Queensrÿche - Operation: Mindcrime (1988)

Het beste Album dat de heren ooit hebben gemaakt,dat iedere zichzelf respecterende muziekliefhebber in de platenkast moet hebben staan.
Er staan toch echte pareltjes op dit Album,heb ik't nog niet eens
over de juweeltjes.

Dat hoor ik heel erg vaak, mar mij heeft het album nooit kunnen boeien, misschien moet ik het wat vaker luisteren, ooit blind gekocjt omdat iedereen er zo lyrisch over was maar nooit vaker als een keer of 3 gehoord. Het kan mij op de een of andere manier nooit boeien.

Jammer

Dit is eigenlyk m'n nr.1 in de top 10,maar er worden geen Albums van Queensryche geselecteert.

Probeer dit maar eens knip en plak dit in je top tien lijst: Queensrÿche als er geen trema op de y staad pakt hij em niet.

Een van de albums die ik vroeger echt subliem vond, maar nu een beetje gedateerd vind klinken. Alleen stilzitten bij deze cd is voor mij vrij moeilijk.

Tja, Iron maiden én Queensrÿche geweldig vinden is wellicht net zo'n lastige combi als Iron maiden én Metallica of de Beatles én de Stones etc..

Hoewel uit hetzelfde jaar als Maidens Seventh son is dit wat mij betreft toch wel de Moeder aller Progmetalen Conceptalbums. Dat wil overigens niet zeggen dat ik alles even mooi vind: de eerste helft vind ik bij vlagen wat moeilijk op gang komen. De tweede helft kan me meer bekoren en de Suite Sister Mary is briljant. 4*

ik zal mijn oor toch nog eens te luisteren leggen als ik binnen kort een keer tijd heb.

Prachtige plaat!!!!

Ik had ook eerst wat meer moeite met wat toen nog kant 1 is tot dat ik door de video LIVEcrime er achter kwam dat al die snelle gitaarsolo's in het eerste deel gespeeld werden door Michael Wilton en ik daardoor ook dat deel in een heel ander licht ging zien.

Het is echt al weer een heel tijd geleden dat ik deze plaat heb beluisterd maar dat moet er maar weer eens van komen.

Het is wel een van de schoolvoorbeelden van een goed uitgewerkt verhalend concept-album. Je krijgt net genoeg info om er een verhaal uit te kunnen distilleren en het blijft genoeg open voor eigen invulling.

Dit is een plaat die dus moet groeien, ik heb deze ooit op cd gehad en vond er toen niet veelaan, nu ik hem voor eerst in zo'n 10 jaar weer hoor moet ik zeggen, het is een sterke plaat. Ik vind het Powermetal gehalte een beedje hoog. Ik hoor ook heel sterk waar een zanger als Joachim Cans (hammerfall) de mosterd vandaan heefd. vooral het titel nummer vind ik nu heel sterk. Ik geef voorlopig 3* (word misschien nog wel hoger als ik hem weer wat vaker hoor)

Een fantastisch conceptalbum, dat steeds beter wordt naarmate je er vaker naar luistert.

Veel plezier

heb hem de afgelopen maand inderdaad veelvuldig beluisterd en ben hem echt gaan waarderen vooral 'Revolution calling' en 'the needle lies' zijn erg sterk.

Eigenlyk zyn alle nummers erg sterk,maar Suite Sister Mary is wel een hoogtepunt.Dit Album was toenertyd een openbaring voor my,en niks aan kracht ingeboedt.

I Remember Now.

Hoe vreemd kan het gaan wanneer men ouder wordt. Vroeger vond ik dit een zeer matige plaat, maar op advies van een aantal users hier (waarvoor hulde) ben ik de plaat toch nog eens gaan luisteren (voor de zoveelste keer) Ik wilde toch weten waarom ik een van de, naar men zegt, beste metal platen allertijden niet kon waarderen (het was immers de beste plaat allertijden volgens de Aardschok lezers in het Feb. nummer van 2000). Ik heb de afgelopen weken de plaat veelvuldiug gelusiterd en het cijfer is langzaam omgoog gekropen van 2.5* naar 4.5* vreemd maar waar. Ik heb nog nooit een plaat gehoord die zo'n lange incubatie heeft, maar het is toch echt zo, nooit verwacht dat ik deze nog eens mooi zou gaan vinden.

Ik vond Operation Mindcrime, na een eerste luisterbeurt, ook nog niet echt geweldig. De nummers bleven niet 'hangen' en de songs waren te complex. Ik vond het destijds wel aardig klinken, maar meer niet. Dit is echter een typische groeiplaat, die steeds beter wordt. Een knap uitgestippeld concept, samengevat in 15 uitstekende songs. Daaronder ook enkele instrumentaaltjes, maar dat brengt de spanning van het verhaal alleen maar ten goede.

Operation Mindcrime werd beter en beter naarmate ik het vaker luisterde. Vervolgens was dit album niet meer uit mijn cd-speler te branden. Het is één van de weinige albums die ik tig keer kan luisteren, zonder dat het mij begint te vervelen. Als ik naar deze plaat luister, schiet het verhaal van Nikki, Mary en Dr. X door mijn hoofd. Achter iedere song zit een thema, dat als rode draad door dit album loopt. Tijdens het luisteren ga ik dan automatisch de film afspelen; het concept achter het album. Vooral Suite Sister Mary is uitmuntend en maakt het verhaal - dankzij het koor en Pamela Moore (zus van Mary) - compleet.

