Caroline Polachek - Desire, I Want to Turn Into You (2023)

Een hoop namen komen voorbij, en ik herken ze ook wel. Voel zelf het meest een Marina and the Diamonds vibe.

Gewoon lekkere pop maar waarom er zo hoog over wordt opgegeven ontgaat me vooralsnog een beetje, maar misschien komt het nog.

Na aarzeling door wat makkelijke oordelen, maar… een recensie met achtergrond informatie, plus tekst erbij, en met name 2e helft dat gaf wel een push in het positieve. Nu wat vaker gaan beluisteren, misschien dat de echte waardering nog komt.

Heeeerlijk album wel weer hoor, veel van de vooruitgesnelde singles (Welcome to My Island, Sunset, Bunny Is A Rider) vallen stukken lekkerder in de context van het album, en Blood and Butter is mijn huidige religie - als het woord etherisch maar voor één stuk muziek gebruikt mag worden, moet het wel zijn voor hoe Polachek in het couplet de hoogte in schiet. Ze bevestigt hiermee haar status als één van de interessantste popartiesten die er momenteel rondlopen wat mij betreft, en ik kan niet wachten om haar vocale acrobatiek op Primavera live aan te mogen horen!!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Caroline Polachek - Desire, I Want To Turn Into You - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Caroline Polachek - Desire, I Want To Turn Into You
Luister oppervlakkig naar Desire, I Want To Turn Into You van Caroline Polachek en je hoort een goed gemaakte popplaat, maar luister net wat beter en je opent een schatkist vol mooie en bijzondere verrassingen

Toen in de herfst van 2019 Pang van Caroline Polachek verscheen bleef het opvallend stil, maar op een of andere manier is de Amerikaanse muzikante sindsdien uitgegroeid tot een potentiële wereldster. Haar nieuwe album Desire, I Want To Turn Into You wordt momenteel stevig bewierookt en dat is helemaal terecht. Caroline Polachek heeft immers een hoogstaand popalbum gemaakt, dat bij vlagen net zo aanstekelijk is als de albums van gerenommeerde popprinsessen, maar wel veel dieper graaft. Zeker wanneer het tempo omlaag gaat verrast Caroline Polachek in muzikaal opzicht en imponeert ze in vocaal opzicht. Op Desire, I Want To Turn Into You laat Caroline Polachek de popmuziek van de toekomst horen en het klinkt fantastisch.

Desire, I Want To Turn Into You, het op Valentijnsdag verschenen tweede album van de Amerikaanse muzikante Caroline Polachek, werd de afgelopen week, toch wel enigszins tot mijn verbazing, binnengehaald als een van de grote albums van 2023. De wijze waarop er al weken heel druk werd gedaan over het album, dat de afgelopen week dan definitief de hemel in werd geprezen, lijkt vooral een hype, maar het is wel een hele intrigerende hype.

Caroline Polachek is immers zeker geen nieuwkomer in de muziek. Ze maakte drie eigenzinnige popalbums als lid van het onderschatte duo Chairlift, bracht als Ramona Lisa een fraai folky en filmisch album uit en timmerde bovendien aan de weg als producer voor onder andere Charli XCX. Tenslotte was er in de herfst van 2019 met Pang het eerste soloalbum onder haar eigen naam, dat destijds niet overdreven veel deed. Ik pikte het album zelf wel op, omarmde het in eerste instantie als een ‘guilty pop pleasure’, maar raakte vervolgens snel onder de indruk van het bijzondere talent van Caroline Polachek.

Pang kreeg in 2019 veel te weinig aandacht, maar inmiddels is alles anders voor de Amerikaanse muzikante, die absoluut het momentum heeft. Dat is niet meer dan terecht, want ook Desire, I Want To Turn Into You is een geweldig album. Het is een album dat opent met drie aanstekelijke popsongs die wat mij betreft nog niet laten horen wat Caroline Polachek in huis heeft, al hoor je wel dat ze een bijzondere zangeres is met een enorm bereik (ze is niet voor niets een geschoold operazangeres).

Na drie goed gemaakte popsongs, die met een beetje fantasie ook door Grimes of Taylor Swift gemaakt hadden kunnen worden, en een opvallend zonnig popliedje met een beetje flamenco, begint Desire, I Want To Turn Into You pas echt met het maken van diepe indruk in de vijfde track. Het tempo gaat in deze track wat omlaag, de elektronica en de ritmes worden spannender en de zang van Caroline Polachek wordt pas echt indrukwekkend. Ook in de tracks die volgen stopt de Amerikaanse muzikante heel veel avontuur in haar vooral maar zeker niet elektronisch ingekleurde songs en overtuigt ze bijzonder makkelijk als zangeres.

