha Atlas

Raakt een nummer als "Kintsugi" je niet? Ik kan er niet naar luisteren zonder tranen.
Als iemand die de 40 langzaam begint te naderen en je mensen om je heen begint te verliezen (vrienden, familie, misschien zelfs ouders) vind ik dit echt raak geschreven en voor veel mensen herkenbaar.

Het spijt me. Het doet me niets. Deed het maar...

Gelukkig is niets ook iets

mij doet het ook echt niets.... te smooth en jeetje 1:17 minuten dat kan gewoon niet meer

17 nummers en geen enkel vind ik de moeite. Veel fancy pancy pianoakkoorden maar melodieën zijn ze precies vergeten. Onderling inwisselbaar, veel opvulsel ook.
Lana zaagt een eind weg, het begint voor mij nu echt afgezaagd te worden.
Ik ga nog wat naar Lust for Life luisteren.

Ik snap veel, maar dit geloof ik niet helemaal. 4,5* voor Lust for Life en deze dan 1*??? Zo groot zijn de verschillen tussen haar albums nou toch ook niet? Integendeel

Ik zie nu waarom dit album zo hoog scoort, de meesten (op een paar na) die het niets vinden geven geen cijfer. Niets is dus wat het lijkt.

Lekker belangrijk toch? Mij maakt het niets uit of het hoog scoort of niet. Ik blijf het geweldig vinden net zoals jij of anderen het minder vinden.
En gelukkig maar, anders wordt de wereld zo saai
Het lijkt mij trouwens sterk dat de meeste mensen die 1 ster geven de volle 1 uur en 17 minuten geluisterd hebben maar dit ter zijde.

Zelden zo geraakt door een album als deze nieuwe worp van Lana. Eigenlijk is alles raak. Diepzinnige teksten, mooie melodieën en volop onverwachte creatieve veranderingen binnen de liedjes. Daarnaast zingt Lana prachtig. Het kan niet op wat mij betreft. Ik kan me dan ook niet goed inleven in de negatieve ervaringen die ik hierboven lees.

Want, wanneer je dit hebt gedaan kun je het alleen maar mooi vinden? Ik kan me van jou zelfde soort beoordelingen herinneren bij albums die ik heel goed vind. Zo werkt dat nu eenmaal met smaak.
En ik zou dit album uit mezelf niet eens een kans hebben gegeven ware het niet dat ik niet bepaal wat andere mensen opzetten. En zoals ik al schreef, het album kwam nog twee keer voorbij ook. Één grote martelgang.

Nee dat zeg ik nergens maar je kunt aan sommige ( niet jou comment) ruiken dat ze niet alles geluisterd hebben. Van die mensen die 3-5 nummers luisteren en het kut vinden en denken dat wat daarna komt ook kut is.
Ik weiger te geloven dat de meeste mensen die 1 ster geven alles geluisterd hebben. Deels omdat er sowieso een paar haat stemmen bij zitten.
Jou uitleg geloof ik wel en het kan natuurlijk dat het niet je ding is en je het daarom 1,5 ster geeft, niets mis mee.
Mijn punt ging over iets algemeens wat ik vaker tegen kom.

Veel mensen zoeken volgens mij toegankelijke muziek en dat is Lana juist niet. Om Lana te begrijpen moet men aandachtig luisteren. Het is geen hapsnap muziek. Dat verklaart denk ik de ongenuanceerde lage scores.

Jeetje wat prachtig! Enorm genoten. Ik stem een 5!
Gister samen geluisterd met vrienden en daardoor ook weer mooie herinneringen gemaakt. Dat maakt me blij.
Ik hoop haar ooit live te gaan zien.

Grappig, al die verschillende en behoorlijk uiteenlopende meningen. Ik hang er juist nog wat tussenin al neig ik dit album toch na drie luisterbeurten wat meer te waarderen. Ik vind alleen die interlude van die omstreden predikant niet erg passen eerlijk gezegd. Ook al zit daar een dik pak cynisme in verwerkt (Lana is duidelijk aan het giechelen tijdens de preek). Het ontsiert daarmee de plaat. Waarom zou je dat er op zetten? De interlude komt pal achter A&W waardoor je het als een statement kunnen zou kunnen plaatsen maar dat is toch zonde van de ruimte op het vinyl lijkt me.
Afijn de rest van het materiaal moet wat meer draaibeurten krijgen om het geheel goed tot me door te laten dringen. Ik vind hem sowieso wat gevarieerder dan Blue banister. Ik ga deze druilerige zondag maar eens optimaal gebruiken.

