Sigur Rós - ÁTTA (2023)

Ik vind het een mooie plaat, bij Sigur Rós is het lastig te verwoorden waar dit door komt. Bij mij is het vooral een gevoelskwestie, deze komt gelijk binnen. Het raakt mij direct weer, en dat had ik bij de latere platen minder. Altijd genoeg kwaliteit, daar ligt het niet aan, alleen nu weer BAM!!

Ze zijn nu aan het spelen in het Concertgebouw. ik haalde het helaas niet. moet een prachtige ervaring zijn

Opmerkelijke hoesfoto.
Inclusiviteit burnt down?

En dat was het. Magisch wat mij betreft.

Paradiso 2012 zal wel altijd nummer 1 blijven (met o.a. Svefn-g-englar, Viðrar vel til loftárása, Olsen Olsen, Hoppípolla, Festival en uiteraard afsluiter Popplagið... hoogtepunt na hoogtepunt), maar vanavond was toch wel weer heel bijzonder inclusief onverwachte ontmoetingen met bekenden waarvan ik niet wist dat ze ook zouden gaan.

Sigur Rós Concert Setlist at Holland Festival 2023 on June 17, 2023 | setlist.fm

Toch wel heel jammer dat het al uitverkocht was toen ik er achter kwam dat ze in het concertgebouw met orkest gingen spelen. Had er graag bij willen zijn.. mooie setlist ook. Stuk minder luid dan de reguliere optredens neem ik aan?

Wat een bizar sterk concert vanavond in het concert gebouw. Het was mijn Sigur Rós live debuut, maar mooier kon ik me niet wensen. Klokslag 20.30 uur gingen de lichten uit, en werd ons vriendelijk verzocht om geen foto's en filmopnamen te maken. De band met orkest klonk in nieuw werk en (bekend ) ouder werk weergaloos. Mijn favorieten van vanavond waren het prachtig gezongen Fljótavík, en Dauðalogn. Ook het weergaloze Starálfur klonk live door de strijkers nóg mooier.
Het instrumentale Varðeldur dat nog nooit eerder live werd gespeeld gaf me zelfs een brok in de keel en tranende ogen. Ik luisterde dat nummer veel toen mijn zoontje net geboren was en ik hem vaak midden in de nacht de fles gaf. In het nummer zit voor mij melancholie, schoonheid en berusting. Het zal voor mij altijd een wiegeliedje zijn, verbonden aan nieuw leven.

Na de pauze werden we getrakteerd op nummers van ().
Sé lest bleek een fan favoriet en werd met gejuich ontvangen. En dan vergeet ik nog de nieuwe nummers van ÁTTA te noemen die live ook erg fraai klonken. Wat een weergaloze avond!

Waren er dan geen minpunten? Jawel, een paar kleine dingen. Sigur Rós zou deze live beleving naar een nog hoger plan kunnen tillen door een fatsoenlijke lichtplan te laten ontwerpen en een (betere) licht technicus in te huren. Naast fraaie sfeer verlichting in de vorm van peertjes tussen de orkestleden, was er ook een irritante led licht strip boven het orkest. Af en toe werd dit licht op standje snackbar gezet, in felle kleuren blauw en geel. Ook scheen het licht soms erg fel de zaal in ( voor balkon gangers) niet zo fijn, en dat gaf weinig meerwaarde aan de verder fantastische avond.

Ook het nadrukkelijke verzoek om geen foto's en video's te maken, bleek met name na de pauze te veel gevraagd. Mijn buurman besloot twee nummers achter elkaar te filmen, liet vervolgens zijn telefoon uit zijn handen vallen en ging daarna doodleuk met de telefoon van zijn vriendin met zaklamp functie aan, zijn telefoon tussen de stoelen zoeken. Zucht......

Verder niets dan lof voor deze memorabele avond, want wat een geweldige band blijft Sigur Rós. Het nieuwe album begint (mede door deze avond ) ook steeds meer te landen!

