Caroline Polachek - Desire, I Want to Turn Into You (2023)

Hoe verhoudt deze plaat zich tot Chairlift? Dat vond ik best een leuke band.

Chairlift is leuk, dit wekt bij mij toch vooral irritatie op. Maar daar sta ik redelijk alleen in geloof ik als ik alle jaarlijstjes overal zie, dus let vooral niet op mij

Ik snap de opmerking van GrafGantz wel.

Laat ik voorop stelle dat ik de stemklank van Caroline erg mooi vind, alsmede haar frasering. Ze is een vocale acrobate, en ik ken haar van de band Chairlift, waar ik erg onder de indruk raakte van haar zang.

Deze plaat echter staat veel te vol met vocalen, al dan niet door effecten gejaagd. De muziek verzuipt in de reverb, wat een veel te vol en overdonderend geluid geeft. Daarbij weet ik dat ze veel kan met haar stem, maar ik hoor zoveel effecten op haar stem, dat ik niet meer kan onderscheiden of ik een autotune of phazer of wat dan ook hoor. Autotune of niet, maar dat glijdende zingen hangt me na een paar songs danig de keel uit.

De muziek en de arrangementen schieten danig tekort. Ik hoor er wel wat oude Chairlift maar ook bijvoorbeeld Chvrches in terug, maar dan banaler. De backingtracks voor haar vocale capriolen worden nergens spannend en klinken veel te gemakkelijk. Ik vind het album daarom ook erg kinderachtig klinken, en niet volwassen, wat ik wel had verwacht van een artiest die al zolang bezig is.
Ik weet niet of ze hier en daar extra muzikanten heeft laten meespelen, of dat alles gesampled is, maar nergens hoor ik dat het muzikaal interessant wordt. Dan ga je vanzelf totaal en alleen op de zang letten, en de trucjes die ze uithaalt, inclusief de vele vocale overdubs, worden na drie nummers al hopeloos irritant.

Een enorme teleurstelling deze plaat. En dat vind ik erg jammer. Als er wat meer focus lag op meer geraffineerde songstructuren en arrangementen, en zij veel meer 'normaal' zou zingen (haar stem is namelijk fantastisch), en zo nu en dan een vocaal-acrobatisch hoogstandje zou uithalen, zou het veel verrassender zijn en bovendien spannender.

Hoogtepunt: Butterfly Net, dieptepunt: Fly To You

Banaal? Kinderachtig? Hebben wij hetzelfde gehoord? Juist van Chvrches vind ik dat zo nu en dan. Ik vind ook juist de arrangementen en songs erg sterk hierzo. Heel apart.

Hoi. We hebben hetzelfde gehoord, maar dan met andere oren. Chvrches vond ik trouwens alleen heel tijdelijk verrassend en leuk. Maar die verrassing was trouwens wel snel weer af.

Ik had persoonlijk liever wat meer songs als "Blood and Butter" gehoord. Het lijkt alsof de goeie invloed van Grimes nog even verder resoneert op dat nummer. Er zit een uitgelatenheid in die ik eerlijk gezegd wat vaker verwacht had op dit album (gezien de titel??). Helaas wordt het pop-feest naar mijn gevoel te vaak onderbroken voor valium-tracks.
Ook heb ik soms het gevoel dat het "eclecticisme" hier aangewend wordt om een gebrek aan ideeën te verbloemen. Daarom volg ik de vergelijking met Grimes (die ik geregeld zie passeren) ook niet, bij wie het kaleidoscopische karakter van haar producties eerder een logisch gevolg lijkt van haar hyperkinetische creativiteit.
Maar misschien moet het nog wat groeien hoor. Ik leg hem sowieso nog een aantal keer op.

