menu

Between the Buried and Me - Colors (2007)

mijn stem
4,10 (120)
120 stemmen

Verenigde Staten
Metal
Label: Victory

  1. Foam Born / the Backtrack (2:13)
  2. The Decade of Statues (5:20)
  3. Informal Gluttony (6:47)
  4. Sun of Nothing (10:59)
  5. Ants of the Sky (13:10)
  6. Prequel to the Sequel (8:36)
  7. Viridian (2:51)
  8. White Walls (14:13)
totale tijdsduur: 1:04:09
zoeken in:
4,5
Wow O_O

4,5* en een plaatsje in mijn top 10, daar is alles mee gezegd.

avatar van AOVV
Kronos schreef:
Dit album staat nu nog eens op terwijl ik met andere dingen bezig ben en zo als achtergrondmuziekje vind ik het wel erg lekker. De rustiger stukken die mij soms aan The Beatles en Grandaddy doen denken komen aangenaam herkenbaar voorbij dartelen.


Ik moet bij tijd en wijle ook aan The Beatles denken bij de rustiger stukken! Ik luister 'm nu voor het eerst (de dit jaar verschene EP 'The Parallax: Hypersleep Dialogues' heeft me serieus in vervoering gebracht wat betreft deze band!), en ik moet zeggen dat dit op het eerste gehoor ook meer dan goed is.

avatar van DjFrankie
4,0
DjFrankie (moderator)
Prachtig qua muzikaliteit, de grunt verveelt me af en toe, maar subliem gitaarwerk en sound!

avatar van Dudeness
4,5
Er is geen ontkomen aan...dit MOET naar 5. Lap!

avatar van AOVV
Wat een geweldig album is dit toch. Kan in mijn optiek uitgroeien tot meesterwerkje, maar ik moet 'm even nog wat meer beluisteren. Ik heb 'm ook besteld, dus binnen enkele weken heb ik 'm waarschijnlijk ook fysiek in bezit. 'Sun Of Nothing' en 'White Walls' zijn m'n favorieten, maar zwakke broeders staan hier niet op.

avatar van Don Cappuccino
5,0
Dit album blijft geweldig, ook na 4 jaar. Het is nog steeds een van de meest diverse en vooruitstrevende platen die je in het metalgenre kan vinden. Het is echt niet normaal hoe deze band zo veel verschillende stijlen vermengt en dat ook nog met structuur doet!

Colors is eigenlijk een nummer. Zo werkt Viridian echt als een intro voor White Walls. Wie een impressie van dit album zou willen moet White Walls beluisteren. Daar zitten eigenlijk wel alle elementen in. Het vat samen wat er de 50 minuten daarvoor is gebeurd. Het eind is prachtig met paar monsterlijke gitaarsolo´s. Het is bijna allemaal vanzelfsprekend, van death metal naar bluegrass. Zo goed doet deze band dat!

avatar van Kronos
4,0
De muziek laat op mij altijd een wat rommelige/slordige indruk na. Misschien wel omdat men uit teveel verschillende vaatjes wil tappen. Vele stijlen voorbij laten komen is makkelijker dan ze echt in de muziek te verwerken. En hier gebeurt veelal het eerste. We horen death metal en dan klinkt daar plots iets als de Beatles of Grandaddy. Leuk en grappig, maar muzikaal vind ik het niet geweldig werken. Het ontbreekt ook wat aan memorabele momenten en het is ook nog eens een lang album. Probleem voor mij dus dat het niet meteen genoeg aanspreekt om het echt vaak genoeg te gaan draaien. Toch geniet ik er wel van als het weer eens op staat.

avatar van DargorDT
5,0
Fantastisch album, mijn favoriet van ze. Woorden schieten gewoon tekort om de pracht te beschrijven. BTBAM is ongelooflijk muzikaal, en ik vind die uitstapjes juist fantastisch. Het werkt voor mij, want de structuur gaat nooit verloren. Death metal kan nauwelijks spannender en avontuurlijker klinken.