Gisteren ook mijn eerste Sigur Rós concert en ik ben toch wel omver geblazen. Het gebeurd niet vaak dat ik met zoveel verwachting en spanning naar iets uitkijk en met het gevoel naar huis ga dat alles nóg beter was dan ik hoopte. Herken me helemaal in de reactie hierboven, de nieuwe plaat voelt anders aan na gisteren.

Vanavond maak ik een strandwandeling en zet ik hem weer aan, graaf ik mijn tenen in het zand en woel ik me weer in die prachtige sferen van Sigur Rós.

Inderdaad minder gitaargeweld. Zo'n ontploffing die ze, zeker aan het einde hebben (ook Jonsí solo live), was er nu niet.

Ook ik wist helemaal niet dat ze zouden optreden met orkest, en toen ik daar achter kwam bleken er nog zo'n 8 tot 10 plekken niet verkocht te zijn, gewoon prima plaatsen en nog naast elkaar dus ik was er net op tijd bij.

Dit concert was duidelijk anders dan alle andere die ik van SR heb meegemaakt, eigenlijk net als dat dit album weer een beetje verschillend is t.o.v. de voorgangers. Alleen komt het live uiteraard anders over dan via je installatie thuis. Denk dat er genoeg mensen zijn die gisteren betoverd zijn, maar dit album nog steeds wat minder vinden. Ben je in de hemel met ÁTTA als album dan was gisteren misschien wel het mooiste concert dat je ooit beleefd hebt (schat ik zo in).


Die peertjes gebruiken ze vaker, ook bij andere tours. En qua lichtplan? Het zijn maar vijf optredens in Europa en dan nog wat in de VS en Canada. Denk dat daar de aandacht wat minder naar uitgaat. Waar ik zat had ik minder last van die felle lichten en het gebeurde nou ook weer niet de hele tijd. Het was meer rood of blauw en rook, veel rook (plus de zo bekende peertjes wat net vuurvliegjes zijn af en toe).

Overigens mocht glaswerk ook niet mee naar binnen en dat gebeurde toch. Gevolg: omvallende glazen of flesjes. Maar laten we eerlijk zijn: het publiek was in vervoering en muisstil en dat is altijd wel zo bij hun optredens. Ik heb me nergens aan gestoord deze avond, ging helemaal op in de muziek. Mijn altijd zeer neutraal reagerende partner raakt nu niet uitgepraat over hoe mooi het wel niet was... zegt wel wat dan

Het album beleef ik nu toch weer anders met deze herinnering erbij. Ik lees meer mensen die Valtari beter of intenser vinden. Ik heb dat niet. ÁTTA doet mij meer, maar ik ben dan ook wel fan van strijkers en orkesten.

Opvallend hoeveel fans een SR t-shirt droegen trouwens. Verwacht je toch niet zo bij bands / concerten als deze.

De officiële video van Blóðberg is erg luguber, voeg daar nog de muziek bij en het grijpt naar de strot. Tekenend dat veel mensen in de klimaatverandering het einde van de mensheid zien naderen.

Fascinerende video. Meer sereen dan luguber,…. berusting?

In feite heeft de titel nog een andere betekenis(sen)

"Blóðberg" is een IJslands woord dat zich vertaalt naar "bloedsteen" in het Engels. Het is een edelsteen die bekend staat om zijn donkergroene kleur met rode stippen, die op bloeddruppels lijken. In folklore en metafysische overtuigingen wordt de bloedsteen geassocieerd met kracht, moed en vitaliteit. Het is voor verschillende doeleinden gebruikt, onder meer als beschermend amulet en voor helende eigenschappen.

Opmerkelijk genoeg is het ook een thee, en een bloem.

En de vertaling van het refrein las ik ‘kom naar huis, de wildernis in, de bloedstenen hangen, kom naar huis, voor rust en stilte, lange zomerdagen’ maar op het eind….: ‘niet nu, niet nu, niet nu’.

De maker van de video is een bekende regisseur en vroeger muzikant met eurohits op zijn naam.

(Met dank aan Skiley en ChatGPT, mocht dit juist zijn…).

Geweldig concert gisteravond in het Concertgebouw. Ik had verwacht dat ze dit gehele album zouden spelen, maar dat bleek niet het geval. Van dit nieuwe album was Skel mijn favoriet: hoe Jónsi daar de longen uit zijn live zingt, schitterend. Ook op het album overigens.