Nogal en ik irriteer me er steeds meer aan. Ook omdat Judah Smith gewoon een engnek is. Cynisme of niet dat ze het er dan op zet. Dom vulsel op een album wat dat niet nodig heeft.

Ik heb het album twee keer van begin tot eind geluisterd en vind het nog steeds niets. Vind het leuk om te lezen dat mensen er zo blij van worden, dus vroeg ik me af of ik iets gemist had. Maar nee, deze vibe gaat niet op voor mij. Kan blijven luisteren tot ik een ons weeg, maar het gaat ‘m niet worden.

Leuk dat je het album een kans gegeven hebt. Ieder zijn ding

Ben meestal groot fan van Lana maar ik vind deze ook niet zo. Ik moet hem nog minstens een keer luisteren om echt een oordeel te kunnen geven, maar ik zie er nu al tegenop. Hij duurt ook veel te lang imo. De titelsong blijft wel in de rotatie.

Zelden kom je een nummer tegen waarvan zo duidelijk is dat het een instant classic is. Dat gebeurde voor mij bij A&W. De laatste keer dat ik zoiets had was bij Let It Happen, het zal mij benieuwen of A&W uiteindelijke tot eenzelfde status uit kan groeien.

Dat gezegd hebbende, het album als geheel ben ik wat minder enthousiast over. Niet dat het slecht is, integendeel, maar de tot nu toe uitgebrachte singles deden vermoeden dat het om een bizar sterk album zou gaan, een die kan wedijveren met NFR. Dat hoor ik er vooralsnog niet aan af, maar ook bij NFR duurde het wat langer bij mij.

Ik snap vooral niet waarom Lana niet wat selectiever is geweest in haar nummerkeuze. Chemtrails heeft een prima speellengte, en zelfs Blue Banisters duurt nog een kwartier korter. Ze heeft voor mij niet de diversiteit die nodig is om de aandacht vast te houden voor 77 minuten. Maar wie weet, misschien moet deze nog wat verder rijpen.

Zoals geldt voor al haar albums. Mooi , maar ook traag en lang . Ik vind het vulsel met die predikant overigens wel interessant. Ik ken de rest van de man z'n meningen allemaal niet, en ik kan ook hier niet de hele innerlijke logica volgen waar hij het allemaal over heeft. Als iemand het intelligent design van de neushoorn aanhaalt, dan mag je daar best om gniffelen. Maar de slotzinnen van de preek zijn toch wel interessant

I used to think my preaching was mostly about You
And you're not gonna like this, but I'm gonna to tell you the truth
I've discovered my preaching is mostly about me

Ik vermoed dat vooral deze zin bij Lana resoneerde en dat dit zelfinzicht uiteindelijk voor haar en velen van ons opgaat. Wat we ook van de mening van een ander vinden en wat we daarvan dan ook weer delen met anderen (social media zit uiteindelijk vol met allerhande predikers natuurlijk) , we zijn daarin uiteindelijk toch ook vooral met onszelf bezig .

Interessant leesvoer wellicht: Lana Del Rey’s ‘Judah Smith Interlude’ Is Deeper Than You Think - thedailybeast.com

Neemt niet weg, dat het een irritant vulsel blijft

Ik ga hem verhogen naar 4 sterren. De plaat verlangd toch wat extra luisterbeurten. Er staan prachtige stukken op en ook een paar die wat vormloos overkomen. Niettemin genoeg om van te genieten. Ik vind hem ook wat spannender en gevarieerder als de voorganger.

Voor de mensen die twijfelen om de "dure" vinyl versie te halen, ga m halen!
Super mooie vinyl met een Lana poster erbij, prachtige hoes ( ook van binnen) en de plaat zelf is ook prachtig.

Ik ben toch eer lichtjes overdonderd door mevrouw Grant. De vorige was een tikkeltje minder maar deze pakt je (of toch, mij) weer helemaal vast. Sowieso knap hoe je aan zo'n snel tempo zoveel sterke muziek kan maken.

Let The Light In met Father John Misty is even heerlijk als ik had gehoopt.