Lana Del Rey - Did you know that there's a tunnel under Ocean Blvd (2023)

Het Lana Del Rey sprookje begon voor mij met het nummer Video Games. Voor wie niet?!

Hierna leverde Lana constante kwaliteit. Een wereld op zich, maar eigenlijk ook wel een wereld die telkens niets nieuws opleverde. En toch geboeid blijven...

Me dunkt! Norman Fucking Rockwell!, haar vierde album na Born to Die bleek een hoogtepunt van jewelste. Bijzonder, want zo anders was het nu ook allemaal niet.
De twee opvolgers waren ook van hoog niveau, maar bleven er net een heel klein beetje onder hangen. Ik kreeg zelfs het idee dat ik het nu wel gehoord had allemaal. Nog meer van hetzelfde zou weleens dodelijk kunnen zijn.

Ik had dus wel de nodige reserves vooraf als het om Did you know that there's a tunnel under Ocean Blvd gaat. Het mooiste hebben we wel gehad of ze moet met iets heel anders komen.

Nou, dat doet ze dus niet. Maar toch voel ik weer een heel kleine accentverschuiving: vraag me niet waar het 'em zit, want het is ook gewoon veel meer van hetzelfde. En toch...

Wat heeft dat als gevolg voor mijn beleving? Ik voel een beetje hetzelfde als bij Norman Fucking Rockwell!. Net iets meer opwinding. Nee, dat komt niet door die hoes. Wat het verschil dan is? Geen idee. Ik kan het niet verklaren en ik kan het niet uitleggen. Het is een gevoel.

Het lijkt of de focus op al dat zwoele van Lana hier net weer wat scherper is. En met nummers als A&W of Peppers voegt ze net weer iets meer peper toe (what's in a name) waardoor het allemaal spannender wordt. Ik let net iets beter op.

De samenwerkingen zijn ook weer fraai te noemen: Candy Necklage met Jon Batiste is betoverend, en ook Let the Light In met Father John Misty is geweldig. En misschien zingt Lana op dit album beter dan ooit. De productie is ook heel helder.

Grandfather Please Stand on the Shoulders of My Father While He's Deep-sea Fishing kan zich meten met het beste werk van Cocteau Twins. Dat nummer klinkt hemels.

Lana verlaat haar wereldje niet en ik denk dat ze dat ook wel nooit zal gaan doen. Zolang de verveling bij mij maar niet wil toeslaan wil ik me graag voegen in dat wereldje van haar.

Prachtplaat!

Eerste luisterbeurten achter de rug. Ik deel niet het enthousiasme die hier eerder de plaat ten deel viel. De eerder uitgekomen nummers zijn prima en A&W ijzersterk maar tot nu toe kom ik nog geen songs tegen die dat zelfde nivo haalt.
Vooralsnog een voorzichtige 3.5.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lana Del Rey - Did You Know That There's A Tunnel Under Ocean Blvd - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Lana Del Rey - Did You Know That There's A Tunnel Under Ocean Blvd
Vorig jaar moesten we het doen zonder nieuw album van Lana Del Rey, maar op het deze week verschenen Did You Know That There's A Tunnel Under Ocean Blvd steekt de Amerikaanse muzikante weer in een fantastische vorm
Lana Del Rey levert deze week alweer haar negende album af. Norman Fucking Rockwell! springt er vooralsnog wat uit, maar het album krijgt stevige concurrentie van Did You Know That There's A Tunnel Under Ocean Blvd, dat een stuk beter is dan twee vorige albums. Het is een album waarop alle ingrediënten van het uit duizenden herkenbare Lana Del Rey geluid aanwezig zijn, waaronder natuurlijk de unieke stem en de met melancholie doordrenkte teksten van de Amerikaanse muzikante, maar door de bijdragen van flink wat producers en gastmuzikanten begeeft Lana Del Rey zich ook af en toe buiten haar comfort zone. Het levert een betoverend mooi, maar ook indrukwekkend album op.

Na het briljante Norman Fucking Rockwell! uit 2019 vielen de twee albums die Lana Del Rey in 2021 afleverde misschien een klein beetje tegen, maar persoonlijk vond ik ook Chemtrails Over The Country Club en Blue Banisters nog altijd bovengemiddeld goed. De Amerikaanse muzikante heeft desondanks net wat meer tijd genomen voor haar nieuwe album en dat blijkt een wijs besluit, want het album bevalt me net wat beter dan zijn twee voorgangers.

