Caroline Polachek - Desire, I Want to Turn Into You (2023)

Ik snap dat je het kan lezen met een cynische ondertoon, maar dat bedoelde ik dezen niet. Ik bedoelde letterlijk dat in het verlengde van de voorgaan positieve berichten ik niet verrast was dat Pitchfork positief zou zijn over deze release.

Anyhow, de plaat zelf vind ik ook echt niet verkeerd. Ik ben alleen nog niet zover dat ik ook de loftrompet ga blazen zoals de muziekpers dat op dit moment doet. Toch ben ook wel geintrigeerd door deze plaat; ik heb hem al meerdere keren beluisterd. Vooral de tweede kant vind ik erg mooi. Blood and Butter bijvoorbeeld heeft wel wat van die mysterieuze Ray of Light sfeer. Dat staat mij wel aan.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Caroline Polachek - Desire, I Want To Turn Into You - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Caroline Polachek - Desire, I Want To Turn Into You
Luister oppervlakkig naar Desire, I Want To Turn Into You van Caroline Polachek en je hoort een goed gemaakte popplaat, maar luister net wat beter en je opent een schatkist vol mooie en bijzondere verrassingen

Toen in de herfst van 2019 Pang van Caroline Polachek verscheen bleef het opvallend stil, maar op een of andere manier is de Amerikaanse muzikante sindsdien uitgegroeid tot een potentiële wereldster. Haar nieuwe album Desire, I Want To Turn Into You wordt momenteel stevig bewierookt en dat is helemaal terecht. Caroline Polachek heeft immers een hoogstaand popalbum gemaakt, dat bij vlagen net zo aanstekelijk is als de albums van gerenommeerde popprinsessen, maar wel veel dieper graaft. Zeker wanneer het tempo omlaag gaat verrast Caroline Polachek in muzikaal opzicht en imponeert ze in vocaal opzicht. Op Desire, I Want To Turn Into You laat Caroline Polachek de popmuziek van de toekomst horen en het klinkt fantastisch.

Desire, I Want To Turn Into You, het op Valentijnsdag verschenen tweede album van de Amerikaanse muzikante Caroline Polachek, werd de afgelopen week, toch wel enigszins tot mijn verbazing, binnengehaald als een van de grote albums van 2023. De wijze waarop er al weken heel druk werd gedaan over het album, dat de afgelopen week dan definitief de hemel in werd geprezen, lijkt vooral een hype, maar het is wel een hele intrigerende hype.

Caroline Polachek is immers zeker geen nieuwkomer in de muziek. Ze maakte drie eigenzinnige popalbums als lid van het onderschatte duo Chairlift, bracht als Ramona Lisa een fraai folky en filmisch album uit en timmerde bovendien aan de weg als producer voor onder andere Charli XCX. Tenslotte was er in de herfst van 2019 met Pang het eerste soloalbum onder haar eigen naam, dat destijds niet overdreven veel deed. Ik pikte het album zelf wel op, omarmde het in eerste instantie als een ‘guilty pop pleasure’, maar raakte vervolgens snel onder de indruk van het bijzondere talent van Caroline Polachek.

Pang kreeg in 2019 veel te weinig aandacht, maar inmiddels is alles anders voor de Amerikaanse muzikante, die absoluut het momentum heeft. Dat is niet meer dan terecht, want ook Desire, I Want To Turn Into You is een geweldig album. Het is een album dat opent met drie aanstekelijke popsongs die wat mij betreft nog niet laten horen wat Caroline Polachek in huis heeft, al hoor je wel dat ze een bijzondere zangeres is met een enorm bereik (ze is niet voor niets een geschoold operazangeres).

Na drie goed gemaakte popsongs, die met een beetje fantasie ook door Grimes of Taylor Swift gemaakt hadden kunnen worden, en een opvallend zonnig popliedje met een beetje flamenco, begint Desire, I Want To Turn Into You pas echt met het maken van diepe indruk in de vijfde track. Het tempo gaat in deze track wat omlaag, de elektronica en de ritmes worden spannender en de zang van Caroline Polachek wordt pas echt indrukwekkend. Ook in de tracks die volgen stopt de Amerikaanse muzikante heel veel avontuur in haar vooral maar zeker niet elektronisch ingekleurde songs en overtuigt ze bijzonder makkelijk als zangeres.

Caroline Polachek maakt op Desire, I Want To Turn Into You pop met een hoofdletter P, maar ze graaft een stuk dieper dan de gemiddelde popprinses. De muziek van de al even eigenzinnige Grimes is goed vergelijkingsmateriaal, maar ook de namen van St. Vincent en Hyd moeten worden genoemd. Zeker wanneer je wat beter luistert naar het album hoor je hoe knap de muziek van Caroline Polachek in elkaar zit, wat af en toe zelfs associaties oplevert met de muziek van Kate Bush, vooral wanneer het gaat om het gebruik van klanken en haar stem.

Caroline Polachek laat, nog meer dan op haar eerdere werk, horen dat ze een geweldige zangeres is met een bereik om bang van te worden, maar ook in muzikaal opzicht is Desire, I Want To Turn Into You een bijzonder fascinerend album. Wat bij oppervlakkige beluistering hooguit een serie moderne popsongs is, komt volledig tot leven bij beluistering met de koptelefoon. Dan pas hoor je hoeveel bijzonders Caroline Polachek heeft verstopt in haar muziek en hoe ze op onnavolgbare wijze op de hak van de tak springt en steeds weer dingen doet die je niet verwacht, onder andere met verrassende invloeden en muzikale en productionele hoogstandjes.

