Lana Del Rey - Did you know that there's a tunnel under Ocean Blvd (2023)

Margaret hoort echt bij mn top 5 Lana songs of all time.

Phoe wat een tere zieltjes hier zeg....

Ik hoef helemaal niet mijn gelijk te hebben.
Juul1998B begint zelf over de kwaliteit van Del Rey boven die van Swift, dat vraagt om een reactie, welke ik volgens mij op een beschaafde manier geef.
Dit is toch een discussie forum?

Maar oke terug naar het album. Waarom ik del Rey dus wel steeds een kans geef, is omdat ik de productie en opbouw van de songs vaak wel sterk vind. Alleen haar stem dus niet zo...
Maar een mens kan veranderen van mening, en dus blijf ik haar albums vaak wel proberen. Zo ook dit album. Een stem volgt (vast) later.

Ik vermoed dat het groene vinyl (het inkijkexemplaar) om niet nader te noemen, maar begrijpelijke redenen het meest over de toonbank vliegt.

Ik vind het wel een aangenaam album voor de vrijdagmiddag. Ondertussen met andere zaken bezig en Lana op de achtergrond, niks mis mee.

Is die er ook in een pop-up versie?

#durf te vragen

Niet om 't een of ander, maar zou het ook mogelijk zijn het om te draaien: Lana het werk laten doen (hier in dat geval opruimen, uitzoeken, sorteren en evt wissen) en zelf op de achtergrond blijven?

Eerlijk gezegd Lana 2 albums geleden oid - vanwege 'overproductie' en de zgn continuous brawl (doe je jas an, was je handen - zeg maar, die attitude) losgelaten.

Verbaast me gewoon dat er hier max aandacht voor is, terwijl dat veel minder is bij recente albums van Robin Kester en Amber Arcades, Nederlands recent 2 fijne albums en bovendien beiden voor weinig te zien in een clubsfeer, terwijl Lana wel weer de Afas zal uitverkopen in no time Little Wonder zou de man zingen

Het kan natuurlijk ook beide! Vanochtend tijdens mijn vast OV-rit zowel Amber Arcades als Robin Kester achter elkaar gedraaid (alles om in optima forma te zijn voor het concert morgen) en daarna Lana's nieuwste. Misschien dat ons Liz ook Ekko aan moet doen?

Manmanman, Lana wat doe je me weer aan.

Mwah, gaat wel. Blaast me (nog) niet zo omver als NFR!

Lana levert weer een mooi sterk album af. Zij is toch een vak apart en heeft echt haar eigen identiteit, wat ik zeer waardeer. Prachtige productie met strijkers, piano en gitaar te vinden onder nummers zoals The Grants, ...tunnel under Ocean Blvd, A&W, Kintusgi & Let The Light in (ft Father John Misty). Laatstgenoemde hoor je meneer Tillman echt zijn eigen inbreng en stijl in terugkomen, wat ik zeer waardeer.

Alleen had ik wel wat hogere verwachtingen bij dit album. De interludes zijn leuk, maar uiteindelijk geen toegevoegde waarde hebben op dit album. Het is bij Lana altijd wel zware kost en daar moet je even goed voor zitten en in de mood zijn.

Het verkoop van dit album zal zeker goed doen want zij heeft een sterke fan base, maar nondeju...45 euro voor de LP. Wat een prijzen tegenwoordig zeg.

Ben aan het luisteren. Het begint veelbelovend. De eerste 3 nummers staan mij zeer aan.

Kijken en de rest erbij denken..nietwaar Jacobse?

Hmmm nu aan het luisteren, ik had mij hier behoorlijk op verheugd maar valt toch wat tegen. Ligt niet aan Lana zelf maar meer aan de rommelige intro's en tussenstukjes. Ook het geblaat van Jon Batiste doet pijn aan het oorvlies en dit geblaat duurt ook nog eens veel te lang. Ik laat het album dit weekend even verder inweken. Voor nu is de eerste indruk 3,5 ster waard, dit kan nog stijgen als mijn trommelviezen weer wat bijgekomen zijn van de inbreng van Jon Batiste.

Song met John Father Misty is top

Daar ben ik het wel mee eens en dat zorgt ervoor dat de kans op 5* er niet in zit. Ik vind het net iets te storend, vooral omdat het zo lang moet duren ook.

Het album had makkelijk zonder gekund, daar is het lang genoeg voor.

Zeker, het is helaas niet alleen de Jon Batiste interlude (3:33) maar ook de Judah Smith Interlude (4:36). Dat zijn voor mij de twee grootste stoorzenders op dit album. Ik skip ze nu gewoon en dan wordt het album meteen een stuk prettiger om naar te luisteren.