Arriezegt:
De algemene stemming op MM is wel stevig gematigder dan de superlatieven van het OOR-cluster: Album van het jaar 2023! Beter dus dan de al niet misselijke (en wat ondergesneeuwde) kanjers van Peter Gabriel en PJ Harvey van dit jaar en het bewierookte 'False Lankum'. Ik neig dan - na een flink aantal beluisteringen, in een heel korte tijd - meer richting het OOR-cluster. Wat kan ik er tegen hebben; het album klinkt wel erg smooth, zoet (meer iets - a la Harry Styles, Taylor Swift, etc. voor mijn 20-jarige dochter dan voor mijn 56-jarige ik?) en doorgeproduceerd. Ook qua fabeltastische zangtechniek van madam Polacheck, waarvan gezegd wordt dat dit natuurlijk is (zonder autotune), maar wat dan wel een mirakel mag heten. Overheersend is bij mij toch: "stop dat denken en bezwaren formuleren, maar geniet vooral". De zojuist geformuleerde bezwaren verdampen trouwens vrij snel als je live-opnamen van Polacheck op YT hoort en ziet, waarin ze (schijnbaar) moeiteloos overeind blijft, nee meer nog overrompeld. Het is een heerlijk warm bad deze plaat, die als een zoete droom voorbij trekt. Ook de opbouw is eigenlijk heel mooi. Je zit al direct met de eerste tracks rechtop, maar er is nog ruimte voor euforie: 6. 'I Believe' en verdieping: 10. 'Butterfly Net'; potdorie wat hakt dat totaal onverwachte jaren 70-orgeltje er dan in. Kan zijn dat ik na verloop van tijd het rauwe randje - net als toen bij de Fleet Foxes - ga missen. Maar voorlopig lig ik gelukzalig aan de boezem van dit raadselachtige vrouwwezen. Ik vind ook dat ik dat mag in dit verder zo ongelofelijke klotejaar (waarin ons landje totaal op drift raakte).

Arrie, heb je nog wat te zeggen dan? Ik ben het wel met jou eens hoor, prachtig album Zeker in m'n top 20 van dit jaar. GrafGantz weet geen dingen.

Ahum, Graf is het schoolvoorbeeld van "oud en wijs".

Wat moet ik hiermee? Stem zeker in orde. Helaas ingebed in overdadig vocale borduursels. En geklauter over toonladders. De songs? Niet echt verrassend. Nogal simpel zelfs. De productie? Up to date. Met veel galm en elk gaatje gevuld. Ritmisch steriel. Hedendaags euvel. Dus nogmaals: wat moet ik hier mee? Nou niks. Want het album raakt me niet. Mijn lief in hetzelfde(?) genre: Allison Russell - The Returner (2023) - MusicMeter.nl

Prachtplaat, prachtige melodieën, haar stem is bovendien een zeer fraai extra instrument incl alle gebruikte effecten. Banaal en kinderachtig heeft echt niks met deze muziek te maken. Juist intelligente en inventieve popmuziek.

Zover mijn ogen kunnen zien.

Goede tip, maat. Ik neig in dit genre meer naar zoiets: Sarah Elizabeth Charles - Blank Canvas (2022) - MusicMeter.nl (minder toegankelijk, maar zo mooi gemaakt).

Mmm beste plaat volgens Oor, ik had deze dame live kunnen zien op BKS, maar na beluistering van een paar oudere nummers koos ik toch voor Sudan Archives. Geen spijt van.

Ook als ik dit album hoor hink ik op 2 benen.
Sommige nummers zijn tof Bunny Is a Rider en Billions bv. Maar ook enkele skippers vooral Hopedrunk Everasking brrr dat is absoluut niet mijn smaak.

Inderdaad wel opvallend dat OOR zo lovend is over deze plaat, want Caroline timmert onderhand al zowat 15 jaar aan de weg: eerst met Chairlift (Something is voor mij een van de beste platen van de '10s) en daarna solo. En is ook erg actief met losse singles (recent weer het uitstekende Dang, dat niet op dit album staat).

Qua popmuziek voor mij in ieder geval al langere tijd een van de interessantere artiesten. Fijne stem, inventieve liedjes met een lange houdbaarheidsdatum en hier en daar wat verrassingen. Zo vind ik die doedelzak in Blood and Butter een geweldige vondst en zorgt het mellotron in Butterfly Net voor een warme sfeer.

Het is toch wat gemengd. Ik zie haar veel in lijstjes opduiken van "serieuze" critici. Ik vind dat altijd dubbel, wat maakt dit nu eigenlijk speciaal? Is het beter dan Taylor? Waarom dan? Het gebruik van een rare kopstem, een doedelzak? Ik snap het niet zo goed. Het is niet slecht hoor. Dat wil ik ook niet zeggen. Ik heb dit nu wel wat beluisterd. Maar het is elke keer een opgave voor mij. Het lijkt wat geforceerd en als pop één iets niet mag zijn, dan is het geforceerd. De vinyl heb ik net weggegeven aan iemand die het dus wel zo goed vind.

Hoe zijn haar sales eigenlijk? Ik weet dat ze op 87 gestaan heeft in de US charts wat niet echt een succes te noemen valt, als je de laaiende reviews leest. Bereikt ze haar echte doelpubliek niet?

De vergelijking met Taylor komt een beetje uit de lucht vallen voor mij. Het zijn allebei vrouwen en ze maken popmuziek in de brede zin, maar verder?