avatar van james_cameron
4,0
Mijn eerste kennismaking met de band. Ik dacht: laat ik maar direct met het beste album beginnen. En dat valt bepaald niet tegen. De progressieve death metal die deze Amerikanen laten horen zit geweldig in elkaar en wordt nergens chaotisch, ondanks de bijna oneindige mix van stijlen. De hoofdzakelijk erg lange songs (tussen de 5 en 15 minuten) zijn behoorlijk meeslepend en continu verrassend en avontuurlijk. Het moet een behoorlijke opgave zijn om dit live neer te zetten. Ik ben in ieder geval verkocht en ga het hele oeuvre van de band tot mij nemen.

avatar van DjFrankie
4,0
DjFrankie (moderator)
R-bek6 ken je deze al?

avatar van korenbloem
4,5
Heerlijke plaat.

avatar van Don Cappuccino
5,0
Komende maandag is het alweer tien jaar geleden dat Colors uitkwam. Wat mij betreft kan het album in het moderne metalcanon: een plaat die veel teweeg bracht en flink wat bands heeft geïnspireerd. Vanaf de releasedatum had ik het album en nog steeds is het een feest om naar te luisteren. De manier waarop Between the Buried and Me stijlen combineert die op papier compleet niet werken is ongeëvenaard. Colors vloeit fenomenaal als een geheel met terugkerende passages, als een metalversie van Dark Side of the Moon, waar het artwork overduidelijk naar verwijst.

De hoofdmoot van de sound is progressieve deathmetal door een metal- en hardcorelens: heel erg springerig en energiek. Daar omheen gebeurt belachelijk veel: jazzy passages, neoklassieke metalen gitaarpraktijken, Dream Theater-prog, King Crimson-prog, melancholische oude stijl Coldplay-achtige pop, bombastische Queen/Muse-stukken, Pink Floyd-gitaarsolo's, Mr. Bungle-cabaret, country, psychedelische pop, post-rock/metal, southern rock. Alle passages vloeien ronduit naadloos in elkaar over en klinken nergens misplaatst. Het zogenaamde bargevecht aan het eind van Ants of the Sky met bijbehorende banjosolo is echt hilarisch, maar daarna schakelen ze over naar een hemelse finale.

Sindsdien is de band een aantal keer redelijk dichtbij het niveau van deze plaat gekomen, maar Colors staat toch op een eenzame hoogte in de discografie.

avatar van Zagato
Naar aanleiding van bovenstaande bericht van Don Cappuccino dit album maar eens gaan luisteren. BtBaM is zo'n band die om een of andere reden volledig aan me voorbij is gegaan, ondanks het feit dat ze muziek maken die volledig in mijn straatje ligt. Na een luisterbeurt kan ik eigenlijk nog niet veel zeggen, ik ben een groot liefhebber van prog metal maar niet zo'n grote death metal fan. Ik ben benieuwd of ik aan de stem ga wennen, er is in ieder geval genoeg te ontdekken op dit album.

avatar van Eppers
5,0
Omdat ik Colors II die net uit is tegenkwam hier ook maar eens naar gaan luisteren. Man, man, man. Dit komt wel heel dicht in de buurt van een top10-plaatsje. Wat een afwisseling en het past allemaal in elkaar.

avatar van namsaap
4,5
De kennismaking tussen mij een BTBAM begon wat stroef. Kennismakingsalbum Coma Eclipse staat op dit moment nog gewaardeerd met 2,5 sterren en die score is allang niet meer representatief voor mijn mening over dat album. Automata I & II konden me ook erg bekoren.

In afwachting van mijn LP van Colors II (komt pas 8 oktober uit) heb ik de 2020 remaster van deel één in huis gehaald. Ik wordt hier compleet van mijn sokken geblazen door wat de band op dit album presteert! Het is lang geleden dat ik zo verrast ben door een plaat.