Wat direct opvalt bij het bestuderen van de cover van het deze week verschenen Did You Know That There's A Tunnel Under Ocean Blvd is dat de producers en gastmuzikanten die meewerkten aan het album op de cover nadrukkelijk worden genoemd. Dat Lana Del Rey maar liefst vijf producers inschakelde voor haar nieuwe album vond ik op voorhand overigens geen goed nieuws, want wat mij betreft werkt ze altijd met Jack Antonoff, die de credits dit keer moet delen met vier anderen. Ik heb Lana Del Rey persoonlijk ook liever zonder gastmuzikanten en zeker gastvocalisten, al heeft ze met onder andere Jon Batiste, Bleachers (Jack Antonoff), SYML en Father John Misty zeker niet de minsten gestrikt.

Ondanks het grote aantal producers en meerdere gastmuzikanten voelt Did You Know That There's A Tunnel Under Ocean Blvd voor een belangrijk deel gelukkig aan als een warm bad. Veel tracks op het album hebben de piano en de stem van Lana Del Rey als fundament, waarna strijkers of elektronica voor de versiering mogen zorgen. Zeker de songs met vooral piano en strijkers hebben de nostalgische sfeer, die al vanaf de doorbraaksingle Video Games om de Amerikaanse muzikante heen hangt.

Het warme bad van Did You Know That There's A Tunnel Under Ocean Blvd zit hem echter vooral in de zang, want de stem van Lana Del Rey herken je uit duizenden en als je vatbaar bent voor de verleiding van haar stem zijn er weinig stemmen mooier. Ik ben al sinds Video Games verliefd op de stem van Lana Del Rey, maar op Did You Know That There's A Tunnel Under Ocean Blvd klinkt haar zang nog wat mooier. Dit geldt niet alleen voor de nostalgisch aandoende songs, maar ook voor de songs waarin de Amerikaanse muzikante de nostalgie verruilt voor de eenentwintigste eeuw.

Hoewel ik Did You Know That There's A Tunnel Under Ocean Blvd, ondanks alle producers en gastmuzikanten, een verrassend consistent album vind, is het album een stuk diverser dan de vorige albums van Lana Del Rey. Het album bevat een aantal opvallende intermezzo’s en ook in de songs waarin de gastmuzikanten prominent zijn te horen stapt de muzikante, die tegenwoordig weer vooral Los Angeles als thuisbasis heeft, af en toe buiten haar comfort zone. Zeker de tweede helft van het album klinkt wat minder nostalgisch dan de eerste tracks, maar het blijft in alle gevallen vintage Lana Del Rey, al is het maar door de persoonlijke teksten die ook dit keer overlopen van weemoed en melancholie.

Dat het werken met gastmuzikanten ook verrassend mooi uit kan pakken is overigens te horen in het duet met Father John Misty (die al twee keer eerder opdook in een song van Lana Del Rey), dat ik mooier en indrukwekkender vind dan de andere samenwerkingen op het album. Did You Know That There's A Tunnel Under Ocean Blvd bevat 16 songs en ruim vijf kwartier muziek, maar als je de net wat mindere songs weg laat blijft er nog altijd bijna een uur muziek van een bijzonder hoog niveau over.

Lana Del Rey kan bij mij maar heel weinig verkeerd doen, maar Did You Know That There's A Tunnel Under Ocean Blvd overtreft de torenhoge verwachtingen die ik op voorhand had en is een album dat behoorlijk dicht in de buurt komt bij het op voorhand onaantastbaar geachte Norman Fucking Rockwell!. Erwin Zijleman

Helaas. Ik heb de hoop definitief opgegeven. Bij elke nieuwe Lana del Rey hoop ik iets van die magie te voelen die ik voelde toen ik Born To Die voor het eerst luisterde. Maar telkens is het een teleurstelling, zo ook dit album. Wat is het allemaal sloom, leeg en vooral saai.

Natuurlijk, elk album heeft wel een of meer mooie nummers (behalve Blue Banisters). Zo ook dit album (the titletrack bijvoorbeeld), maar het geheel doet me niets.

De muziek van Lana Del Rey oefent al vele jaren magische krachten uit op me. Al sinds Born to Die (2012) ben ik gegrepen door haar muziek en iedereen die beweert dat ze ook een hele rits matige albums heeft gemaakt, wil ik graag het tegendeel bewijzen. Vooral Norman Fucking Rockwell! (2019) vind ik een heus meesterwerk en prijkt in mijn top10 albums aller tijden. Haar nieuwe album kwam gisteren uit en ik durf al wel te beweren dat Did You Know That There’s a Tunnel Under Ocean Blvd kan wedijveren met dat popmonument uit 2019.

