menu

Neil Young - Harvest Moon (1992)

mijn stem
3,89 (427)
427 stemmen

Canada
Rock / Country
Label: Reprise

  1. Unknown Legend (4:32)
  2. From Hank to Hendrix (5:12)
  3. You and Me (3:45)
  4. Harvest Moon (5:03)
  5. War of Man (5:41)
  6. One of These Days (4:55)
  7. Such a Woman (4:36)
  8. Old King (2:57)
  9. Dreamin' Man (4:36)
  10. Natural Beauty (10:22)
totale tijdsduur: 51:39
zoeken in:
4,0
Mooi rustig album van Neil Young, zonder gerag op elektrische gitaren en hysterisch drumwerk, wat hij ook heel goed kan....
Draai eerst Harvest, daarna Comes a Time, daarna Old Ways, daarna deze Harvest Moon en tenslotte Prairie Wind, en je hebt een heerlijk relaxte avond en nacht......

4,0
LucM schreef:
Landing on Water is wel een schoolvoorbeeld van hoe een album NIET moet worden geproduceerd.

Dat is idd wel ongeveer het slechtste album dat ik ooit van Neil Young heb gehoord. Die aalgladde overgeproduceerde jaren 80 sound waar zoveel muziek mee verpest is.

avatar van Ronald5150
4,0
De titel van deze plaat "Harvest Moon" doet vermoeden dat het een vervolg is op de Neil Young klassieker "Harvest" uit 1992. Of dat echt zo is weet ik niet, maar feit is wel dat de sfeer op "Harvest Moon" net als op "Harvest" country uitademt. Daarnaast is deze plaat opgenomen met min of meer dezelfde muzikanten. Waar op "Harvest" af en toe nog een elektrische gitaar is te horen, is die op "Harvest Moon" uiterst schaars. Young hanteert met name de akoestische gitaar of banjo. Wel steelt Ben Keith opnieuw de show met zijn fantastische pedal steel gitaarspel. Eigenlijk vind ik "Harvest Moon" maar weinig onderdoen voor "Harvest". Young is ingetogen, de melodieën zijn prachtig en vooral de zang en samenzang zorgen voor menig kippenvelmoment. Zodra Neil Young zich begeeft richting country dan ben ik eigenlijk al verkocht. Klasseplaat!

avatar van musician
4,0
Zelden was mijn teleurstelling zo groot als Harvest Moon na de albums Ragged Glory en Weld.
Nu heeft Young er een handje van tegendraads uit de hoek te kunnen komen en ik had beter moeten weten. De teleurstelling eindigde met het demonstratief terug brengen van de cd bij de plaatselijke platenboer, die je toen nog had.

Misschien was dat iets te vroeg en iets te impulsief.

Je moet er natuurlijk bij optellen dat Young naar mijn smaak geen al te sterke jaren '80 (het Geffen-drama) achter de rug had en dat hij juist na Freedom (1989) en Ragged Glory (1990) eindelijk weer eens in positieve zin leek te zijn opgekrabbeld.

Neil Young doet echter waar hij zin in heeft, wars van modes of wat anderen van hem denken. Eén van de slechtste platen van Young is wat mij betreft Old Ways (1985) waarbij ik het gevoel kreeg dat Young definitief had gekozen voor een teruggetrokken leven als de "foute" oom die berouwvol terugkeerde in een aflevering van Little House On The Prairie en boete moest doen als bijklussende seizoensarbeider bij de plaatselijke boerenbevolking. De muziek was dan ook geen geïnspireerde maatschappijkritische westcoast- of desnoods countryrock maar slappe bijpassende schommelstoelcountry.

Daar moest ik ook gelijk weer aan denken bij Harvest Moon maar dat was toch niet goed geluisterd. Ik heb het een tijd laten betijden maar ja, je wilt toch redelijk compleet zijn met je collectie als verzamelaar en liefhebber van Young. Nogmaals, je moet er van bewust zijn dat het oeuvre van Young alle kanten op kan schieten, behalve wat je verwacht.