Als een groep sterrenkoks combineren de heren van BTBAM hun progressieve death metal met de meest onwaarschijnlijke ingrediënten alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Het kost dan ook diverse luisterbeurten om te bevatten wat je allemaal hoort. Toch weet de band alles tot een geheel te maken, erg knap!

avatar van ABDrums
5,0
Eén van de beste metal-albums van de nog jonge eenentwintigste eeuw draagt de naam 'Colors'.

Ik heb geen flauw idee hoe ik deze plaat onder woorden zou moeten brengen. Deze quote van bassist Dan Briggs geeft in ieder geval een indicatie van de houding van de band jegens Colors:

“We were writing a musically conceptual, no rules, nothing-left-on-the-table record. We weren’t only going to write a record, we were going to live in it; eat, sleep and breathe it. We were going to push ourselves and no one was going to hear from us until we’d brought the album full circle and delivered it as a complete piece.”


De muzikale inventiviteit die de heren tentoonspreiden is ongekend. Werkelijk alle uithoeken van het muzikale spectrum worden verkend. Wat dat betreft is de titel 'Colors' zeker op zijn plaats. De manier waarop de death metal en de metalcore dienen als kapstok voor de muzikale uitstapjes die aan bod komen is grandioos uitgewerkt en tot op de dag van vandaag ongeëvenaard.

Ik heb nog nooit zo veel muzikale stijlen bij elkaar gehoord op één album waarbij het daarnaast als een coherent geheel aanvoelt en er geen geforceerde krachtpatserij aan de pas komt ('kijk eens hoeveel stijlen wij kunnen spelen'). Voor de rits aan stijlen die hier voor de dag komen refereer ik daarbij graag aan het bericht van Don Cappuccino.

De muzikale trip waarop Between The Buried And Me je op trakteert is buitenaarts. De flow van het album is ongeëvenaard, waarbij moeiteloos wordt afgewisseld tussen betoverende basslijnen, grandioze gitaarpassages en complexe, dynamische drums.

Zelfs na zoveel jaren blijft Colors spannend, verrassend, inventief, ontroerend, bruut, emotioneel en bovenal creatief. Between The Buried And Me zal dit creatieve hoogtepunt naar mijn mening nooit meer kunnen overtreffen (alhoewel The Parallax II en Colors II akelig dichtbij komen) en leveren met deze Colors een album af dat hen vestigt naast de andere legendes in het Metalwalhalla.

avatar van namsaap
4,5
Wat een groeispurt laat BTBAM horen op dit album! Vooral vanaf Sun Of Nothing komt de muziek tot z'n volle wasdom. Het chaotische karakter van de band blijft in zekere zin bewaard, maar krijgt toch iets meer structuur. De productie (ik ken alleen de 2020 remix) doet ook voor het eerst echt recht aan de muzikale klasse van deze band. Alle details zijn goed te horen en het is vooral genieten van de baspartijen die ondanks alle drukte altijd duidelijk aanwezig zijn in de mix.

Score: 90/100

1. Colors
2. Alaska
3. The Silent Circus
4. Between The Buried And Me

avatar van SirPsychoSexy
4,0
Al jaren staat dit album op mijn lijstje "te doorgronden", maar omwille van de loodzware elementen die erin zitten was ik er nog nooit doorheen geraakt. The Decade of Statues is direct het hardste nummer van de plaat en de reden dat ik in het verleden nog wel eens afhaakte, wat zonde is, want vanaf Informal Gluttony wordt dit album een hele mengelmoes aan stijlen, waarbij werkelijk geen spaander van metalconventies heel wordt gelaten.