Desire, I Want To Turn Into You wordt, zoals gezegd tot mijn verbazing, binnengehaald als een van de grote albums van 2023. Dat verbaast me vooral omdat het in 2019 zo stil bleef rond het debuut van Caroline Polachek, want dat Desire, I Want To Turn Into You een van de grote albums van 2023 is staat ook voor mij vast en ik ben nog lang niet klaar met het ontdekken van dit bijzondere album. Erwin Zijleman

Vanmorgen heb ik even goed de tijd genomen om Al het materiaal van bovenstaande nieuwe album op You Tube via de earpods te beluisteren. En dat wat ik hoorde vond ik op een enkele uitzondering verrassend goed.

De vergelijking met Kate Bush gaat echt volledig mank, Kate is van een andere tijd, andere sfeer en ander kaliber. Totaal andere composities, andere arrangementen en totaal ander gebruik van haar stem.

Daarentegen hoor ik wel degelijk enorme overeenkomsten met de Griekse Marina Diamandis (voorheen Marina & the Diamonds later veranderd in MARINA). Beide zangeressen zijn 37 (Caroline een paar maanden ouder) dus van exact dezelfde generatie. Beiden beschikken over geschoolde stemmen die met gemak van laag naar hoog gaan in toonhoogte. Ook het muziekgenre waarin beide dames zich bevinden vertoont grote overeenkomsten.

De muziek waarmee Caroline Polachek nu het wereldpodium bestormd is eigentijds en daarin vormt zij zeker een mooie toevoeging.

Maar ik voel hierbij toch wel enorm de drang om bovenstaand citaat van Mausie te bestrijden want het slaat werkelijk als een lul op een bord pap om het maar even plat te zeggen.
Het enige waarin hij gelijk heeft is dat Marian 'een paar' (in werkelijkheid dus echt heel veel) heerlijke muziekoorwurmen heeft gemaakt, blijkbaar heeft hij nooit een heel album (intussen al vijf) van haar heeft gehoord, anders zou hij weten dat ze de veel briljante oorstrelende ballads heeft geschreven en op een hemelse manier gezongen.

En dat ze teksten schrijft van een bedenkelijk niveau??? Dat is helemaal een got spe, ze wordt internationaal bejubeld om haar maatschappij kritische teksten waarin ze lansen breekt voor vrouwen en alle mensen die een plaats vinden in de LBTHG...etc etc. letterbak. Verder schuwt ze maatschappelijke kritiek niet in haar teksten. Lees enkele reacties onder haar vele video's en dan frons je vanzelf je wenkbrauwen. En om een nog completer beeld te krijgen zou ik de Engelse Wikipedia lezen, dan zie je dat ook de internationale kritische muziekpers lovend over haar is.

Bwonderaars van Caroline Polachek die haar niet kennen zou ik willen adviseren om eens te luisteren naar bijvoorbeeld; To be Human, Immortal, Happy Looner, New America, Soft to be Strong, Savages etc.etc. Daarin wordt goed duidelijk dat ze qua zang beslist niet onderdoet voor haar Amerikaanse collega.

Wanneer je nummers als Soft to be Strong of Happy Looner beluisterd kan niemand eromheen dat er grote overeenkomsten zijn met Caroline Polachek.

Caroline Polachek is wellicht alternatiever en progressiever wat betreft de muzikale omlijsting van haar composities. Maar maak niet de vergissing dat de composities van Marina eenvoudig of simpel zijn, allesbehalve! Ze liggen misschien wat makkelijker in het gehoor, maar het zijn stuk voor stuk evergreens.

Ik lees enthousiaste verhalen over het optreden van CP afgelopen week in Paradiso en ik hoop haar ook nog eens live te zien. Marina heb ik kort voor de pandemie in Utrecht live gezien en dat was in een woord: Stunning! Ze maakt het live helemaal waar. Daarbij heeft ze de wereld al vijf wonderschone albums geleverd die ik alle vijf nog regelmatig draai en die mij nog geen seconde vervelen. Kortom Ik heb Marina hoog, heel hoog staan.

Wat niet weg neemt dat er altijd ruimte is voor goede kwaliteitsmuziek zoals Caroline Polachek die nu ook levert. Maar om ze tegen elkaar af te zetten vind ik echt onnodig, ze kunnen en mogen naast elkaar staan op de internationale podia en verdienen beiden aandacht.

Nou, wel heel erg Christine & the Queens & Kate Busherig en het klinkt ook allemaal wel heel erg lekker dus F-it: 4 sterren voor deze prettige eerste kennismaking met Caroline Polachek.

Mmm beste plaat volgens Oor, ik had deze dame live kunnen zien op BKS, maar na beluistering van een paar oudere nummers koos ik toch voor Sudan Archives. Geen spijt van.

Ook als ik dit album hoor hink ik op 2 benen.
Sommige nummers zijn tof Bunny Is a Rider en Billions bv. Maar ook enkele skippers vooral Hopedrunk Everasking brrr dat is absoluut niet mijn smaak.

Vanwege alle positieve kritieken is het eens opgezet.

Goede stem, geloof ik best. Die verbergt ze helaas achter 1001 filters.

Goede intelligente teksten, zal ook best. Maar daar ligt m'n focus doorgaans niet zo.

Uiteindelijk blijft er een (voor m'n eigen oren) doodgeproduceerd geheel over, wat meer iets voor Gen Z zal zijn.

(En voor al die mensen bij o.a. Oor, en ook in dit draadje, die iets horen wat ik zelf niet op waarde kan schatten.)