Dus enigszins zuurpruimerig ben ik later weer eens aan het album begonnen.

De schoonheid zag ik er in eerste instantie nog niet direct van in, maar met de cd in huis kun je er wel af en toe mee oefenen.
En dan wil ik inmiddels best erkennen, dat het juist géén Old Ways is geworden. Sterker, Harvest Moon is in z'n soort vrij uniek. Ik kan ook niet direct een album van Young aanwijzen dat muzikaal overeenkomt.

Het rockt voor geen meter en daarom zou ik de nummers westcoast ballads willen noemen, typisch uit het Zuiden van de VS maar dan zonder dat het beïnvloed is door countrymuziek. Misschien dat het er in de verte aan heeft geroken.
Eén keer pakt Young uit met een strijkorkest op Such a woman en dat verstoort ook direct de enigszins serene sfeer die er om het album hangt.

Maar voor het overige klinkt Neil Young gedreven, ingetogen en gepassioneerd. Bij tijd en wijle wordt hij vocaal prima bijgestaan door Linda Ronstadt en James Taylor, beiden ook met stevige wortels in de Westcoast muziek.

En ik weet niet hoe het komt, maar dit is inmiddels wel het album van Young dat ik als eerste grijp, rond de jaarlijkse Kerstdagen. Vandaar dat ik er nu ook weer op kom. Hij heeft Goddank nooit iets kerstachtigs gedaan. Maar mócht je iets sfeervols van hem willen horen dat ook nog goed is, dan is Harvest Moon van harte aan te bevelen.

avatar van Rogyros
4,0
Mooi stukje, Hans. Een goeie inspiratie voor mij om het stof weer eens af te kloppen van dit mooie rustige album!

avatar van AOVV
5,0
Bij mij ligt er ook wat stof op inmiddels (ook uit m'n top 10 gewaaid), maar het stukje van Hans herinnert me er toch weer aan hoe fantastisch mooi de plaat is.

avatar van chevy93
4,0
Is het toeval dat na Harvest deze de eerste is die voor mij hoger dan een 4,0* krijgt?

Geweldige plaat waarin folk en country mooi in elkaar verweven zit (hoewel men hem hier gek genoeg als rock bestempeld).

Net zoals Harvest is dit een album dat zich onderscheid door die schitterende productie en met name ook dat Neil Young relatief normaal zingt. De krakende stem zoals op o.a. Tonight's the Night en On the Beach zul je hier niet vinden. Wel hoor je subliem geproduceerde muziek die regelmatig in het verlengde ligt van Harvest.

Maar wel met een heel eigenzinnige sfeer. Mijn favorieten zijn naast het titelnummer de opener en met name de weergaloze afsluiter, Natural Beauty. Dat nummer hoort misschien wel tot zijn 10 beste nummers.

Edit: ik zie nu pas dat deze meer dan 50 minuten duurde.

avatar van ricardo
5,0
De zwoele sfeer, de heldere productie en de geweldige songs maken hier mijn favoriete Neil Young album aller tijden van.

Deze bevalt mij nog beter dan Harvest of After The Gold Rush, maar dat heeft dan vooral met de geluidskwaliteit en de sfeer te maken, qua nummers vind ik er bijna geen onderscheid in zitten.

In tegenstelling tot musician is het voor mij juist een ultieme zomerplaat, en dan om laat op de avond te draaien lekker laat nog buiten zittend met een drankje erbij. Heerlijk relaxt dit album op zulke momenten.

avatar van Hans Brouwer
ricardo schreef:
De zwoele sfeer, de heldere productie en de geweldige songs maken hier mijn favoriete Neil Young album aller tijden van.
"Harvest Moon (1992)" ontbrak nog in mijn cd collectie. Dankzij mijn verjaardag afgelopen zondag heb ik weer wat voordeel vouchers van de verschillende internet winkels mogen ontvangen. Eén van die vouchers heb ik gebruikt om met korting "Harvest Moon (1992)" te bestellen. Ik hoop dat het net zo'n mooi Neil Young album is als bijvoorbeeld "Comes a Time (1978)".