Prachtige avond beleefd in het concertgebouw . De combinatie tussen sigur ros en het orkest werkte heel goed, mooie mix tussen nieuwe nummers en klassiekers. Alles klopte gisteravond alleen kon het licht een stuk beter. Een van de beste sigur ros concerten voor mij.
Het nieuwe album ga ik zeker vaker beluisteren.

Ook ik was gisteravond aanwezig bij het concert in Amsterdam. Wonderbaarlijk mooie avond en zo anders dan alle andere concerten die ik van de band heb gezien (en dat zijn er nogal wat).
Ben benieuwd wat ze gaan doen over 2 weken op Werchter.
Nieuwe album (bewust) nog niet geluisterd, ik wacht tot de vinyl release (net als ik bij alle andere SR albums heb gedaan).

Wauw, na al die jaren toch een nieuwe SR-plaat! Hier ga ik echt even de tijd voor nemen.

Stakka Bo?

Het was een geweldig concert! En wat was het orkest een mooie toevoeging, die helemaal ten goede kwam aan de sfeer. Toen het orkest na de pauze Vaka inzette kon je me opvegen. Het leek wel het begin van een laatromantisch werk.

Het nieuwe album heb ik nu zo'n vier keer beluisterd. Het concert van zaterdag heeft er wel aan bijgedragen dat het iets meer is ingedaald dan ervoor.

Het is wat mij betreft vergelijkbaar met Valtari, maar doet hier en daar ook denken aan ( ). Ik mis eigenlijk de drums en de heftige uitspattingen, maar als geheel is het een mooie plaat geworden. 4 sterren voor nu, met mogelijk nog groei; de voorlopige uitschieters zijn Skel, Klettur, Ylur en 8.

Ik luister het nu weer na het optreden van zaterdag, en kan alleen maar zeggen dat het nog meer binnenkomt. Eerste instantie had ik ergens wat anders verwacht van de show, dus een klein beetje teleurgesteld verliet ik de zaal met maar 3 nummers van ( ). Nu met terugwerkende kracht heeft het toch wel veel impact gehad en na de eerste luisterbeurt na zaterdag helemaal. Bijzonder was het. Lees ook niets anders van uitmuntende verhalen over de show.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Sigur Rós - ÁTTA - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Sigur Rós - ÁTTA
De IJslandse band Sigur Rós keert terug met een vorige week aangekondigd en direct verschenen album, dat een aangenaam koel briesje laat waaien en je vervolgens meesleept in een fascinerende luistertrip

Ik luister zeker niet naar alles dat de IJslandse band Sigur Rós heeft uitgebracht en koester vooral het spannendere Kveikur uit 2013, maar het deze week verschenen ÁTTA heeft wat. ÁTTA laat het vintage Sigur Rós geluid horen, maar heeft nog een flinke laag orkestraties toegevoegd. Het tempo ligt laag en de dynamiek is dit keer beperkt, maar wanneer je eenmaal wordt meegesleept door de bijzondere klanken op het album overtuigt Sigur Rós makkelijk met sprookjesachtige klanken uit het hoge Noorden. De gevoelstemperatuur daalt weer tot acceptabele waarden, maar ondertussen gebeurt er van alles in de vele lagen van de muziek van de bijzondere IJslandse band.

Nog geen week geleden dook de aankondiging van een nieuw album van de IJslandse band Sigur Rós op en een paar dagen later verscheen ÁTTA al. Het werd zo langzamerhand wel eens tijd ook, want als we live-albums, film scores, reissues, soloalbums en verzamelalbums niet meetellen is ÁTTA de opvolger van het deze maand precies tien jaar oude Kveikur. Dat vond ik persoonlijk een geweldig album, dat wat afstand nam van Ágætis Byrjun, het fascinerende album waarmee de IJslandse band in 1999 doorbrak.

