Sigur Rós - ÁTTA (2023)

Nooit verwacht dat ik Sigur Ros in een adem zou noemen met Sean Paul, maar ik blijf bij dit album steeds denken aan het zinnetje... Sean Da Paul... atta atta anaya.

Altijd al geweten dat Jonsi de nodige swag in zich heeft

Als je sfeervolle muzikale escapades waarbij je meegezogen wordt in het prachtige IJslandse muzikale landschap kan waarderen dan is dit zeker iets voor je. Verwacht alleen geen zwaar geschud .
Maar ik kan de band van harte aanraden hoor.

Pracht Plaat........bijvoorkeur in het Donker opzetten!!

Iemand al enig idee wanneer we de fysieke release kunnen verwachten?

1 september.

Sigur Rós Announce New Album ÁTTA - consequence.net

Kaler en serener dan Valtari, inderdaad. Alleen schoot dat album eigenlijk al wat teveel door in die sound. Kveiker was vervolgens een broodnodige schop onder de kont maar hier schieten ze wel erg door in die kamerorkest meets airy ambient vibe. Het gevolg is wat mij betreft een wat eentonig album waarin de eenvormigheid regeert, waardoor het ook lastig is om veel hoogtepunten te benoemen. Het is natuurlijk vroeg dag en ik veronderstel dat dit wel het soort album is die je meerdere luisterbeurten moet gunnen om de diepere lagen te kunnen ontginnen en het klinkt op zich wel zeer smaakvol maar voorlopig vind ik het allemaal een beetje teleurstellend saai.

Ik ben groot liefhebber van Valtari en vindt deze dan ook weer geweldig. Heb hem de hele dag al zo'n beetje op repeat en het verveeld nergens. Sterker nog, nu onderweg naar huis met de koptelefoon op komt tie nog beter binnen zelfs. Zo is Klettur echt een knaller van een nummer.

Maar ik begrijp je ook wel, als Valtari je niet ligt is dit het ook niet echt. Helemaal na Kveikur wat toch flink steviger was. Trouwens ook een geweldig album. Het is voor mij juist die eenheid in geluid waardoor ik helemaal meegezogen wordt in de muziek. Alsof het een groot doorlopend geheel is.

Ik heb ergens het gevoel dat we morgen dit hele album voorgeschoteld krijgen in het Concertgebouw. Misschien in de toegift nog enkele oudere nummers. Zoiets.

Moet alles altijd maar een te gedefinieerd hoogtepunt hebben? Waar zit het hoogtepunt in geprezen MuMe werk van bijv. The War On Drugs.hoeft niet altijd

Tijdens de eerste luisterbeurt is er al zoveel schoonheid voorbij gekomen. Een overrompelende ervaring. Vanavond laat heb/maak ik tijd voor luisterbeurt 2,3.....

Neen natuurlijk niet maar een beetje meer variatie of üerhaupt iets onverwacht dat gebeurt zou wel niet misstaan. Zelfs Valtari had dat eigenlijk toch wel wat meer en ging vooral naar het einde toe voluit voor dat ambient geluid. Hier valt Klettur op gewoon omdat het toch iets van percussie introduceert maar zelfs dat gebeurt op een uiterst afgemeten manier.

Ik denk dat mijn probleem is dat je op de oude Sigur Ros albums ook altijd wel een aantal van die meer onthechte ambient nummers had, Takk had er bv ook zo een aantal op de 2e helft. Maar hier heb je echt alleen maar dat en dan zijn de nummers individueel wel mooi maar voelt het volledige pakket wel wat aan als teveel van het goede. Die oude albums hadden trouwens ook wel een bijwijlen wat donkerder randje dat ik hier op het eerste gehoor wat lijk te missen, helpt ook niet.

Overigens vind ik The War on Drugs helemaal niet zo goed en op hun mindere albums kan je wat mij betreft soortgelijke kritiek toepassen.

Oh jij komt ook.

Ik kom helemaal vanuit België naar Amsterdam afgereisd voor deze unieke ervaring met orkest.

Volgens mij zijn er morgen heel wat meer users van deze site aanwezig

Misschien zijn die toch allemaal bij Robbie Williams...

Present!

Met enige vooringenomen terughoudendheid begonnen aan deze plaat. Na het vertrek van Kjartan en Orri toch het idee dat dit wel eens het einde zou zijn. Zouden ze nog kunnen verrassen na 10 jaar (tussenprojecten maar even buiten beschouwing) of toch uitgekeken?

Juniavond 2023 koptelefoon op en beluistering in de tuin. De zonsondergang zijn ding laten doen. Damn....ze.flikken het toch maar weer hoor. Wat een machtige sound. Na eerste beluistering kom ik tot de conclusie dat ze terug van nooit helemaal weggeweest zijn. Ook kom ik tot de conclusie dat Kjartans invloed enorm is. Unieke band. Glorieus album. Kippenvel op een zwoele zomeravond.

De magie van Sveinsson is zo onmiskenbaar.

Om geen spoilers neer te zetten zeg ik verder niet al te veel over de setlist van het tour debuut gisteren: maar ik ben enorm verrast en heb er echt onwijs veel zin in. Voor wie ook gaan: veel plezier.

Prima album. Voor mij echter begint Sigur Rós wel heel erg mainstream te worden. De nummers lijken behoorlijk op elkaar (ook qua tempo, opbouw, zangtype e.d.) en hoor ik weinig progressie. Ook wordt er een beetje teveel gebruik gemaakt van de strijkers. Dat gezegd hebbende is het een album waar van te genieten valt. Alleen is deze plaat net als marsepein voor een zoetekauw. De eerste happen zijn zalig. Daarna moet je uitkijken dat je niet misselijk wordt van de hoeveelheid suiker.