Caroline Polachek maakt op Desire, I Want To Turn Into You pop met een hoofdletter P, maar ze graaft een stuk dieper dan de gemiddelde popprinses. De muziek van de al even eigenzinnige Grimes is goed vergelijkingsmateriaal, maar ook de namen van St. Vincent en Hyd moeten worden genoemd. Zeker wanneer je wat beter luistert naar het album hoor je hoe knap de muziek van Caroline Polachek in elkaar zit, wat af en toe zelfs associaties oplevert met de muziek van Kate Bush, vooral wanneer het gaat om het gebruik van klanken en haar stem.

Caroline Polachek laat, nog meer dan op haar eerdere werk, horen dat ze een geweldige zangeres is met een bereik om bang van te worden, maar ook in muzikaal opzicht is Desire, I Want To Turn Into You een bijzonder fascinerend album. Wat bij oppervlakkige beluistering hooguit een serie moderne popsongs is, komt volledig tot leven bij beluistering met de koptelefoon. Dan pas hoor je hoeveel bijzonders Caroline Polachek heeft verstopt in haar muziek en hoe ze op onnavolgbare wijze op de hak van de tak springt en steeds weer dingen doet die je niet verwacht, onder andere met verrassende invloeden en muzikale en productionele hoogstandjes.

Desire, I Want To Turn Into You wordt, zoals gezegd tot mijn verbazing, binnengehaald als een van de grote albums van 2023. Dat verbaast me vooral omdat het in 2019 zo stil bleef rond het debuut van Caroline Polachek, want dat Desire, I Want To Turn Into You een van de grote albums van 2023 is staat ook voor mij vast en ik ben nog lang niet klaar met het ontdekken van dit bijzondere album. Erwin Zijleman

Hoe komen mensen bij Marina & the Diamonds als vergelijking? Die heeft een paar heerlijke popoorwurmen gemaakt, maar verder vind ik het over het algemeen vrij platte pop en de teksten zijn meestal van een bedenkelijk niveau. Ik zou ook eerder voor een Kate Bush vergelijking gaan zoals nico1616 al aangeeft.

En dan denk ik weer: pardon?! Hoe kom je erbij. Omdat er kerkklokken in zitten en een doedelzak? Zo zie je maar weer.

Ik vind dit zeker een sterk album, een sterk popalbum welteverstaan. Kan zelfs nog een halfje bij in de toekomst, maar er wordt soms gedaan of het een meesterwerk is. Dat hoor ik er echt niet in.

Nogmaals: het is absoluut een lekker album, maar dat is voor mij toch net wat anders. Iedereen bleeft het anders, dat is wel duidelijk.

Haha nee dat niet. Meer vanwege de manier waarop ze haar stem gebruikt en artsy visuals eromheen. Ik beweer niet dat ze op hetzelfde niveau zit als Kate Bush overigens, just for the record

Kijk daar is de nuance al Artsy visuals? Oei, als dat de reden is haak ik af om het te begrijpen....


Ik denk dat dit het is. Misschien ben ik de feeling met de hedendaagse pop kwijt en hoor ik gewoon fijne pop en niks meer dan dat.
Marina vind ik leuk, ik was erg gecharmeerd van Léon afgelopen zomer, ben gek op Italiaanse pop van o.a. Madame en kan ook genieten van hippe Nederlandse meisjes als S10 of Froukje, maar echt voelen doe ik het niet. Ervan genieten is wat anders. Ik mis denk ik toch die aansluiting om daar op andere wijze naar te luisteren denk ik.

En Caroline zal vast mijlenver boven die andere namen verheven staan. Voor mij niet, betere teksten of niet, betere nummers? Ik weet het niet, het zal best. Goede pop? Zeker weten, dat hoor ik wel, maar dat hoor ik ook bij andere artiesten. Dus het label meesterwerk of album van het jaar laat ik dan maar aan anderen over

Butterfly Net vind ik trouwens wel opvallen als net even meer.

Voor de duidelijkheid: ik vind dit zeker een lekker album hoor (en als gezegd verwacht ik dat halfje extra later nog wel).

De vergelijking met Kate Bush is ook inhoudelijk te maken: Caroline’s teksten zitten vol met literaire en mythologische verwijzingen. En muzikaal zijn ze ook verwant, met hun art pop, met nadruk op art. Veel ruimte voor bijzondere instrumenten en eigenzinnige sprongetjes.

Kan. Zo lust ik er nog wel meer.

Laten we het erop houden dat ik dat gedeelte anders ervaar (maar wie weet komt het nog....)