Ik kan nou niet direct zeggen dat ik vaak gegrepen word door popmuziek – zeker niet op de manier zoals Lana Del Rey dat voor elkaar weet te krijgen. Mijn persoonlijke voorkeur gaat veel eerder uit naar extremen in muziek; alles waarvan men zegt: hoe kun je dit nog muziek noemen?, daar zie ik een uitdaging in. Schoonheid proberen te ontdekken in datgene wat op het eerste gehoor volstrekt lelijk of saai klinkt, dat vind ik nou echt een boeiende queeste die me al enorm veel opgeleverd heeft.

Fascinatie
Muzikaal gezien is Lana Del Rey niet het toonbeeld van extremiteit. En toch ontwaar ik in haar composities en in haar teksten iets dat zo ver van me af staat dat het me dusdanig intrigeert dat ik hier ook een enorme neiging voel om te doorgronden wat die fascinatie dan precies behelst.

Ik zie mezelf als een vrij emotioneel persoon, maar ik ben ook iemand die zich niet laat opslokken door haar emoties. Dat houdt in: ik kan makkelijk afstand nemen van wat ik voel, die emoties analyseren, kijken waar ze vandaan komen en of ik daar iets mee moet of dat het prima is zoals het is. Ik zal mezelf niet snel verliezen in mijn gevoelens en ervaringen, ik behoud op een bepaalde manier altijd de controle en vind het ook uitermate irritant als gevoelens zo overweldigend zijn dat ik de controle dreig te verliezen.

Jezelf verliezen
Lana Del Rey echter zingt vrijwel alleen over jezelf helemaal verliezen, in de liefde, in je emoties, in het leven zelf. En gek genoeg doet ze dat op zo’n manier dat er een immense schoonheid uitgaat van jezelf laten opslokken door de grootse ervaringen van het leven. Nu ben ik helemaal prima met het feit dat ik wat anders in elkaar zit, maar via de muziek van Lana Del Rey kan ik wel soort van ervaren hoe prachtig het is om je helemaal over te geven aan wat er op je pad komt, zonder na te denken over mogelijke consequenties.

En het zijn niet alleen de teksten, maar het is ook die stem van Del Rey die je uit duizenden herkent en die dan weer speels en verleidelijk is, dan weer uitdrukking geeft aan een groots gevoelsleven waarbij je je bijna een voyeur voelt. Je mag heel dicht bij dat gevoelsleven komen en bij de muziek van Lana Del Rey ervaar ik dat als een groot voorrecht.

Melancholie
Die intense manier van leven heeft ook een keerzijde. Lana’s muziek is zelden vrolijk, meestal doordrenkt van een allesoverheersende melancholie, maar Del Rey toont ook dat het doorleven van die melancholie heel erg mooie kanten heeft en dat er af en toe toch ook mooie lichtpuntjes te zien zijn. Ze durft zich wat dat betreft ook enorm kwetsbaar op te stellen. Dat is iets waar ik enorme bewondering voor heb en wat ervoor zorgt dat het voor mij nog veel makkelijker wordt om mee te gaan in de wereld die ze creëert.

Die levenshouding van volledige overgave wordt het krachtigst overgebracht wanneer de composities op de één of andere manier passen bij de woorden van Lana Del Rey. Ik moet toegeven, niet ieder nummer of ieder album is wat dat betreft even briljant. Het tempo waarmee ze nieuwe albums uitbrengt geeft mij ook de indruk dat ze niet altijd met dezelfde intensiteit haar hele ziel en zaligheid blootlegt.

Gevarieerd
Maar op deze nieuwste, ja, daar komt alles weer helemaal bij elkaar. Op muzikaal vlak klinkt het allemaal weer heerlijk melancholiek, dromerig en intuïtief, maar ook heel erg gevarieerd, mede door wat elektronische uitstapjes. Het is niet de eerste keer dat Del Rey gebruik maakt van elektronica, maar het voelt hier wel voor het eerst aan alsof het op een volledig organische manier versmelt met de ‘echte’ instrumentatie.