Eerste luisterbeurten achter de rug. Ik deel niet het enthousiasme die hier eerder de plaat ten deel viel. De eerder uitgekomen nummers zijn prima en A&W ijzersterk maar tot nu toe kom ik nog geen songs tegen die dat zelfde nivo haalt.
Vooralsnog een voorzichtige 3.5.

Wat een lof hier, alsof heel MuMe groot fan is. Lana en Taylor, de pagina's waar je bijna geen negatieve reacties tegenkomt.
Anyway, ik heb dit album gister tweemaal moeten aanhoren en kan me maar niet voorstellen hoe mensen hier blij van worden. Man man, wat een deprimerend gejammer. Kreeg toch erg de neiging op zoek te gaan naar een scheermesje of een flinke voorraad pillen.
Maar dat zal aan mij liggen gezien de gelukkige reacties hierboven.

Ja dat ligt inderdaad aan jou, niet aan jou persoonlijk maar aan je muzikale smaak. Het zij je vergeven mijn zoon.

Ik gooi 'm toch nog een halve ster omhoog. Ik blijf mij mega storen aan die vreselijke interludes dus die skip ik nu standaard en dan blijft er toch wel heel veel moois over. Nummers als A&W zijn bizar fraai, heel bijzonder dat deze dame met eigenlijk heel veel dezelfde ingredienten elke keer weer zulke lekkere gerechten weet klaar te toveren. Zelfs met mininale beats en piano komt ze gewoon weg. Heel knap.

Wanneer ik een album heb gehoord, zeker zoals in dit geval een paar keer, dan mag ik toch een cijfer geven? En mijn beoordelingen zijn naar wat ik ervan vind, niet naar allerlei technische maatstaven. Niets kinderachtigs aan, vooral gezien het feit dat ik dit ook bij favoriete artiesten van mij doe en niet alleen bij artiesten die mijn ding niet zijn.

Ik snap ook niet helemaal waarom je twee keer bijna 80 minuten gaat luisteren naar iets dat je slecht vindt, maar gewoon lekker stemmen, hoor. Zo’n stemgemiddelde interesseert me wat dat betreft bijzonder weinig. Denk alleen dat het leuker voor jezelf is als je gewoon je tijd niet verdoet met zaken die je verschrikkelijk vindt.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lana Del Rey - Did You Know That There's A Tunnel Under Ocean Blvd - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Lana Del Rey - Did You Know That There's A Tunnel Under Ocean Blvd
Vorig jaar moesten we het doen zonder nieuw album van Lana Del Rey, maar op het deze week verschenen Did You Know That There's A Tunnel Under Ocean Blvd steekt de Amerikaanse muzikante weer in een fantastische vorm
Lana Del Rey levert deze week alweer haar negende album af. Norman Fucking Rockwell! springt er vooralsnog wat uit, maar het album krijgt stevige concurrentie van Did You Know That There's A Tunnel Under Ocean Blvd, dat een stuk beter is dan twee vorige albums. Het is een album waarop alle ingrediënten van het uit duizenden herkenbare Lana Del Rey geluid aanwezig zijn, waaronder natuurlijk de unieke stem en de met melancholie doordrenkte teksten van de Amerikaanse muzikante, maar door de bijdragen van flink wat producers en gastmuzikanten begeeft Lana Del Rey zich ook af en toe buiten haar comfort zone. Het levert een betoverend mooi, maar ook indrukwekkend album op.

Na het briljante Norman Fucking Rockwell! uit 2019 vielen de twee albums die Lana Del Rey in 2021 afleverde misschien een klein beetje tegen, maar persoonlijk vond ik ook Chemtrails Over The Country Club en Blue Banisters nog altijd bovengemiddeld goed. De Amerikaanse muzikante heeft desondanks net wat meer tijd genomen voor haar nieuwe album en dat blijkt een wijs besluit, want het album bevalt me net wat beter dan zijn twee voorgangers.

Wat direct opvalt bij het bestuderen van de cover van het deze week verschenen Did You Know That There's A Tunnel Under Ocean Blvd is dat de producers en gastmuzikanten die meewerkten aan het album op de cover nadrukkelijk worden genoemd. Dat Lana Del Rey maar liefst vijf producers inschakelde voor haar nieuwe album vond ik op voorhand overigens geen goed nieuws, want wat mij betreft werkt ze altijd met Jack Antonoff, die de credits dit keer moet delen met vier anderen. Ik heb Lana Del Rey persoonlijk ook liever zonder gastmuzikanten en zeker gastvocalisten, al heeft ze met onder andere Jon Batiste, Bleachers (Jack Antonoff), SYML en Father John Misty zeker niet de minsten gestrikt.