Na een handvol luisterbeurten durf ik er nog geen score aan te hangen. Colors vereist een investering van je tijd, geduld en aandacht als luisteraar vooraleer het zijn geheimen prijsgeeft. Eén ding kan ik wel al zeggen: ik begin te snappen waarom de fans dit de hemel in prijzen. En het einde van White Walls is muzikale perfectie.

avatar van korenbloem
4,5
Don Cappuccino schreef:
Komende maandag is het alweer tien jaar geleden dat Colors uitkwam. Wat mij betreft kan het album in het moderne metalcanon: een plaat die veel teweeg bracht en flink wat bands heeft geïnspireerd. Vanaf de releasedatum had ik het album en nog steeds is het een feest om naar te luisteren. De manier waarop Between the Buried and Me stijlen combineert die op papier compleet niet werken is ongeëvenaard. Colors vloeit fenomenaal als een geheel met terugkerende passages, als een metalversie van Dark Side of the Moon, waar het artwork overduidelijk naar verwijst.

De hoofdmoot van de sound is progressieve deathmetal door een metal- en hardcorelens: heel erg springerig en energiek. Daar omheen gebeurt belachelijk veel: jazzy passages, neoklassieke metalen gitaarpraktijken, Dream Theater-prog, King Crimson-prog, melancholische oude stijl Coldplay-achtige pop, bombastische Queen/Muse-stukken, Pink Floyd-gitaarsolo's, Mr. Bungle-cabaret, country, psychedelische pop, post-rock/metal, southern rock. Alle passages vloeien ronduit naadloos in elkaar over en klinken nergens misplaatst. Het zogenaamde bargevecht aan het eind van Ants of the Sky met bijbehorende banjosolo is echt hilarisch, maar daarna schakelen ze over naar een hemelse finale.

[knip]



Hier is eigenlijk geen woord van overdreven!

avatar van Mssr Renard
4,0
geplaatst:
Ik heb dit altijd een intrigerende plaat gevonden. Mede omdat in verschillende fases uit mijn leven ik naar de afzonderlijke stijlen die de band mengt heb geluisterd: metalcore, progressive rock en death metal. Alleen math-rock is nooit echt een stijl geweest waar ik veel mee heb gehad.

Ik heb altijd al gevonden dat binnen de metalcore erg virtuoze muzikanten rondliepen. Vaak beperkte dat zich nog steeds tot korte songs op vaak korte albums, waarbij ik bij sommige bands altijd een beetje het gevoel had: hier had meer in gezeten. Dat dachten de heren van Between the Buried and Me ook. De combinatie van metalcore en progressive rock/metal is ook geen slechte match, met name ook door de faux-jazz-stukjes ertussen door. De band wist precies wat ze aan het doen waren.

De grunts (die volgens mij geen grunts zijn) storen nergens. Ik heb wel soms wat moeite met wat overgangen die niet helemaal lekker lopen, maar dat zijn de math-rock-invloeden, die op mij altijd al wat geforceerd over komen. Technical Death (wat op wikipedia staat aangegeven) hoor ik er niet in terug. Ik bespeur in de blast-stukken wel wat Black Metal-invloeden.

Wat mij betreft wel een unieke crossoverplaat (vooral in die tijd) die vast de deur heeft opengezet voor meer kruisbestuivingen. Een knappe plaat die vooral technisch erg goed is, maar mij verder nooit echt heeft weten te raken. De grootste issues die ik heb zijn de vele breakdowns, die wat afbreuk doen aan de flow en de 'cleane' vocalen die wat zeurderig en emocore op mij overkomen. Als voorbeeld kan ik het prachtige middenstuk van 'Sun of Nothing' aanstippen. Een mooi stuk dat wat mij betreft een smet krijgt door de wat Beatlesque zang. Er had allemaal wat minder zang in gemogen en iets meer volledig instrumentale stukken. Nu is het soms wat melig en heb ik zelfs wat Radiohead en Coldplay-associaties.

Misschien dat ik ooit weer eens ga 'ontdekken' wat er allemaal aan (progressive) metalcore is uitgekomen, maar mijn hardcore-dagen zijn wel erg ver achter mij intussen.

Gast
geplaatst: vandaag om 23:25 uur

geplaatst: vandaag om 23:25 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.