Sigur Rós - ÁTTA (2023)

Wel apart dat het album via Qobuz is te beluisteren en pas in september op cd verschijnt. En hoe zat het ook alweer? Geen tour zonder platenvoer..

Voor iedereen die moeilijk in slaap valt.....
Is dit de aanrader van de maand.
Weltrusten.

Wat is er toch gebeurd. Hun debuut spetterde open en overgolfde mij.
Nog steeds is dit één van de mooiste post rock platen ooit. De volgende platen konden mij ook bekoren hoor.

Die golf is echter langzaam opgedroogd tot een stroompje. Een klaterbeekje van geluid, dat het dichtste inderdaad in de buurt komt van wat je in de rekken van een New Age winkel gaat vinden. Een soundtrack van een arty farty film, een soort "Soothing sounds for adult babies", een warm dekentje voor met een mok brandnetelthee te beluisteren terwijl je ondertussen een boek leest en mijmert over Ijslandse landschappen.

Toen ik Sigur Ros rond 2004-2005 ontdekte, duurde het niet lang voordat ik de groep omarmde en doorlopend beluisterde. Het was precies de tijd dat ik musicmeter ontdekte, en volgens mij duurde het nog geen jaar voordat Ágætis Byrjun mijn top-10 opluisterde, later nog ingewisseld voor ( ). Ook Takk vond ik in eerste instantie heel mooi, maar die bleek een nadrukkelijk kortere houdbaarheidsdatum te hebben. En de platen daarna heb ik behoudens wat losse nummers nooit meer de moeite voor genomen. Vreemd eigenlijk, voor zo'n favoriet gezelschap, die bovendien een unieke sound hebben waarbij elementen vanuit mijn toch al geliefde ambient liggen ingebed in postrock-achtige avonturen.

Inmiddels luister ik zelden meer naar Sigur Ros, maar deze nieuwe plaat wekte toch weer mijn interesse - of het door de intrigerende hoes of de anticipatie alhier komt weet ik niet precies. Wat me in elk geval erg aanspreekt is de compromisloosheid van het minimale en tegelijk overvolle geluid. Een plaat om bij in slaap te vallen - zo zie ik deze ook, maar dat lijkt me zoals zo vaak juist een compliment. Want er zijn miljoenen albums waarbij ik helemaal niet in slaap zou willen vallen. De sound is heel zacht en consistent zalvend. Je hebt eigenlijk geen idee wat er allemaal gebeurt, maar zweeft makkelijk mee. Ik vind het wel knap hoe ze met zo'n eenduidig en zweverig geluid zo'n supertoegankelijke sound weten te smeden.

Dat gezegd hebbende, beweegt deze plaat op een flinterdun randje tussen kunst en kitsch. Het zijn zelfs de losse elementen die mijn oordeel hiertussen heen en weer doen bewegen. Er zijn minuten, zoals bijvoorbeeld de eerste helft van 'Skel', waarin ik me verwonder over de vloeiende, haast vloeibare logica waarlangs de track zich ontwikkelt. Maar die worden opgevolgd voor minuten, zoals de tweede helft van diezelfde track, waar ze er nogal overheen gaan en een beetje als een karikatuur van zichzelf klinken. En eigenlijk de hele plaat schuift en glijdt op die manier voorbij, naadloos overgaand van subtiliteit naar bombast en van subtiele bezinning naar sentimentele bespeling.

Ik vind het mooi hoe Sigur Ros vasthoudt aan zijn unieke en aparte sound, maar weet na afloop van deze plaat telkens amper wat ik er van vind. Het is een beetje effectbejag, maar wel van het soort waar ik me makkelijker dan doorgaans aan overgeef.

3.25* voor nu - maar dat kan zomaar nog alle kanten op.

Dit is de muzikale omlijsting voor een verblijf op 3,8 kilometer diepte bij een scheepswrak, waar de tijd heel langzaam knabbelt aan wat rest aan indrukken van onze levens. Zo komt dit album - en dat scheepswrak - nu als een metafoor op mij over…

Prachtplaat.

Dit is een gevaarlijk album, zeker. Maar als mij gegarandeerd wordt dat het veilig is, zou ik de afdaling naar die wereld absoluut willen maken. Even in contact komen met het oneindige verleden, nou ja, het langzaam eindigende…een κάθαρσις.

Bepaald niet een plaat voor alle momenten. De mindset moet er zijn om dit te beluisteren. Op de dag dat het album uitkwam heb ik hem beluisterd - nou ja, ver na 00.00u - maar toen “werkte het niet”. Op dat moment toch meer behoefte aan wat donkere postpunk (Section 25). Nu landt het album wel…je moet er niet te nuchter naar luisteren en een beetje in een sentimentele bui zijn.