Ondanks het grote aantal producers en meerdere gastmuzikanten voelt Did You Know That There's A Tunnel Under Ocean Blvd voor een belangrijk deel gelukkig aan als een warm bad. Veel tracks op het album hebben de piano en de stem van Lana Del Rey als fundament, waarna strijkers of elektronica voor de versiering mogen zorgen. Zeker de songs met vooral piano en strijkers hebben de nostalgische sfeer, die al vanaf de doorbraaksingle Video Games om de Amerikaanse muzikante heen hangt.

Het warme bad van Did You Know That There's A Tunnel Under Ocean Blvd zit hem echter vooral in de zang, want de stem van Lana Del Rey herken je uit duizenden en als je vatbaar bent voor de verleiding van haar stem zijn er weinig stemmen mooier. Ik ben al sinds Video Games verliefd op de stem van Lana Del Rey, maar op Did You Know That There's A Tunnel Under Ocean Blvd klinkt haar zang nog wat mooier. Dit geldt niet alleen voor de nostalgisch aandoende songs, maar ook voor de songs waarin de Amerikaanse muzikante de nostalgie verruilt voor de eenentwintigste eeuw.

Hoewel ik Did You Know That There's A Tunnel Under Ocean Blvd, ondanks alle producers en gastmuzikanten, een verrassend consistent album vind, is het album een stuk diverser dan de vorige albums van Lana Del Rey. Het album bevat een aantal opvallende intermezzo’s en ook in de songs waarin de gastmuzikanten prominent zijn te horen stapt de muzikante, die tegenwoordig weer vooral Los Angeles als thuisbasis heeft, af en toe buiten haar comfort zone. Zeker de tweede helft van het album klinkt wat minder nostalgisch dan de eerste tracks, maar het blijft in alle gevallen vintage Lana Del Rey, al is het maar door de persoonlijke teksten die ook dit keer overlopen van weemoed en melancholie.

Dat het werken met gastmuzikanten ook verrassend mooi uit kan pakken is overigens te horen in het duet met Father John Misty (die al twee keer eerder opdook in een song van Lana Del Rey), dat ik mooier en indrukwekkender vind dan de andere samenwerkingen op het album. Did You Know That There's A Tunnel Under Ocean Blvd bevat 16 songs en ruim vijf kwartier muziek, maar als je de net wat mindere songs weg laat blijft er nog altijd bijna een uur muziek van een bijzonder hoog niveau over.

Lana Del Rey kan bij mij maar heel weinig verkeerd doen, maar Did You Know That There's A Tunnel Under Ocean Blvd overtreft de torenhoge verwachtingen die ik op voorhand had en is een album dat behoorlijk dicht in de buurt komt bij het op voorhand onaantastbaar geachte Norman Fucking Rockwell!. Erwin Zijleman

Ik ben echt een groot fan van vooral de eerdere albums van Lana, maar A&W is één van haar allerbeste nummers ooit. Wat een pracht.

Track 8 t/m 14 is echt magistraal. Jammer dat Peppers zo’n draak is. Dit alles naar mijn idee, natuurlijk.

Helaas. Ik heb de hoop definitief opgegeven. Bij elke nieuwe Lana del Rey hoop ik iets van die magie te voelen die ik voelde toen ik Born To Die voor het eerst luisterde. Maar telkens is het een teleurstelling, zo ook dit album. Wat is het allemaal sloom, leeg en vooral saai.

Natuurlijk, elk album heeft wel een of meer mooie nummers (behalve Blue Banisters). Zo ook dit album (the titletrack bijvoorbeeld), maar het geheel doet me niets.

Minste Father John Misty song aller tijden. Ga me niet wagen aan de ongetwijfeld slome rest.

De muziek van Lana Del Rey oefent al vele jaren magische krachten uit op me. Al sinds Born to Die (2012) ben ik gegrepen door haar muziek en iedereen die beweert dat ze ook een hele rits matige albums heeft gemaakt, wil ik graag het tegendeel bewijzen. Vooral Norman Fucking Rockwell! (2019) vind ik een heus meesterwerk en prijkt in mijn top10 albums aller tijden. Haar nieuwe album kwam gisteren uit en ik durf al wel te beweren dat Did You Know That There’s a Tunnel Under Ocean Blvd kan wedijveren met dat popmonument uit 2019.

Ik kan nou niet direct zeggen dat ik vaak gegrepen word door popmuziek – zeker niet op de manier zoals Lana Del Rey dat voor elkaar weet te krijgen. Mijn persoonlijke voorkeur gaat veel eerder uit naar extremen in muziek; alles waarvan men zegt: hoe kun je dit nog muziek noemen?, daar zie ik een uitdaging in. Schoonheid proberen te ontdekken in datgene wat op het eerste gehoor volstrekt lelijk of saai klinkt, dat vind ik nou echt een boeiende queeste die me al enorm veel opgeleverd heeft.