avatar van henk01
4,0
Dat haalt ie net niet

avatar van Stijn_Slayer
4,0
Comes A Time vind ik één van zijn allermooiste albums. Die klinkt puurder dan deze. Met Harvest Moon heb ik niet echt een klik (draai 'm nooit eigenlijk). De productie is voor NY-begrippen erg gekunsteld. Overgeproduceerd eigenlijk. Neil zingt wel mooi en de liedjes zijn wel sterk, maar dat gezwijmel over Pegi is toch ook wel een beetje gezapig. Neil klinkt soms als een softie.

In wat kalere uitvoeringen vind ik de meeste nummers mooier: Neil Young - Dreamin' Man Live '92 (2009)

avatar van henk01
4,0
Neil Young - Dreamin' Man Live '92 (2009)

Dat klopt, dat is helemaal waar. Daar komen de nummers echt helemaal tot zijn recht

avatar van ricardo
5,0
Comes a Time ken ik niet, maar heb inmiddels 9 Neil Young albums in mijn bezit die ik regelmatig beluister.

Deze beland echter het meest in de speler omdat de sfeer mij enorm aanspreekt, want eigenlijk vind ik dit het perfecte Neil Young album.

1. Harvest moon.
2. Live Rust.
3. Massey hall (eigenlijk zijn beste, maar beluister ik maar zelden, omdat ik voor deze echt in de juiste stemming moet zijn, maar dan vind ik deze ook veruit de beste van Neil Young)
4. On The Beach.
5. Harvest.
6. Ragged Glorie.
7. Deja vu. ( eigenlijk geen echt Neil Young album, maar tellum toch mee
8. Decade.
9. After The gold rush.

Deze 9 heb ik en in deze volgorde is het mijn top 9 van Neil Young.

Ik hoop dat je heel veel plezier van dit album gaat beleven Hans, want hij heeft mij echt enorm verrast.

En nog van harte proficiat met je verjaardag.


avatar van Sandokan-veld
4,0
Ik ben het ook niet echt met Stijn eens. De productie is inderdaad (voor Neil-begrippen) redelijk gepolijst, maar gekunsteld zou ik het absoluut niet willen noemen. Naar mijn mening versterkt het zachtaardige spel juist de nachtelijke, romantische sfeer van de (vaak fraaie liedjes).

Van alle platen van Young draai ik deze het laatste jaar wellicht het vaakst. Alleen het feit dat er van de slechts tien liedjes misschien twee of drie duidelijk zwakker zijn, zorgt ervoor dat ik op 4* blijf hangen.

avatar van ricardo
5,0
Ik vind de productie juist enorm vol en tegen het bombastische aan klinken, beetje zoals disintegration van The Cure. je zou het overgeproduceerd kunnen noemen, maar ik luister er dan toch anders naar. Neil Young is meer een artiest voor het breekbare en intieme, beetje een acoustische sfeer creëren. Ik snap precies wat Stijn bedoeld, die albums spreken mij ook wel aan, maar deze klinkt zo heerlijk machtig, en heeft mij van begin tot eind enorm in de greep, vind het een enorm intense luisterervaring. Vind de productie juist het pluspunt, en iets anders dan we gewend waren. Ben enorm blij met deze voor de juiste Neil Young afwisseling in zijn oeuvre.