Eenmaal gegijzeld door deze IJslandse dysthemisten laat hij zich vastmaken aan een stoel. Al bloeit de 'Ros' alleen in Mosfellsbær, Sigur betekent nog altijd overwinning. Het is ze gelukt weer een zieltje te raken. De halve ster aan hun hemel door zijn toedoen, is alsnog een licht voor de volgende koers.

Één uur en zes minuten, en dat keer twee. Zo kraakte ÁTTA uit de radio. Hij bleek geblinddoekt voor de schoonheid maar de mondtape weggeknaagd. Af en toe lispelend over slaap en wegvallend in een Eftelingkoortsdroom galmt het album door de kamer.
ÁTTA, een acht, een eindeloze loop.

Een Stockholm-syndroom dat ieder uur als een pingpongbal van de muren ketst en in zijn gezicht slaat, hem wakker maakt.
'Vervloek de radio! Waarom is iedereen hier zo denz*?!' murmelt hij terwijl hij voor een derde ronde gaat zitten. De blauwe M van MuMe reflecterend op zijn bezweten gezicht.

*D e n s e
slow to learn or understand; lacking intellectual acuity
“so dense he never understands anything I say to him”
synonyms:dim, dull, dumb, obtuse, slow

Ik kan heel vaak in muzikaal-waarderende zin gelijk oplopen met een flink aantal users hier. Maar ik haak echt niet aan in de adoratie voor deze nieuwe Sigur Rós worp. Ik vind het maar erg gelijkvorming allemaal, een bedje van strijkers en synths waar de prachtige (maar in deze vorm toch wel heel erg voorspelbare) stem van Jonsi over heen glijdt. Als de variantie in dynamiek, die 'Kveikur' wel kenmerkte, ontbreekt, dan blijft er veel te weinig over. Vooruit, een klein plusje voor 'Kletter', maar verder 'been there, done that', wat mij betreft.

Probeer na het bekijken van deze video nog eens te beweren dat ÁTTA een vlakke/emotieloze plaat is

https://youtu.be/qEw--v19WyI

Sta nog meer achter deze quote die ik eerder maakte. Na het bekijken van deze videolink. Beelden (in deze zelf zeer emo-cliché-matige montages) zijn nodig om het 'vlakke' te compenseren. 'vlak' is niet perse het juiste woord, ik denk eerder aan 'begeleidend'.
Maar zo ervaar ik het nu eenmaal en blijkbaar nog wel wat anderen. Leuk als het je wel raakt. Ik ben vooral teleurgesteld, want na meerdere luisterbeurten schiet er niets meer over dat me triggert nog pogingen te doen dit leuk/goed te vinden.

Wow. Sprakeloos. Kropje in de keel, en geen kleintje.

Grote meneer/mevrouw degene die met droge ogen beweert dat dit je niet raakt. Kan hé, maar lijkt me toch sterk.

Cliché matige video die je voor zowat elke band kan maken. Zet wat mensen voor de camera die emotionele herinneringen hebben aan de muziek en laat ze dat luisteren. De gemiddelde music react video toont dat ook al.

Dat muziek emoties op wekt weet iedereen denk ik wel. Maar dat betekend niet dat iedereen dezelfde reacties krijgt van dezelfde muziek.

Ik vindt dit geen sterk argument om aan te tonen dat ÁTTA geen vlakke/emotieloze plaat is.

Vanaf het moment dat ik ze in het voorprogramma van Radiohead zag was ik gegrepen door de sound van Sigur Ros. Romantisch, bombastisch, klein, emotioneel en bevreemdend. Alles bij elkaar haast onaards mooi. Het soort muziek wat je verwacht in het hiernamaals. Wat dat dan ook mag zijn.

Na Takk en () hunkerde ik naar nóg meer sferische muziek, maar er werden ‘uitstapjes’ gemaakt. Niks mis mee, maar de magie was er niet altijd. Bijzonder bleef het zonder twijfel. En nu is er dit album.

Ik heb het slechts 1 keer beluisterd tot nu toe en ben gematigd enthousiast. De band weet inmiddels precies waar het goed in is; sferische soundscapes met een zeer ontroerende lading. Dat is 100% te horen op Átta. De bevreemdende experimenten zijn grotendeels weggelaten waardoor het wat ‘veiliger’ klinkt. (Mee)slepend en melodieus voor een breed publiek. Commerciële zet? Ja misschien best wel.
Maar wat trekt het je weer weg uit de dagelijkse hectiek. Even onthaasten zoals dat heet. Iets wat iedereen goed zou doen. Als meer mensen het geduld hadden om de muziek van Sigur Ros te beluisteren, te begrijpen en te waarderen, dan zou de wereld er een stuk beter uitzien. Waarvan akte.

Dus ook dit is weer prachtig. Toch onthoud ik me even van een score. Ik heb er nog even moeite mee om de nummers echt te horen als nummers en het album niet als soundtrack te beschouwen. De kop en de staart moet ik nog even ontdekken zogezegd.
Veel van de nummers zwellen zeer traag aan om op te bouwen richting groteske. Mocht wat minder voorspelbaar.