Zo heb ik jou al een aantal keer vergelijkingen met Sufjan Stevens en Nick Drake zien maken, waarbij ik meestal teleurgesteld afdroop

Van de week meermaals aangeslingerd - via Tidal - en aanvankelijk gemeden de praetsels alhier te degusteren.

Ik vorm graag mijn eigen beeld zonder meningen van anderen die - voor mij regelmatig - onnavolgbare referenties etc maken. De dame in kwestie staat van de week in de hoofdstedelijke poptempel en daarom is voor mij onbegrijpelijk dat een fysiek muziekproduct (lees: cd of lp) pas op 14/4 verkrijgbaar is.

Waar ik Grimes - op een enkele uitzondering na - aanstellerig en over het paard getild vind, komt dit album goed draaibaar over - even dat "performance artiste" (artsy visuals) parkeren, want daarvan heb je geen last bij streaming. Kate Bush: moet wel vanuit de UK een stevige wind hierheen komen waaien.

Wat moet een mens in vredesnaam nou met "mythologische en literaire verwijzingen"?
Had dan een (esotherische) roman geschreven; Ik kreeg al de Kolumse klapperkou van Madonna met haar kabbalah-gedoe. De meeste mensen kunnen alleen wat met duidelijke verwijzingen zoals verkeersborden. Soms wil een mens gewoon terug naar de tijd van zwart-wit foto's waarop 4 cool dudes live in een kleine club stonden te spelen.

Dit album is een welkome afwisseling in een muzikaal menu.

Als fervent en evident genieter van de verschijning Caroline Polachek en haar muzikale escapades, ben ik afgelopen week weer aan het smullen van deze nieuwe worp. Door haar indie pop achtergrond met Chairlift, een uitstapje als liedjesschrijver voor Beyonce, en haar uitbundige geflirt met het PC music label, de grondleggers van de hyperpop, is Caroline een uniek plekje gaan bezetten in het huidige pop-landschap. Ze slaat een sfeervolle brug tussen het toegankelijke en het vooruitstrevende, en verrijkt samen met producers, zoals bijv. een Danny L Harle en Sega Bodega, haar pop-sound met verschillende frisse elektronische en soms zelfs wat uitheemse invalshoeken. Die shufflende ritmes van I Believe bijvoorbeeld, een breakbeat hier en daar op verschillende nummers, of wat dacht je van een vleugje flamenco op Sunset?

Desire, I Want to Turn Into You blinkt wat mij betreft vooral uit in de vocale performance van Caroline en de gelikte producties. Naar mijn bescheiden mening is de jam wal wat onregelmatig verspreidt over de gehele langspeler, een gevoel dat me ook bekroop bij voorganger Pang! De songwriting laat dan op nét iets teveel nummers wat te wensen over, dat ik dan nog niet stellig durf te zeggen: Wam bam, thank you ma’am, tis een meesterwerk. Maar het blijft bijzonder en een van haar geheime wapens hoe Caroline zowel een wat meer kunstige slow-paced pop insteek als de melodie-gedreven straight banger in de vingers heeft. Case in point: ‘Billions’ - ‘Welcome to My Island’, en op Pang! de nummers ‘Door’ - ‘so hot you’re Hurting My Feelings’.

Ik heb Christine & the Queens nog niet gehoord. Ik hoor daar nog de meeste vergelijkingen in.

Ik ben er ook nog niet over uit wat ik van Desire, I Want to Turn Into You vindt. Er zitten wat knallers op Sunset en Bunny Is a Rider, maar ik krijg er nog niet het gevoel van wat ik destijds bij Chairlift kreeg.

Ik heb al wat voorbarig gestemd want zo vaak heb ik ‘t nog niet geluisterd, maar het groeit met elke luisterbeurt. Sunset had zo in de soundtrack van de (geweldige) tv-serie White Lotus gekund.

Fijn album, ik hoor een beetje Christine and The Queens, Kate Bush heel in de verte, een productie die vergelijkbaar is met Taylor Swift.... Ja, het kan mij bekoren. 1 keer geluisterd zonder echt te luisteren, 1 keer in de auto geluisterd, zojuist eens even goed voor gaan zitten. Heerlijke plaat vol afwisseling. Oh, hij is afgelopen ( mooi nummer aan het eind, Billions). Dan nog maar een keer

Die snap ik heel goed. Zelfde vibe, zelfde pop-kwaliteit. Kate Bush...... grapjassen (vooruit: Crude Drawing of an Angel wellicht....)

Zeker een album wat je makkelijk opnieuw opzet. En we zijn het allemaal wel eens over de kwaliteit ervan. Categorie: doe no maar een keer Hopelijk blijft dat lang zo, zijn toch de leukste albums uiteindelijk.

