Caroline Polachek - Desire, I Want to Turn Into You (2023)

Dit gaat een grandioos succes worden.

Zin in!

Als je Pitchfork moet geloven, gaat dit de release van het jaar worden. Hier wordt al maanden over geschreven. Ik snap eigenlijk niet zo goed waarom. Ze heeft een plaat gemaakt (die ik, toegegeven, nog nooit heb geluisterd, maar die indertijd ook op Pitchfork niet meer dan aardig werd ontvangen (https://pitchfork.com/reviews/albums/caroline-polachek-pang/)), maar waarom zijn de verwachtingen van deze zo hoog? Wat heb ik gemist?

Ik dacht dat Bunny Is a Rider song van het jaar geweest is bij Pitchfork.
Er zijn ondertussen al 4 singles uitgekomen en die zijn stuk voor stuk knallers, met de laatste Welcome to My Island als hoogtepunt wat mij betreft. Ik verwacht hier ook wel wat van.

Edit: vandaag is een 5e single verschenen: Blood and Butter.

Ah bon - die singels heb ik niet geluisterd. Ik wacht altijd tot het album is verschenen .
Dan ga ik me laten verrassen!

De laatste single is Blood and Butter, gisteren uitgebracht.

Voor mij is Billions dé topper van de singles. Single van het jaar 2022 wat mij betreft (maar niet song van het jaar).

Ah, hij staat er eindelijk op.

Ik hoor Caroline Polachek, ik hoor avontuur.

Ze staat geprogrammeerd op Best Kept Secret. Ik ga zeker even kijken.

Komt uit op Valentijnsdag, toepasselijk

Omdat je van haar houdt?

Totaal niet verrassend, is Pitchfork alvast mega-enthousiast: Caroline Polachek: Desire, I Want to Turn Into You Album Review | Pitchfork

Totaal niet verrassend is ook dansendeberen mega enthousiast. 5 sterren.

Ik hoor veel Imogen Heap / Frou Frou ....

Laat aerobag dat maar niet horen!

Doet me nogal denken aan Taylor ten tijde van 1989 gemengd met zoals hierboven al vermeld Froufrou/imogen heap maar dan voor de meerwaarde zoekers die termen als gelaagd, experimenteel, ambitieus kunnen laten vallen.

Best ok popplaat trouwens, maar het blijft een popplaat voor mij. Ik mis wat. Misschien mijn leeftijd of zo.

Omdat het de dag van de liefde is, wil ik voor deze éne keer wel delen. Kom er maar bij Johnny Marr

Heel erg Marina And The Diamonds. Vooral Sunset.

Ik vind het eigenlijk wel een eigenzinnige en originele plaat. Het stembereik in het eerste nummer: van opera-achtig naar heel laag, de flamenco invloeden in Sunset, de doedelzak in Blood and Butter, ...
Ik lees hier vergelijkingen met Taylor Swift en Marina, maar deze muziek heeft m.i. toch veel meer diepgang.

Huh, Pitchfork-recensenten kennen gewoon hun Walter Benjamin, terwijl de Nederlandse popkritiek wordt gedomineerd door beunhazen?

Ik begrijp niet zo goed welke conclusie jij hier trekt?

Interessant album. Ik vind het wel een heel "eigen" plaat. Dat vind ik sowieso iets om te prijzen in het poplandschap. Ik ben zelf niet zo van al het gekunstel van haar stem met al die uithalen. Al zijn er genoeg tracks waar dit kunstje wel een toegevoegde waarde heeft in het werk.

Doet me ook wat denken aan Grimes. Ik vind het eclectische wel leuk

Dat kan ik ook wel horen, maar juist het nummer mét Grimes doet me voorlopig het weinigst. Verder een geweldige plaat, de eerste vier en laatste twee nummers springen er voor mij boven uit.

Heerlijk album. Prachtig dromerige popnummers met een mooie gelaagdheid. Nummer met Grimes en Dido is wat mij betreft het hoogtepunt!!! Overall krijg ik een gevoel van escapisme bij het luisteren naar dit album.

Benieuwd naar haar passage op Best Kept Secret.

Caroline Polachek is al sinds de jaren 2000 aan het aanstormen... eerst nog als duo met Chairlift.
In de loop van de jaren '10 heeft ze haar geheel eigen stijl nog verder ontwikkeld en ze heeft in al die tijd een flinke reputatie opgebouwd, die echter net tot aan het randje van de indie roem bleef steken.

Pitchfork e.a. weten daarom al waar zij toe in staat is. En eigenlijk rekent iedereen er nu op dat zij anno NU definitief haar belofte gaat inlossen.

Veel vergelijkingen hier. Ik gooi er nog een tegenaan: Kate Bush. De kerkklokken bij het begin van Blood and Butter en de doedelzak in dat nummer zijn volgens mij zelfs rechtstreekse verwijzingen naar Kate.
Ook haar onconventionele stemgebruik en gevarieerde instrumentatie zijn parallellen.

Je bwoy was gewoon knorrig. Maar ik vind het opvallend dat zo'n Pitchfork-recensent - tamelijk vergezocht, maar toch - Walter Benjamin in een bespreking betrekt, terwijl wat er in Nederland (en vooruit, ook in Vlaanderen) over popmuziek geschreven wordt nou niet bepaald uitblinkt qua eruditie.

Ik snap dat je het kan lezen met een cynische ondertoon, maar dat bedoelde ik dezen niet. Ik bedoelde letterlijk dat in het verlengde van de voorgaan positieve berichten ik niet verrast was dat Pitchfork positief zou zijn over deze release.

Anyhow, de plaat zelf vind ik ook echt niet verkeerd. Ik ben alleen nog niet zover dat ik ook de loftrompet ga blazen zoals de muziekpers dat op dit moment doet. Toch ben ook wel geintrigeerd door deze plaat; ik heb hem al meerdere keren beluisterd. Vooral de tweede kant vind ik erg mooi. Blood and Butter bijvoorbeeld heeft wel wat van die mysterieuze Ray of Light sfeer. Dat staat mij wel aan.

ik ben hier echt heel erg benieuwd naar! Hopelijk lekker veel hyperpop invloeden.

Het eerste nummer is fantastisch, maar nummers zoals Bunny is a rider, vind ik niet zo. Benieuwd of het e.e.a. meer gaat groeien.