Queensrÿche - Operation: Mindcrime (1988)

En opeens spreekt de muziek mij aan. Het zit zo goed in elkaar en Geoff is flink op dreef.
Speak en de titeltrack zijn erg fijne nummers.

1. Operation: Mindcrime
2. Rage for Order
3. The Warning

Ik geef het bijna nooit uit, maar toch heb ik mijn stem voor Operation: Mindcrime zonet verhoogd naar de volle mep. Dit album is een perfect huwelijk van muzikale magie en tekstuele inhoud, met werkelijk geen enkel minder moment en bijna alleen maar hoogtepunten. Tate's vocale acrobatie is alomgeprezen, maar het versatiele gitaar- en schrijfwerk van DeGarmo en Wilton verdient minstens even veel lof. Een prog/metal-liefhebber kan zich niet veel meer wensen dan een plaat als deze. 5 schitterende sterren, met liefde gegeven.

"Sweet dreams ( you bastard)" verveelt nooit, ook niet na 35 jaar in de collectie.

Wat ik mij van het metallandschap in 1988 herinner is dat er enerzijds grenzen werden verlegd met steeds extremere varianten én we hadden in de melodieuzere subgenres als hoogtepunt dit Operation: Mindcrime van Queensrÿche. Plus natuurlijk al die verschrikkelijke hairmetalbands. Qua muziekstijl verdienden de popliedjes van die groepen niet eens de naam.

Aardschok en andere bladen bejubelden terecht dit conceptalbum, een progmetalkind van de roman 1984 van George Orwell, die ik enkele jaren eerder op de middelbare school had gelezen. In mijn herinnering stond de groep daarmee definitief op eenzame hoogte in metalland, samen met Iron Maiden.
Maar waar Maiden hun kunstje inmiddels begon te herhalen - op hoog niveau weliswaar, maar Seventh Son of a Seventh Son vond ik bij lange na niet meer zo verrassend als het eerdere werk, was Queensrÿche op hun derde album (vierde als je de debuut-EP meerekent) nog volop in ontwikkeling. Ze slaagden er bovendien in om dit met sterke composities te doen op een album dat bijna een uur duurde.
Iets toegankelijker dan de voorganger, maar om het verhaal te volgen met alle muzikale vondsten erbij, dat vergde wel wat van de luisteraar. Geen hapklare brokken dus en juist dat vond ik fijn. Vergeleek je dit met de hersenloze teksten van hairmetal, dan begreep je weer wat goede muziek met inhoud kan betekenen.

Ik vind het moeilijk om favorieten te kiezen, maar Revolution Calling is voor mij hét nummer dat me onmiddellijk terugbrengt naar die periode en het duet met de onbekende Pamela Moore Suite Sister Mary (wát een stem!) blijft eveneens een opvallende smaakmaker. Hetzelfde geldt voor I Don't Believe in Love, waarvan alleen al de introriff zo lekker is, passend bij de sombere tekst.
Eyes of a Stranger heeft na het korte Waiting for 22 moeite om op gang te komen, maar met dat majestueus gezongen refrein wist ik weer wat de klasse van Queensrÿche is. Het intense slot van het nummer is bijna eng.

Qua productie helemaal top. Minder opvallend dan de voorganger waar bijvoorbeeld nogal eens met de drumsound werd gespeeld, is het hier iets behoudender. Tegelijkertijd is dat juist de kracht: muziek en verhaal staan centraal. Die muziek is meer uptempo dan op de voorganger, waarbij het verhalende aspect van de composities bovenaan blijft staan.

Enfin, de rockmedia waren meer dan lovend en in mijn herinnering was er geen muziekliefhebber die niet de kwaliteit ervan inzag. Ook niet degenen die gingen voor extremere metal. En ook niet-metalliefhebbers hoorden de klasse. Zovele jaren later kijk ik er iets minder opgewonden op terug, toch blijft dit één van de onbetwiste mijlpalen in metal. Of breder, in de popmuziek. "I remember now."

Ook hier in de kast. Enne, ik draai het haast nooit. Waarom heb je het dan? Goeie vraag.