Score die ik nú zou geven was ergens rond 3,75 of 4.00. Ik laat het nog even op me inwerken…

Dit is wel heel erg zeg. Dat een band zoiets zelf post op eigen kanalen kan ik niet begrijpen.

Ik denk dat dit eerder een idee is van het label, of de verantwoordelijken marketing. Kan me moeilijk voorstellen dat de bandleden dit een goed idee vonden. Jammer genoeg spreekt dit een groot publiek aan. Sigur Ros <-> een groot publiek. Een combo die voor mij niet hoeft.

Berichten verplaatst naar Muziek > MusicMeter Live! > Gisteren ... gezien!

Prachtige plaat, rijk aan klassieke invloeden, mooie arrangementen en vooral sfeervol. Ik hou ervan, live met een orkest erbij moet geweldig zijn. Topper van 2023.

Staat nog steeds op, en word eigenlijk alleen maar beter, de sfeer maakt echt de plaat.
Ik hoor ook veel invloeden van Festival, alleen geen climax maar op dezelfde golflengte verder borduren. Prima wat mij betreft.

Na l die hosanna verhalen moet ik toch concluderen dat it album mij tegenvalt.

3,74 en 'al die Hosanna verhalen'??? Volgens mij is toch ook wel duidelijk dat een vrij grote groep het niks vindt of op z'n minst dat het tegenvalt. Het is nu niet echt het best scorende Sigur Rós album toch?!

Het begint onderhand een routine te worden hier. Maar zaterdag ochtend tussen 6-7 zit ik vrijwel steevast op het balkon met een kop thee te genieten van de ochtend zon, terwijl de rest van de wijk nog heerlijk stil is. En dan met deze plaat heerlijk weg te dromen. Zo mooi is het leven lang niet meer geweest.

Bij mij blijft dit album maar omlaag gaan. Waar ik bij de meeste albums van SR wel minimaal 4,5 ster geef komt dit album super geforceerd over en daarbij lijkt het wel door een AI gemaakt. Helaas, emotieloos slap gezever en jammer dat ik dit over deze band moet zeggen.

Helaas, ook ik ben na herhaaldelijk luisteren niet zo heel erg onder de indruk van ÁTTA.
Het album start sterk, maar na het vijfde nummer heb ik het eigenlijk al een beetje gehad. Het geluid is te eenvormig en de tracks zijn niet onderscheidend genoeg. Ik merk dat ik zelfs met volle aandacht en rust (want dat vraagt dit album wel) telkens na ongeveer 20 minuten afhaak. Na het zoveelste crescendo moment weet ik het wel. Prachtig geproduceerd en waarschijnlijk met ongetwijfeld veel toewijding gemaakt, maar eigenlijk gewoon ook een beetje saai. Dat had ik nooit verwacht te zullen zeggen bij een album van Sigur Rós. Helaas moet ik concluderen dat ÁTTA niet de gedroomde comeback is.

Oh man wat verschrikkelijk. Van de 99% van die reaction video's krijg ik al plaatsvervangende schaamte (shoutout naar de boys van LostInVegas tho, helden!), maar dit spant wel de kroon wel. Dat ze zoiets uit durven te brengen. Kijken wie er zo snel mogelijk het hardst kan janken! Die baby er ook bij, het houdt niet op. Pretentieus gedoe. Als ik een stem had gegeven, had ik een 2 sterren afgetrokken vanwege deze video.

Maar goed, wel gelachen!

Stel dat dit album was gemaakt was door een andere band. Dan was de kritiek vast geweest dat het een mislukte totaal niets aan het oeuvre toe gevoegde poging is om op Sigur Ros te lijken. Lijkt mij een mooi samenvatting van hoe dit album te beoordelen

Jammer de toch niet al te positieve reacties hier. Ik drop hier maar weer een positieve. Blijf het ook na een paar luisterweken prachtig vinden met in mijn optiek wel voldoende afwisseling. Het is natuurlijk geen plaat voor zomaar even opzetten. Dt wisten we. Maar in de juiste stemming openbaart zich toch heel veel moois wat mij betreft. Sigur Ros is toch ook wel echt een beetje een 'geloof je in sprookjes verhaal'. Je houdt er van of je vindt het niks. De tijd zal leren wat de dit album op lange termijn aan waardering krijgt. In mijn optiek kreeg Valtari eerst ook geen echte goede waardering maar daar kwamen er meerderen op terug.

Is het raar als je deze plaat op dezelfde dag draait, als een plaat van Tool en Ben Howard?

Ik zou het persoonlijk niet doen, maar misschien werkt het voor jou.

Morgen valt hij als het goed is bij mij op de mat.