Ik vind m zeker niet slecht maar sigur ros weet me op dit album minder te boeien dan normaal.
Er zijn momenten waar ik op veer maar het klinkt als een mindere versie van valtari, die ik overigens met 4,5 sterren beoordeeld heb. En dit is zeker ook een stap terug van kveikur, wat ik misschien wel het meest consistente album van ze vind.
Sigur ros op de automatische piloot blijft steengoed is de conclusie die ik zelf verbind aan dit album.
3,5*

Hier kan ik me heel erg in vinden.
Enerzijds snap ik de mensen die dit vergelijken met Valtari maar dan meer orkestraal, anderzijds niet omdat mijnsziens de productie op dit album heel anders klinkt. Dit album klinkt gladder.
Op Valtari gebeurde veel op de achtergrond, in mijn recensie van dat album schreef ik dat het nummer Valtari suspense bezat. Dat is op dit album zeker niet het geval, enkel op de openingstrack een beetje. Ook Jonsi's manier van zingen vind ik op Valtari mooier, hij zingt met meer dynamiek, op ÁTTA lijkt zijn stem op te gaan in de strijkers, het klinkt wat naar achter gemixt. Volgens mij is dat een zeer bewuste keus, maar ik kan er nog niet echt aan wennen.
Na de eerste drie luisterbeurten vind ik dit een mooi album, maar lang niet zo sterk als het ondergewaardeerde Valtari. Ik durf zelfs te beweren dat als dat album was uitgekomen na een break van 10 jaar, het een stuk beter ontvangen zou zijn.

Uiteindelijk is het natuurlijk appels met peren vergelijken, en staat ÁTTA als album op zichzelf.
Ik ben heel benieuwd vanavond. Ik ga de band voor het eerst live aan het werk zien, en dan ook nog in deze setting....ik bof maar!

Het is weer ouderwets genieten. Ben benieuwd of het overeind blijft na meerdere luisterbeurten. Pareltjes zijn Blodberg, Klettur en 8.

Wat is dat toch met al die Metoo-verhalen.

Ohh jee. Ik had me best verheugd op dit album. Maar op Klettur na ben ik nog niet onder de indruk. Ik weet dat SR-albums vaak groeiers zijn maar waarschijnlijk is deze me gewoon te zweverig... Mis toch wel de goeie drumpartijen en climaxen hier. Maar goed . Hopelijk groeit deze nog wat. Gelukkig lijkt deze bij anderen wel redelijk aan te slaan...

In mijn optiek gaan ze hier gewoon voor een zalvend ambient-album met toch een tragische kern (zie video van de eerste single). Persoonlijk heb ik daar geen problemen mee zolang eventueel toekomstig werk niet hetzelfde is.

Lekker rustgevend tussendoortje vanmiddag op de koptelefoon; maar nu eerst weer even de livestream van Graspop of Hellfest op (voor de variatie...)

En ik geef aan dat ik die keuze tot nu toe minder geslaagd vind. Smaken verschillen.

Ze hebben met ÁTTA opnieuw een betoverend album afgeleverd. Zoals ik eerder al vermelde is het een kalere en serenere versie van Valtari maar ook van (). Dat zorgt er enerzijds voor dat ze hiermee net niet eenzelfde niveau weten te halen (die platen bieden toch wat meer spanning). Maar wat ze daardoor wel doen is sterk inzetten op hun grootste kracht. De luisteraar volledig opnemen in het muzikale landschap en je meevoeren in een emotionele, aangrijpende en bijzondere reis. Het is iets dat ze op elk album wisten te doen en daarin is ÁTTA ook zeker niet anders. Maar een puurdere ervaring hebben ze niet eerder zo gebracht.

Hopelijk wordt dit niet hun laatste worp, maar dat de heren een aantal jaartjes ouder zijn geworden is wel merkbaar. En ook in die zin is ÁTTA een zeer passende plaat geworden, die mij eenzelfde gevoel geeft als dat Fear Inoculum van Tool dat gaf. Een vorm van acceptatie dat ze ouder worden en daardoor niet altijd meer hetgeen kunnen wat ze vroeger in zich hadden. En daardoor zich vooral focussen op hetgeen wat ze wel kunnen en daar een zo ongelofelijk goed mogelijk resultaat mee maken. En net zoals Tool dat met een prachtig album heeft overgebracht doet Sigur Rós dat wat mij betreft ook. Inspelen op hun kracht, inspelen op de huidige staat en vooral laten weten dat je na al die jaren dat nog steeds niet verleerd bent.


Even los waarvan de regenboog tegenwoordig mee geassocieerd wordt is de hoes wat mij betreft vooral een teken van een krachtig laatste wapenfeit. Nog een laatste keer maximaliseren, niets overlatend en uiteindelijk compleet verdwijnen. Niets anders achterlatend dan een herinnering, een foto moment van de vuurzee of een album als slotakkoord. Na tijden van stilte grandioos afsluiten. De destructieve kracht van vuur maakt het niet alleen een zeer definitieve actie, maar zorgt er ook voor dat alle oude zaken echt weg zijn. De ontstane leegte bied nieuwe kansen en mogelijkheden, zonder gekleurd verleden, zonder geschiedenis. Een nieuwe frisse start. Of een definitief einde. Het kan allebei en zo ervaar ik ÁTTA eigenlijk ook.

Een absolute prachtplaat.

Dat lijkt me logisch toch?