Ben Howard - Is It? (2023)

Leg dit album artwork eens naast het artwork van zijn debuut Every Kingdom. Van een gestileerde en enigzins voor de hand liggende voorstelling, naar een geabstraheerd fragmentarisch werk. Zo is het met de muziek ook. Ben Howard gaat per plaat meer en meer schetsmatig te werk, lijkt volledig zijn eigen weg te gaan. En dat maakt hem een eigenzinnige muzikant.

Dit album vind ik dan weer mooier dan zijn vorige worp, en zelfs wat mooier dan Noonday Dream (die welliswaar iets bij me gegroeid is, maar ik nog steeds wat overgewaardeerd vind ).
Walking Backwards, Days of Lantana, Richmond Avenue en Little Plant zijn sterke songs, de rest klinkt schetsmatiger, maar er valt wel genoeg te ontdekken op deze liedjes.
Ik had totaal geen zin dit album te beluisteren, mede doordat het album artwork nou niet bepaald uitnodigend is en ik denk met mij waarschijnlijk veel mensen niet, want come on....maar 42 stemmen te opzichte van zijn eerdere werk. Het lijkt wel alsof zijn populariteit per plaat afneemt.
Ik zou toch zeggen luister dit mensen. Onder het mom van never judge a book by its cover, want je weet niet wat je mist.
Fraai album!

Geweldig mooi album. Vooral als je er iets meer tijd in steekt.

Dit wist ik niet, maar daarmee vallen een aantal nummers opeens op hun plek. Met name Total Eclipse natuurlijk.

Ontzettend mooie groeier is dit album zeg. Met name de interessante instrumentatie gecombineerd met de mooie, ingetogen zanglijnen in onder meer Little Plant, Days of Lantana, Richmond Avenue en Walking Backwards zijn prachtig. Voor mij tot nu toe de beste release van dit jaar...

Ik had het kunnen schrijven....

Mooi album. Kost wat tijd om te doorgronden, maar is nu een van mijn favorieten van Ben Howard.

Grappig, het valt me nu na een paar dagen pas op dat mijn exemplaar (op blauw vinyl) een anders gekleurde hoes heeft..

Ik beschouw Days of Lantana inmiddels tot het toppunt van zijn euvre, wát een nummer is dat.

Twee keer beluisterd maar voorlopig loop ik er nog niet warm voor.

Er was afgelopen maanden genoeg te luisteren maar vandaag grijp ik toch dit album er weer even bij. Kan me ook heel goed voorstellen dat het niet iedereen zijn/haar 'cup of tea' is maar ik kan deze, meer experimentele, Ben nog altijd erg waarderen. Sommige artiesten verlies ik ergens onderweg naar hun volgende muzikale bestemming maar bij Ben blijf ik er trouw naast lopen.

Hopen op een tour in 2024, maar gezien al zijn shows van komende maand ook zijn afgelast is hij nog volop bezig met herstellen.

Zonder kennis van (trieste) zaken luisterde ik deze plaat 's ochtends op de fiets naar het werk; met zijn stem op mijn oortjes was het een aangename tocht, maar ik hoorde geen meesterwerk a la Noonday Dream. Nu ik de achtergrond weet, vallen nummers en teksten wat meer op hun plek, maar het maakt het voor mij niet ineens beter. Ik vind het wel meevallen hoe experimenteel dit is, overigens.

Nadat Noonday Dream mij weer volledig overtuigde, heb ik zijn twee nog ontbrekende albums blind aangeschaft. Whiteout was (tot nu toe) toch wel een stap terug vond ik, maar deze laatste worp groeit langzaam maar gestaag. Howard heeft een aanslag op zijn gezondheid weerstaan en zijn stem is nog steeds onweerstaanbaar mooi. De man die jaren geleden met zijn acoustische gitaar voor gillende meisjes "Keep Your Head Up" stond te zingen, is die fase in zijn leven bewust ontgroeid en is een factor van belang geworden.

Ik kom net thuis van het concert in AFAS. De uitvoering van Days of Lantana, enkel begeleid op piano, was voor mij het hoogtepunt van het optreden. Prachtig, het maakt toch wat emoties bij mij los.

Eens, echt een ballsy move om die te doen als toegift! Dat was echt een waardige afsluiter nadat hij al zoveel prijsnummers had gespeeld. Mijn mond viel ook open toen hij Oats In The Water speelde, toch een cult-B-side classic.

Days of Montana blijft wel echt een parel die zijn glans niet verliest. Misschien het beste liedje dat Howard ooit maakte.
Het hele album heeft voor mij ook associaties met de lente en zomertijd. Muziek om loom op de bank of in de hangmat te luisteren. Met een koptelefoon op komt Is It? dan zo tot leven. Wollige synths, drum computers, stem manipulaties. Liedjes die halverwege een andere wending krijgen...het blijft wonderschone muziek die Howard ons hier voorgeschoteld.

Helemaal eens. Ik heb het idee dat dit album nog redelijk onvolprezen is tegenover een Noonday Dream of I Forget, maar Is It? was zowaar mijn zomeralbum omdat het fris, funky en tegendraads is. Hoogtepunt blijft Days of Lantana - draai die maar gewoon integraal op mijn begrafenis. Die tekst...

Heb hem net weer een keer opgezet tijdens een wandeling aan het strand. Supermooie plaat inderdaad, heerlijk even wegdromen. Days of Lantana is de topper voor mij hier, gevolgd door Little Plant.