Ze is het zelf ook met je eens trouwens:

Caroline Polachek hits back at being called “this generation’s Kate Bush”

De vergelijking met Kate Bush vind ik wel pikant, .....dat is een beetje vloeken in de kathedraal

Ik was er destijds best wel rouwig om dat Chairlift ermee ophield. Maar als je ziet wat een solocarrière Caroline inmiddels aan het opbouwen is, dan kun je daar alleen maar blij van worden. Popmuziek wordt toch niet veel leuker dan dit.

Ondertussen tweemaal beluisterd, en enkele favorietjes beginnen zich toch al te onderscheiden. Sunset blijkt het bij mij als losse track geweldig goed te doen (wat moet dat niet geven als de warmere temperaturen ons tegemoet komen?), het gebruik van doedelzak in Blood and Butter vind ik werkelijk fantastisch, een single als Bunny Is a Rider weet meteen onder mijn vel te kruipen en afsluiter Billions geeft me in het eerste gedeelte Magdalena Bay-vibes om in de outro de grandeur van het betere Sufjan-koortje te bereiken.

Fly to You vind ik dan nog de meest lauwe song van dit dozijn, maar dat verbaast me niet echt; Grimes en Dido laten daarop ook van zich horen, wat mij betreft mag Caroline Polachek gewoon zelf de volle aandacht opeisen.

Zeer intrigerende artieste.

Hehe, jouw eerste alinea gaat over de 5 singles die ik allemaal al ken. En ik moet er nog aan beginnen.

Een groeiplaat tot nu toe wat mij betreft.. wordt steeds een beetje beter.

Staat hier op repeat! Veel over gelezen de afgelopen dagen en ik snap het enthousiasme. Vermakelijke en veelzijdige plaat, vooral de diepe bassen icm hoge uithalen, genieten. Misschien toch naast Lowlands en DTRH ook maar naar BKS, benieuwd of ze al deze trucen ook live uit de hoge hoed weet te toveren.
Ik draai 'm nog maar eens.

Verdorie nog ‘ns an toe…iedere door mij gerespecteerde mume user is enthousiast over dit album en ikke niet. Nog maar ‘n keer draaien dan. Wat hoor ik niet wat zij wel horen? Zucht, ik geef ‘t op. Album landt niet en zal dat ook niet gaan doen. Zoutloze, flauwe popmuziek die irritatie opwekt. De ballad Hopedrunk Everasking doet mij opveren. Dat is een prachtig nummer. Daar laat ik ‘t maar bij. Die zet ik een playlist. Ik ben muzikaal blijkbaar nog niet volwassen

Voor mij maakt het een groot verschil hoe ik 'm draai, zo komt het op mijn over-ear kwalitatieve koptelefoon allemaal veel beter over dan over mijn bluetooth speaker bijvoorbeeld. Staan voor mij toch ook wel wat skipnummers op en weet nog niet of het blijft beklijven op langere termijn. Misschien ook wel meer een mood-album dan echt een luister-album, ergens snap ik je moeite wel denk ik Broem. Het balanceert ergens op een randje en tot nu valt het nog de goede kant op voor mij.

Ik ben het wel eens met degenen die zeggen "Prima popplaat maar verder niet heel bijzonder".
Heb er nu meerdere keren naar geluisterd maar elke keer blijf ik met een "net niet" gevoel achter.
Het is mij allemaal net iets te netjes en poppy om er echt weg van te zijn. Ik mis een bepaalde diepgang maar ik begrijp ook dat die diepgang niet bedoeld was voor dit album.

Ik denk dat ik hier de komende lente/zomer best wel veel plezier van zal hebben.

Ik las trouwens een review in de VK dat Polachek een zeer goed concert in Paradiso heeft gegeven dus eens naar haar muziek gaan luisteren. Vreemd eigenlijk dat ik dan meteen weer de link legde met de stem van Hannah Reed van London Grammar. Maar goed, ik werd er niet echt door aangetrokken want ik heb wat minder met vrouwenstemmen tegenwoordig. Iets met wat weinig variatie in het aanbod van zowel stem als tekst. En teveel aanbod tegenwoordig. Begint steeds vaker op elkaar te lijken.

Afgelopen vrijdag bij het concert in Paradiso geweest, en ze is live minstens net zo goed als op de plaat. Je kan wel merken dat ze getraind is in operazang.

Ik kan dat bevestigen, live is Polachek betoverend -- en overigens niet alleen dankzij haar stem Met name Crude Drawing of an Angel en Parachute (van haar vorige plaat) waren live van een andere planeet.