Ik ben ooit begonnen met Decade, maar daar heb ik jaren overgedaan om aan de stem vooral van Neil Young te wennen. Was ik met deze begonnen, dan had ik destijds wel meer albums van hem gekocht.

avatar van Broem
4,0
Ik heb wel wat met die rustige akoestische kant van Neil. Onlangs Live at Massey Hall gekocht en aan mijn Neil verzameling toegevoegd. Ook Harvest Moon is lekker relaxt. Slotnummer Natural Beauty had zo op Live at Massey kunnen staan. Prima album deze Harvest Moon.

avatar van PaulKemp48
5,0
Verrassend mooie plaat zonder een zwak moment en daarom de volle vijf sterren! Ik kan mij volledig vinden in de beschrijving van Ricardo en reken dit tot het sfeervolste album van NY.

avatar van wizard
3,5
Harvest Moon komt in huize wizard regelmatig voorbij de cd-speler, omdat vriendinlief dit album heeft. Wellicht dat ik daardoor een beetje bevooroordeeld ben, maar voor mij is Harvest Moon mijn favoriete schommelstoelalbum van Neil Young. Minder overdreven country in vergelijking met Comes a Time en gewoon beter dan Prairie Wind.
Harvest Moon is, zeker na Ragged Glory, een heel erg ontspannen en gepolijst album, soms een beetje te zoetsappig misschien. Nummers als Unknown Legend en From Hank to Hendrix, War of Man en Dreamin’ Man vind ik erg sterk. Old King had daarentegen van dit album weggelaten mogen worden. Qua stemming vind ik het nummer niet echt passen, en los daarvan vind ik het ook gewoon een minder nummer. Natural Beauty is ook wat een vreemde eend in de bijt. Ik zie het altijd maar als een soort bonusnummer. Op die manier is het een goede afsluiter van het album.
De hoes belooft niet veel goeds (ik vind het, zelfs voor Neil Youngbegrippen) een lelijke hoes, alsof iemand het artwork onder de kopieermachine heeft gelegd en de kopie als voorkant van het album heeft gebruikt, maar gelukkig zegt de verpakking niks over de inhoud.

3.5*

avatar van Madjack71
3,5
Relaxte plaat om naar te luisteren en met Harvest Moon wist Neil destijds tot de verbeelding te spreken, a.d.h.v. die andere Harvest. Al zal Harvest wel de muzikale geschiedenisboeken in blijven gaan als DE klassieker van Young en denk niet dat dit eenzelfde eer zal toekomen. Het luisterd lekker weg, met een paar nummers die er goed bovenuit springen, maar als geheel wat anoniemer klinkt als eerder genoemde.

avatar van Julian McArthur
Een van de weinige albums van Neil Young die afgewerkt klinken, net als Silver & Gold en Prairy Wind. Mooie songs ook. Ik vind het alleen zonde dat zijn platen meestal ofwel heel akoestisch klinken of alles aan flarden scheuren zoals op Ragged Glory of Broken Arrow. Een mooie balans tussen de twee zou wel is leuk zijn. Niettemin, ik ben fan van beide uitersten.

avatar van HugovdBos
5,0
Bij het opstellen van mijn favoriete albums van de jaren negentig heeft Harvest Moon de gouden plak behaald. Het volgende schreef ik over het album:

Het hoogtepunt van de jaren negentig vinden we terug in dit akoestische werk van Neil Young. Geen meeslepende gitaarsolo’s met de bombast en intensiteit van Crazy Horse. Harvest Moon is van een ongekende schoonheid, te vinden in de warme stem van Neil en het gebruik van de akoestische gitaar en mondharmonica. Het album floreert in de emoties vanaf de openingstrack Unknown Legend. From Hank to Hendrix is het volgende pareltje wat zich aandient. De toevoeging van de pedal steel gitaar geeft de kracht aan dit melodieuze nummer. De titeltrack is misschien wel de zoetste track van Neil, maar behoudt de rust om zijn emotionele kracht te kunnen uiten. Andere nummers blinken uit in de samenzang zoals War of Man en One of These Days. Such a Woman gaat daarnaast de boeken in als één van de mooiste liefdesnummers. Na de melancholische klanken van Dreamin’ Man is het meeslepende Natural Beauty de perfecte afsluiter van dit meesterwerk.