Ik vind het juist wel knap dat CP op deze en vorige platen allerlei invloeden verwerkt op haar platen. Voor mij voelt het eigenlijk helemaal niet geforceerd, maar sommige liedjes vielen wel pas na een keer of 10, 15 draaien helemaal op hun plaats. De muzikale omlijsting van de meer ritimische doet me een beetje denken aan de betere Timbaland-producties uit de late 90's/jaren '00, maar dan in een electronisch/indie/pop-context. Voor mij is dat een heerlijke combinatie.

Vanwege de hoge notering in eindejaarslijstjes "moest" ik dit album wel beluisteren. Op grond van de eerste helft van het album vind ik een dergelijke positie ongegrond (vooral erg gewoontjes), maar vanaf track 7 wordt het wel stukken beter en meer onderscheidend. Op grond van die erg goede tweede helft kom ik op vier sterren, wat Polachek geen garantie geeft op een plekje in mijn eigen albumlijst over 2023.

Mooie vergelijking wat betreft die muzikale omlijsting. Inderdaad klinkt dit album alsof er soms op de achtergrond een flipperkast staat mee te draaien, iets wat die Timbaland producties ook kenmerkte. Ik moet vreemd genoeg qua vocale acrobatiek ook wat aan Björk denken, zeker bij het laatste nummer met het koor. Al is Björk nog wel een tandje meer eigenzinnig. Beide dames hebben een love or hate it stemgeluid. Wat betreft dit album zit ik duidelijk in het love kamp. Ik vind het zeker een vermakelijk en sterk album, al slaat ze soms ietsje te ver door. Zo had Iemand die doedelzak moeten verbieden op Blood and Butter. Wat een vreselijk lelijk instrument is dat toch. Toch een klein smetje op een nagenoeg perfect popalbum.

Grappig, ook ik heb doorgaans een hekel aan de doedelzak, maar op Blood and Butter vind ik het heel fraai.

Die doedelzak vind ik zelfs een van de hoogtepunt op het album.

De vocale acrobatiek ben ik me nooit zo bewust van geweest eigenlijk. Als je er op let is het er inderdaad wel, maar voor mij klinkt het heel natuurlijk en vertrouwd. Nu is Björk een van mijn favoriete artiesten aller tijden, dus dat helpt wellicht ook wel.

Als er iets is wat mij in dit album tegenstaat, is het de vocale acrobatiek die op den duur vermoeidheid veroorzaakt. Paar jaar geleden was het een trend onder vocalistes om zo lang mogelijk on the top of their lungs te zingen, Austra, Florence and the Machine, London Grammar (enigszins), Zola Jesus en nog anderen. Dat kon af en toe leiden tot [i]luistermoeheid[/]. Hier slaat de zang een iets andere weg in, maar is het netto-effect vergelijkbaar: nu effe niet(meer).

Alsof - in schrift - iemand continue alles IN CAPS schrijft

Het Björkiaanse herken ik ook wel.

Vanwege alle positieve kritieken is het eens opgezet.

Goede stem, geloof ik best. Die verbergt ze helaas achter 1001 filters.

Goede intelligente teksten, zal ook best. Maar daar ligt m'n focus doorgaans niet zo.

Uiteindelijk blijft er een (voor m'n eigen oren) doodgeproduceerd geheel over, wat meer iets voor Gen Z zal zijn.

(En voor al die mensen bij o.a. Oor, en ook in dit draadje, die iets horen wat ik zelf niet op waarde kan schatten.)

Het is niet verbergen, maar juist eraan toevoegen. Net als gitaristen die effecten en distortion gebruiken, waar nooit iemand moeilijk over doet. Maar stemmen moeten altijd naturel zijn. Ik vind juist dit juist een mooie exploratie van wat je kan doen met de stem icm effecten etc.

De teksten zullen best prima zijn, geen idee, maar juist muzikaal vind ik dit prachtig.

Ik vind het onnodig om daar generaties bij ye halen. Volgens mij overstijgt dit album dat wel. Volgens mij zijn veel liefhebbers ouder, evenals zijzelf.

Nice. Van mij mag dat naast kafkaësk vanaf nu in de spiekschriftjes

Oud oké, wijs? GrafGantz?

Dat komt omdat Old and Wise op m'n allereerste cassettebandje stond, ergens midden jaren '80

Het klopt dus toch!

Dat nieuw nummer met Weyes Blood doet me denken aan Enya, en van die 80s popballads a la Madonna. Ik vind t best mooi en tegelijkertijd volledig cringe.

Ik vind het het een goed nummer, al vind ik het orgineel wel mooier. Inderdaad een hoog Enya of Lorena mcKennitt gehalte, maar wat maakt t uit.