De muziek van Lana blijft daarmee constant in ontwikkeling en ze blijft nieuwe invloeden in haar werk incorporeren. Hier pakt dat wat mij betreft weer grandioos uit. De composities zijn stuk voor stuk prachtig en intiem en maken het heel erg gemakkelijk om weer volledig te verdwalen in Lana’s universum waar alleen grootse ervaringen nagestreefd en bezongen worden.

Magnifiek
De tijd zal uitwijzen hoe dit album zich gaat verhouden tot Norman Fucking Rockwell!, maar ik durf met gemak te beweren dat Did You Know That There’s a Tunnel Under Ocean Blvd het beste is wat ze sindsdien gemaakt heeft. Het is weer een intens meeslepend, persoonlijk album geworden waar alle vernieuwingsdrift heel goed blijkt te werken en in dienst staat van de intimiteit die de teksten en vocalen ademen. Ik kan me de komende maanden en jaren weer laven aan datgene wat ik in mijn eigen persoonlijkheid ontbeer. En het is magnifiek.

Blogpost

In de afgelopen jaren heeft Lana Del Rey wezenlijke veranderingen doorgevoerd in haar benadering van het schrijven van liedteksten. Waar ze op haar eerste albums een redelijk zelfdestructieve benadering koos, koos Del Rey op haar vorige plaat Blue Banisters uit 2021 en nu wederom op Did You Know That There’s A Tunnel Under Ocean Blvd, voor de verleidelijke eenzaamheid als centraal uitgangspunt. Het lijkt een wat verlate coming-of-agefase te zijn waarin de 37-jarige zangeres is aangeland en dat gaat voor de geoefende luisteraar gepaard met een gestileerd, sensueel en geraffineerd 77 minuten durend album, dat op een aantal vlakken uit de bocht vliegt.

Lees de rest van mijn recensie op: Lana Del Rey – Did You Know That There’s A Tunnel Under Ocean Blvd - nieuweplaat.nl

De goede nummers, en daarvan staan er hier zeker wel 10 op, kunnen zich meten met haar beste werk. Mijn grootste probleem is vooral de speelduur en de volgorde van de nummers. We zijn een kwartier onderweg voordat het tempo wordt opgeschroefd met A&W, terwijl het laatste deel van het album juist alleen maar (trap)beats bevat. Candy's Necklace is niet goed genoeg om de 8 minuten aan interludes rondom te rechtvaardigen. Ook Sweet is niet per se een slecht nummer, maar het volgt na twee rustige nummers, en legt het tegen beide af. Tenslotte nog Fishtails: niet slecht, ook niet hoogstaand.

Zo houden we een plaat over van rond het uur en daar zou denk ik een echte topscore bij passen, maar ik kan natuurlijk niet 5 sterren gaan uitdelen puur omdat er een skipfunctie in Spotify zit. A&W blijft wel het absolute prijsnummer.

Een hele mooie plaat, met heel merkwaardige interludes. Wat ze daarmee bedoelt, gaat totaal langs me heen. Luisterend gebeurt er heel iets anders dan ik in eerste instantie dacht: een dominee belachelijk maken? In de V.S.? Zo klinkt het wel als je niet luistert naar de gedeclameerde tekst en Lana die stoned lacht en uh uht.

Verder is mevrouw Del Rey bijzonder op dreef. Waar ik van alle andere popdiva's geen enkele plaat in huis heb, mis ik er hier maar een, waar ze m.i. de Pinks teveel achterna reist en zichzelf niet is. (Oei, dat klinkt erg David Geffen vs Neil Young.)

Ik draai deze plaat ook nog steeds met veel plezier, maar plaat van het jaar, dat wordt het net niet. Wel een hoge notering. Vooral de eerste trits nummers is van een heel hoog niveau. Daarna duurt het mij iets te lang, maar dat neemt de eerste helft van het album niet meer van mij af.

Is het een noodzaak om in zoveel mogelijk uitdagende pin-up houdingen te poseren? Moet je aan dat ideaalbeeld van de mannelijke luisteraar voldoen? Did you know that there’s a tunnel under Ocean Blvd komt in verschillende vintage uitvoeringen op de markt. Internet bedekt de zichtbare borst met een verhullende sticker. Lana Del Rey zorgt er in ieder geval voor dat er weer genoeg over haar gesproken wordt. Maar heeft de zangeres dit wel nodig, de muziek spreekt toch voor zichzelf? Na haar Norman Fucking Rockwell! meesterwerk neemt haar onzekerheid niet af. Nog steeds gaat ze gebukt onder haar succes en laat fans te lang voor optredens wachten. Het is een veldslag welke ze telkens opnieuw moet overwinnen, maar als ze dan eindelijk op het podium staat, dan staat ze er ook echt. Niet dat ze zo’n geweldige zangeres is, ze buit haar breekbare vrouwelijkheid volledig uit, daar ligt haar kracht.