avatar van Lamontagne
5,0
Dit is echt mijn favo plaat van deze man
Het geluid de nummers alles klopt op dit album

avatar van henk01
4,0
Die mondharmonica op Natural Beauty, ongekend mooi!

avatar van bikkel2
4,0
Ik kan hier wel 4 sterren aan kwijt.
Over de produktie kun je discusseren, maar het songmateriaal is dusdanig sterk,dat ik daar wel overheen kan kijken.
Ik vind met name de wat overmatige echo in de zang niet echt geslaagd.
Neil zijn zang moet vooral vooraan in de mix zitten en lekker droog zijn, maar goed, het tijdsbeeld van toen.
Relaxte plaat en dat is altijd lekker.
Tijdens de MTV Unplugged sessie, komen de tracks hier op beter tot zijn recht.

avatar van HugovdBos
5,0
Tussen de twee epische en bombastische bolwerken Ragged Glory en Sleeps With Angels in verscheen één van de meest tastbare en aandoenlijke albums uit Neil’s oeuvre. Met Harvest Moon liet Neil Young zich terugvoeren naar de tijd van zijn meesterwerk Harvest en de toonzetting van Comes a Time en Old Ways. Wat betreft de vergelijking met de laatste twee straalt Harvest Moon een muzikale en tekstuele kracht uit die deze albums direct doen verbleken. Na zijn tour uit 1991 was hij herstellende van tinnitus en richtte hij zich weer op zijn akoestische werk, resulterende in een bijzonder aangrijpend en melodieus album.

De stijl wordt direct onderstreept in de openingsklanken van Unknown Legend, waarbinnen het vrouwelijke schoon zich op avontuurlijke paden begeeft. Niet alleen de sublieme harmonieën, maar ook de tedere aanrakingen op de akoestische en pedal steel gitaar brengen het geheel in beweging. De ultieme rust gecombineerd met Neil’s meest aangrijpende zangstem. De mondharmonica doet op eenzelfde wijze de emoties loskomen in From Hank to Hendrix. De liefdevolle uitingen brengen meer dan alleen de klasse van Neil onder de aandacht, maar zetten ook direct één van de twee uiterste persoonlijkheden die in hem schuilen in de schijnwerpers. Hoewel het nummer live nog meer tot leven komt, zijn ook hier de harmonieën van grote schoonheid. De titeltrack mag tekstueel dan zeer eenvoudig zijn, in de instrumentatie als de vibrafoon en dobro schuilt meer complexiteit. Romantiek in een vorm die Young nog niet eerder prijsgaf. Maar ook de wat grauwere toonzetting van War of Man past uitstekend binnen de muzikale stijl van het album. De eenvoudige kracht van Such a Woman straalt een ongekende dynamiek uit, verpakt in zowel de klanken van de strijkers als Neil’s zang. Slotstuk Natural Beauty is live opgenomen en geeft de folk muziek in al zijn kracht weer, enerverend en diep gedrenkt in emoties. Geen uitbundige gitaarsolo’s, maar juist de impact van de harmonieën en rustgevende instrumentatie blijven hier 10 minuten lang boeien.

Harvest Moon toont Neil in zijn meest kwetsbare gestalte en voert zich van de ene aangrijpende parel naar het volgende juweeltje. Met het album behoort Neil ook in de jaren 90 thuis tussen de absolute top op muziekgebied.

5*

Afkomstig van Platendraaier.

avatar van pmac
3,5
Prima nummers maar een veel te zoete productie. De live registratie is bijvoorbeeld al veel beter.

avatar van Barrie
4,5
Heerlijk relaxt plaatje van mijn favoriete songsmid, ideaal om even weg te dromen

avatar van Funky Bookie
3,5
Aan de ene kant vind ik het heel mooi en ingetogen, maar ik mis toch af en toe een scheurende gitaar en dat country element is ook niet altijd fijn.

Gast
geplaatst: vandaag om 12:33 uur

geplaatst: vandaag om 12:33 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.