Between the Buried and Me - Colors (2007)

Ik ga Colors toch maar eens naar 5 sterren schoppen, de voorkant lijkt op The Dark Side of the Moon van Pink Floyd en beide albums kun je gewoon luisteren als 1 nummer. Wat dit album is gewoon een monsternummer van 64 minuten. Ik heb het album al vanaf dat het uitkwam en iedere keer als ik het luister wordt het steeds beter. Zo veel stijlen zonder uit de bocht te schieten, de ene keer klinkt het als The Dillinger Escape Plan, de andere keer als Coldplay (wel beter dan ). Waren maar meer metalbands zo divers, en hoe ze de nummers live spelen is helemaal indrukwekkend, vooral die hemelse gitaarsolo in White Walls! De albumcover lijkt op Dark Side of the Moon, qua kwaliteit van de muziek is dit net zo goed als Dark Side of the Moon! Weer in mijn top 10 ermee, ik was gek om het album er uit te gooien

Zie, zo krijg ik dus zin om een album nog eens een kans te geven. De link met the Dillinger Escape Plan betwist ik nog altijd. De zang is echt niet te vergelijken, en ook qua sound zijn ze serieus verschillend. Dit is regelrechte metal met progressieve rock invloeden (als één van de vele invloeden), terwijl DEP hardcore is met (tegenwoordig erg sterke) metalinvloeden. Dit album is ook véél veelzijdiger. Meer afwisseling, meer rustmomenten en minder chaos, ten voordele van songstructuur. Maar uiteindelijk blijf ik bij mijn mening van 2,5 jaar geleden: De muziek heeft (vooral door de zang) iets uitermate zwaar en logs zodat ik er slechts met grote moeite naar kan luisteren. Ik hoor natuurlijk wel dat er technisch fantastische muziek gespeeld wordt, ook veel gave riffs enzo, maar die zang... dat klikt echt niet.

Mijn eerste kennismaking met de band. Ik dacht: laat ik maar direct met het beste album beginnen. En dat valt bepaald niet tegen. De progressieve death metal die deze Amerikanen laten horen zit geweldig in elkaar en wordt nergens chaotisch, ondanks de bijna oneindige mix van stijlen. De hoofdzakelijk erg lange songs (tussen de 5 en 15 minuten) zijn behoorlijk meeslepend en continu verrassend en avontuurlijk. Het moet een behoorlijke opgave zijn om dit live neer te zetten. Ik ben in ieder geval verkocht en ga het hele oeuvre van de band tot mij nemen.

De kennismaking tussen mij een BTBAM begon wat stroef. Kennismakingsalbum Coma Eclipse staat op dit moment nog gewaardeerd met 2,5 sterren en die score is allang niet meer representatief voor mijn mening over dat album. Automata I & II konden me ook erg bekoren.

In afwachting van mijn LP van Colors II (komt pas 8 oktober uit) heb ik de 2020 remaster van deel één in huis gehaald. Ik wordt hier compleet van mijn sokken geblazen door wat de band op dit album presteert! Het is lang geleden dat ik zo verrast ben door een plaat.

Als een groep sterrenkoks combineren de heren van BTBAM hun progressieve death metal met de meest onwaarschijnlijke ingrediënten alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Het kost dan ook diverse luisterbeurten om te bevatten wat je allemaal hoort. Toch weet de band alles tot een geheel te maken, erg knap!

Eén van de beste metal-albums van de nog jonge eenentwintigste eeuw draagt de naam 'Colors'.

Ik heb geen flauw idee hoe ik deze plaat onder woorden zou moeten brengen. Deze quote van bassist Dan Briggs geeft in ieder geval een indicatie van de houding van de band jegens Colors:



De muzikale inventiviteit die de heren tentoonspreiden is ongekend. Werkelijk alle uithoeken van het muzikale spectrum worden verkend. Wat dat betreft is de titel 'Colors' zeker op zijn plaats. De manier waarop de death metal en de metalcore dienen als kapstok voor de muzikale uitstapjes die aan bod komen is grandioos uitgewerkt en tot op de dag van vandaag ongeëvenaard.

Ik heb nog nooit zo veel muzikale stijlen bij elkaar gehoord op één album waarbij het daarnaast als een coherent geheel aanvoelt en er geen geforceerde krachtpatserij aan de pas komt ('kijk eens hoeveel stijlen wij kunnen spelen'). Voor de rits aan stijlen die hier voor de dag komen refereer ik daarbij graag aan het bericht van Don Cappuccino.

De muzikale trip waarop Between The Buried And Me je op trakteert is buitenaarts. De flow van het album is ongeëvenaard, waarbij moeiteloos wordt afgewisseld tussen betoverende basslijnen, grandioze gitaarpassages en complexe, dynamische drums.

Zelfs na zoveel jaren blijft Colors spannend, verrassend, inventief, ontroerend, bruut, emotioneel en bovenal creatief. Between The Buried And Me zal dit creatieve hoogtepunt naar mijn mening nooit meer kunnen overtreffen (alhoewel The Parallax II en Colors II akelig dichtbij komen) en leveren met deze Colors een album af dat hen vestigt naast de andere legendes in het Metalwalhalla.