Ik heb nu ook de DVD Operation Livecrime (die overigens eerder al op video verscheen), waarop dit album volledig - en in de juiste songvolgorde uiteraard - gespeeld wordt, met bijbehorende beeldfragmenten van onder meer Dr. X. Schitterende registratie is dat. Dit album is uiterst gevarieerd en anno 2005 bekruipt mij nog steeds niet het gevoel dat deze mijlpaal gedateerd is gaan klinken. Ik weet dat Aardschok voor dit album destijds een 11 gaf en dat het nummer 1 was in de jaarlijst van '88. In het Duitse magazine RockHard bevond Queensryche zich met Operation Mindcrime geheel terecht in de top-10 van beste albums aller tijden.

Het verhaal van revolutie, indoctrinatie en verraad is van alle tijden en dat maakt Operation Mindcrime tot een wereldplaat. Een tijdloos album dat nog nimmer geëvenaard is; in mijn omvangrijke cd-collectie (550/600 stuks) is er geen enkele plaat die ik beter vind. Ik denk ook niet dat er voor mij ooit een album zal komen dat Operation Mindcrime zal evenaren, laat staan verbeteren.

Het is jammer dat Queensryche met hun latere albums nooit meer in de buurt kwam van dit album. Empire was redelijk, maar duidelijk geschreven met de bedoeling om er commercieel succes bij te behalen. Daarna werd Queensryche alternatiever, met als voorlopige dieptepunten Hear In The New Frontier en het zouteloze Q2K. De band uit Seattle was de weg helemaal kwijt. Het meest recent verschenen album, Tribe, is al een kleine stap terug in de goede richting, maar nog steeds heel anders dan de albums die tot en met Empire zijn uitgebracht. Het huidige motto lijkt te zijn: alternatief in plaats van progressief, donker en modern in plaats van melodieus. De band kan zich niet meer uit de grauwe, grijze middenmoot naar boven werken en dat is jammer...

Persoonlijk vond ik Tribe een ware verschrikking. HITNF en Q2K ken ik niet. Wel was ik onlangs nog positief verrast over Promised land. Ben toch geneigd later weer verder te kijken, maar wat de twee beste Queensrÿche-albums zijn, staat eigenlijk wel vast...

Ja, Tribe is inderdaad niet echt een aanrader. Ik vind enkele songs wel aardig, maar niet voor een band als Queensryche want daarvan verwacht je juist dat beetje extra.

In het oeuvre van Queensryche vind ik Operation Mindcrime met afstand het beste maar verder spreken Empire en met name The Warning mij ook wel aan. Promised Land is trouwens het enige Queensryche-album dat ik nog niet ken. Moet ik misschien ook eens gaan luisteren.

hmja dat geldt bij mij dan misschien voor The warning

Het is met Queensryche heel simpel: na Promised Land kun je het gewoon vergeten. Niet je vingers aan branden.

Ik kijk nu al uit naar Operation Mindcrime II, die komend jaar zal gaan verschijnen Ik heb gehoord dat DeGarmo niet zal meespelen, m.i. toch wel een aderlating. Ik hoop dat dat album een beetje in het verlengde zal liggen van deel I en niet doorgaat op de weg die Queensryche is ingeslagen met Q2K en Tribe.

ik moet zeggen dat ik er vooral mijn hart voor vasthoud

Ik eerlijk gezegt ook, het is slechts zeer zelden voorgekomen dat een follow up van een plaat net zo goed is als het orgineel.

Rush: A farewell to kings -> Hemispheres

(oke, hier werd maar een deel van de plaat opgevolgd, maar toch )

Uitzondering zijn er natuurlijk wel, maar was metallica's reload niet veel erger dan (het zo wieso al matige) Load. Meat Loaf's bad out of hell II kon ook niet op tegen tegen Bad Out Of Hell.

Nuja, daar is het ook meer het hergebruiken van een naam dan het echt maken van expliciete vervolgalbums toch? Ja oke, op Reload staat een Unforgiven II (die op geen stukken na tegen het origineel op kan), maar verder...?

Eerlijk gezegd heb ik wel een sprankje hoop dat Operation Mindcrime II weer als vanouds knalt, de band legt met deze naam een hoge lat en ze zullen de naam niet voor niets gekozen hebben, dus aan de ene kant verwacht ik wel wat. Maar toch, Tate haalt zijn uithalen nog maar nauwelijks en het enige lichtpuntje op de laatste platen was voor mij DeGarmo die nu weg is.

Wat betreft vervolgplaten, het is inderdaad zo dat deel II vaak minder goed is dan deel I. Al zou Operation Mindcrime II maar half zo goed zijn als deel I, dan nog zou ik 'm kopen want dat zou betekenen dat 't toch een redelijke plaat is.

Slecht voorbeeld in mijn geval want ik vind Farewell To Kings veel en veel beter als Hemispheres.

(ik besef dat ik wat dit betreft een minderheidsstandpunt in neem)

Daar zou ik graag eens nader met je van gedachten over willen wisselen, maar dat moest maar niet hier