Ergens in 1991 had ik samen met een vriendje een schilderklus: samen een villa schilderen voor 1000 gulden per persoon. Elke dag luxe lunch en cola gratis. Net als een biertje aan het einde van de dag. Een maandje werk in de zomer. Na een maand was het bijna klaar: nog 2 dagen werk. Mijn vriend moest andere dingen doen. Voor de prijs van Operation: Mindcrime heb ik de laatste 2 dagen de klus in m’n eentje afgemaakt.
(En ik koos deze vanwege de goede verhalen in OOR)

Mooi verhaal! Qua muziek is deze echter nooit geland? Te veel andere leuke muziekjes?

Ik snap niet hoe dit album eind jaren 80 aan mij voorbij gegaan is.
Wat een dijk van een plaat!!
Geluisterd op lossless Appel muziek maar ik denk dat er vast wel een mooiere kwaliteit op cd of lp te koop is.
Is er iemand die mij kan adviseren ??

Deze is aan te raden.

@Von Helsing
Besteld. Dank je.

Na de ietwat opruiende reacties, knal ik de kogel door de kerk. Natuurlijk is het een flut vergelijking ondanks dat er ook progressieve rock staat in de wikipedia van Pink Floyd. Heb ik het nooit echt kunnen ontdekken. Hoogstens een snuifje Rush, maar meer ook niet. Pink Floyd was (helaas)psychedelische rock van de bovenste plank. Queensrÿche is progressieve rock van de bovenste plank. De enige 2 overeenkomsten van beide bands zijn dat ze allebei goeie meeslepende muziek kunnen maken, en beide bands zijn door interne ruzies opgesplitst in 2 kampen helaas!!! De stuwende kracht achter de progressieve rock van de jaren 70 is het helaas legendarische Canadese powertrio Rush. En halverwege de jaren 80 en begin jaren 90 respectievelijk Queensrÿche en Dream Theater. Dream Theater heeft nooit onder stoelen en banken gestoken dat Rush hun voorbeeld is. Toch is het anders, de albums van Rush hebben een respectabeler speelduur. In tegenstelling met de albums van Dream Theater, hun albums hebben veel al een speelduur van bijna 80 minuten. Is een lange zit en vergt veel geduld van de luisteraar. Dream theater heeft veel muzikale hoogstandjes toegevoegd aan de progressieve rock, hetzelfde geldt overigens voor Queensrÿche. Waardoor de vergelijking met Rush niet meer opgaat. Rush was toch anders, maar dat heeft puur met het tijdsbeeld te maken. Maar als je muzikaal aan je trekken wilt komen is de psychedelische en progressieve rock uitermate geschikt. Bovendien maakte Pink Floyd ook veel instrumentale muziekstukken. Op de albums van Queensrÿche - in mijn geval van hun debuut t/m Empire staat er geen één instrumentaal nummer op. Operation Mindcrime : gisteravond een Queensrÿche avondje gehad. En heb deze albums weer eens gedraaid. Dit album is meende ik tot het album van het jaar uitgeroepen door Aardschok. En dat is volledig terecht, en over Pink Floyd gesproken. Welke nummers van dit album doet specifiek denken aan Pink Floyd. Revolution calling , is dat te vergelijken met Welcome to the machine,???Suite sister Mary, is dat te vergelijken met A great gig in the sky???? Kom op!!!!! in de verste verte niet. Dit is een concept album wat over het algemeen zware kost is. Maar in dit geval had het maar één draaibeurt nodig in tegenstelling tot het concept album Nostradamus van Judas Priest. Het niveau van dit album is constant hoog, het verveeld niet. Muzikaal en vocaal tot in de puntjes. Nummers die bij mij blijven hangen zijn Revolution calling, Operation Mincrime, The Mission, I don't believe in love en de krachtige meeslepende afsluiter Eyes of a stranger. Kortom Operation Mindcrime is een echte megakraker van de jaren 80, een dikke 5.0 voor dit album.

Het idee: concept-album komt volledig uit de verf hier, op dat vlak snap ik wel dat sommigen een beetje aan Pink Floyd denken. Het is gewoon een prachtige plaat waar niks uit de toon valt en het wel één grote track lijkt, met plezier doorheen gegaan.

Die Pink Floyd vergelijking komt waarschijnlijk ook omdat The Warning door de The Wall producer is geproduceerd.

En omdat Peter Collins Operation: Mindcrime geproduceerd heeft, lijkt The Warning weer op een kruisbestuiving tussen Tom Jones en Suicidal Tendencies...