De TikTok generatie omarmt haar, zingt alle nummers luidkeels mee, overstemt de nerveuse zangeres die het allemaal maar laat gebeuren. Lana Del Rey, de bewuste selfmade antiheld graaft nog dieper in het verleden. Het vintage The Grants slaat de eerste bladzijde van haar familie fotoalbum open. Lana Del Rey, geboren als Elizabeth Woolridge Grant, verlangt naar die onbezorgde vroegere periode. Het moment voordat ze in Fingertips dat laatste stukje aan tastbaar houvast verliest en de dood herinneringen laat verstenen. De keerzijde van haar vrijgevochten succes. Lana Del Rey is nog steeds een naar liefde hunkerende Grease karakter, Hopelessly Devoted to You. Het onzichtbare muurbloempje op het high school eindejaarsfeest, mijmerend over de onbereikbare koningin van het bal status. Lana Del Rey, het Stephen King Carrie romanfiguur, een Assepoester waarbij dromen om middernacht uiteen spatten. De ongelukkige melancholische tragiek van een volwassen tienermeisje.

Och, ik val ook als een blok voor die vertederende ontroerende vrouwelijke dramatiek in haar stem. In gedachte bewandel ik met haar de ondergrondse geheimen van het verhalende Ocean Blvd. Ze betoverd me, neemt me aan haar hand mee in een romantisch satijnzacht avontuur. Ik volg elke stap, voel elke ademhaling. Verlangen we in deze haastige wereld niet allemaal naar die onbezorgde jaren vijftig rust terug. Disney musical sprookjes van een verdwaalde Alice in Wonderland die via het evenbeeld in haar spiegel het bedrieglijke gemanipuleerde Wizard of Oz landschap betreedt. In de overwinnende Thelma & Louise fantasiewereld die ze met rapper Tommy Genesis in Peppers schept is alles mogelijk. Een vrijgevochten sterrenbestaan met het stoere Laura Croft personage van Angelina Jolie als het grote voorbeeld. Taco Truck x VB is het vervolg op Venice Bitch en maakt gretig dankbaar gebruik van die samplers. In principe is het allemaal te herleiden tot de uitzichtloze scheve relationele man-vrouw verhouding van Video Games. Na al die jaren draait Lana Del Rey nog steeds datzelfde rondje in deze vicieuze cirkel.

De soundtrack van een onbeschreven filmscript met Paris, Texas als beeldend voorbeeld, waar Jon Batiste, Father John Misty en de van Bleachers bekende Jack Antonoff en Brian Fennell aka SYML voor liefdevolle aanvullingen zorgen. Doordachte kansberekeningen waarbij ze in Father John Misty haar meerdere erkent en het toelaat dat hij als zelfverzekerde huurkracht het seventies georkestreerde Let the Light In draagt. Hoe mooi kan een tweede stem een track inkleuren. Jack Antonoff benut alle vrijheid om in Margaret de liefde voor zijn vrouw te etaleren. Eeuwige oude vrijster Lana Del Rey gunt anderen het huwelijksgeluk, de trieste keerzijde van het alsmaar aan verplichtingen voldoen. Lana Del Rey blijft zoekende, zoekende naar haar definitieve stijl, zoekende naar haar gelukzalige identiteit, zoekende naar het moment waarin dit alles samenvalt. En wij speuren op gepaste afstand met haar mee.

De omlijsting is sober intiem en laat genoeg aan de verbeeldingskracht over. Het avond kerende sensueel hijgende A&W hoogtepunt bezoekt voorzichtig het inspirerende filmische triphop spanningsveld op en meet zich qua instrumentatie met het betere Björk werk. Uptempo popliedjes, mislukte relatieliedjes, zoete liefdesliedjes maar ook het theatrale tot de verbeelding sprekende Judah Smith Interlude, waar Lana Del Rey de visie van de geharde prediker op het anti-abortus gebied en anti-LGBTQIA+ beleid hoorbaar weglacht. Did you know that there’s a tunnel under Ocean Blvd is de gedetailleerde verfijning van het eerder afgeleverde werk.

Lana Del Rey - Did you know that there's a tunnel under Ocean Blvd | Pop | Written in Music - writteninmusic.com