Fascinatie
Muzikaal gezien is Lana Del Rey niet het toonbeeld van extremiteit. En toch ontwaar ik in haar composities en in haar teksten iets dat zo ver van me af staat dat het me dusdanig intrigeert dat ik hier ook een enorme neiging voel om te doorgronden wat die fascinatie dan precies behelst.

Ik zie mezelf als een vrij emotioneel persoon, maar ik ben ook iemand die zich niet laat opslokken door haar emoties. Dat houdt in: ik kan makkelijk afstand nemen van wat ik voel, die emoties analyseren, kijken waar ze vandaan komen en of ik daar iets mee moet of dat het prima is zoals het is. Ik zal mezelf niet snel verliezen in mijn gevoelens en ervaringen, ik behoud op een bepaalde manier altijd de controle en vind het ook uitermate irritant als gevoelens zo overweldigend zijn dat ik de controle dreig te verliezen.

Jezelf verliezen
Lana Del Rey echter zingt vrijwel alleen over jezelf helemaal verliezen, in de liefde, in je emoties, in het leven zelf. En gek genoeg doet ze dat op zo’n manier dat er een immense schoonheid uitgaat van jezelf laten opslokken door de grootse ervaringen van het leven. Nu ben ik helemaal prima met het feit dat ik wat anders in elkaar zit, maar via de muziek van Lana Del Rey kan ik wel soort van ervaren hoe prachtig het is om je helemaal over te geven aan wat er op je pad komt, zonder na te denken over mogelijke consequenties.

En het zijn niet alleen de teksten, maar het is ook die stem van Del Rey die je uit duizenden herkent en die dan weer speels en verleidelijk is, dan weer uitdrukking geeft aan een groots gevoelsleven waarbij je je bijna een voyeur voelt. Je mag heel dicht bij dat gevoelsleven komen en bij de muziek van Lana Del Rey ervaar ik dat als een groot voorrecht.

Melancholie
Die intense manier van leven heeft ook een keerzijde. Lana’s muziek is zelden vrolijk, meestal doordrenkt van een allesoverheersende melancholie, maar Del Rey toont ook dat het doorleven van die melancholie heel erg mooie kanten heeft en dat er af en toe toch ook mooie lichtpuntjes te zien zijn. Ze durft zich wat dat betreft ook enorm kwetsbaar op te stellen. Dat is iets waar ik enorme bewondering voor heb en wat ervoor zorgt dat het voor mij nog veel makkelijker wordt om mee te gaan in de wereld die ze creëert.

Die levenshouding van volledige overgave wordt het krachtigst overgebracht wanneer de composities op de één of andere manier passen bij de woorden van Lana Del Rey. Ik moet toegeven, niet ieder nummer of ieder album is wat dat betreft even briljant. Het tempo waarmee ze nieuwe albums uitbrengt geeft mij ook de indruk dat ze niet altijd met dezelfde intensiteit haar hele ziel en zaligheid blootlegt.

Gevarieerd
Maar op deze nieuwste, ja, daar komt alles weer helemaal bij elkaar. Op muzikaal vlak klinkt het allemaal weer heerlijk melancholiek, dromerig en intuïtief, maar ook heel erg gevarieerd, mede door wat elektronische uitstapjes. Het is niet de eerste keer dat Del Rey gebruik maakt van elektronica, maar het voelt hier wel voor het eerst aan alsof het op een volledig organische manier versmelt met de ‘echte’ instrumentatie.

De muziek van Lana blijft daarmee constant in ontwikkeling en ze blijft nieuwe invloeden in haar werk incorporeren. Hier pakt dat wat mij betreft weer grandioos uit. De composities zijn stuk voor stuk prachtig en intiem en maken het heel erg gemakkelijk om weer volledig te verdwalen in Lana’s universum waar alleen grootse ervaringen nagestreefd en bezongen worden.

Magnifiek
De tijd zal uitwijzen hoe dit album zich gaat verhouden tot Norman Fucking Rockwell!, maar ik durf met gemak te beweren dat Did You Know That There’s a Tunnel Under Ocean Blvd het beste is wat ze sindsdien gemaakt heeft. Het is weer een intens meeslepend, persoonlijk album geworden waar alle vernieuwingsdrift heel goed blijkt te werken en in dienst staat van de intimiteit die de teksten en vocalen ademen. Ik kan me de komende maanden en jaren weer laven aan datgene wat ik in mijn eigen persoonlijkheid ontbeer. En het is magnifiek.

Blogpost

Ik vind het nummer met FJM net heel goed, en Peppers één van de leukste. Ik ga stemmen en best hoog, staan twee nummers op die ik wat saai vind, de rest is een heel hoog niveau

Gerapporteerd.