Op Kveikur koos Sigur Rós voor een wat minder zweverig en wat spannender geluid, waarin vooral de prominente ritmes opvielen. Veel van het andere werk van de band zweeft bij mij het ene oor in en het andere oor weer uit. Ik vind het mooi en bijzonder en soms zelfs prachtig, maar over het algemeen vervliegt de muziek van Sigur Rós voor mij snel.

Ik had bij de eerste noten van ÁTTA direct het idee dat ook dit album me niet zou gaan raken, zoals Kveikur dat tien jaar geleden wel deed. Het nieuwe album van Sigur Rós klinkt immers vanaf de eerste noten als de opvolger van het in 2012 verschenen Valtari en roept ook direct associaties op met het onaantastbare Ágætis Byrjun. De heftige uitbarstingen van Kveikur hebben weer plaats gemaakt voor atmosferische klanken, ambient achtige songstructuren en imposante wolkenpartijen van elektronica en strijkers, met hier en daar de ijle zang van Jónsi.

De band heeft lang gewerkt aan het nieuwe album, dat uiteindelijk deels in de Verenigde Staten, deels in IJsland en deels in de fameuze Abbey Road Studios in Londen werd opgenomen. De band werd tijdens de opnames bijgestaan door het London Contemporary Orchestra, wat een behoorlijk rijk georkestreerd album heeft opgeleverd.

Ik ging er bij de eerste noten zoals gezegd van uit dat ik ÁTTA redelijk snel terzijde zou schuiven, maar dat is niet gebeurd. Waar het aan ligt kan ik niet met zekerheid zeggen. Het kan zo zijn dat op de warme, klamme en wat broeierige dagen van de afgelopen weken de behoefte aan een koel IJslands briesje is aangewakkerd. Ik heb het album meerdere keren beluisterd tijdens wandelingen en ervoer steeds nadrukkelijker het bezwerende vermogen van het album.

ÁTTA is echter meer dan een koel briesje op een te warme zomerdag. Sigur Rós heeft lang gesleuteld aan de tracks op het album en dat hoor je. Het zijn tracks die bestaan uit vele lagen, die met name bij beluistering met de koptelefoon prachtig naar de oppervlakte komen. De IJslandse band vertrouwt deels op een inmiddels beproefd concept, maar ÁTTA is zeker geen eenvormig album. De breed uitwaaiende klankentapijten domineren, maar het album klinkt heel af en toe ook net zo donker en dreigend als het geluid op het bijzondere Kveikur, zonder dat de zwaar aangezette accenten van dat album nodig zijn.

De muziek van Sigur Rós blijft voor mij muziek waarvoor ik in de stemming moet zijn en dat ben ik vaker niet dan wel, maar ik heb ÁTTA inmiddels al vaker gehoord dan de meeste voorgangers en het album gaat me nog zeker niet vervelen. Integendeel zelfs, want ik hoor vooralsnog alleen maar meer in de rijk georkestreerde klanken op het album. Het was in de jaren na Kveikur lange tijd de vraag of Sigur Rós nog een nieuw regulier album zou maken, maar ÁTTA laat horen dat de band nog springlevend is. Erwin Zijleman

wat een gare new age achtige plaat, heb m'n best gedaan maar 't blijft klinken als een nieuw Enya album ofzo

Dit is misschien een reactie die al duizend keer geschreven is maar ik begrijp zulke reacties/recensies met bijbehorende stem echt niet. Dat het niet je genre is, prima, dat het je niet raakt, ook prima. Maar ik ga ook geen R&B-platen beoordelen als ik weet dat het mijn geluid niet is.

En als dit dan al een 1,5 zou zijn, onderbouw dit dan wat meer. Ik wil niet overkomen als een of andere gatekeeping idioot maar dit soort kort-door-de-bocht-reacties voelen altijd een beetje 'kijk mij eens lekker tegendraads zijn'.

Rant over.

Sommige mensen proberen gewoon iets nieuws te ontdekken, dat is het leuke van Music Meter en zijn lijstjes.... Helaas kom je dan vaak muziek tegen (van alle genres) die je niet te pruimen vindt. En dan mag je best zeggen wat jij er bij voelt... en sommige mensen hebben niet zo de behoefte om daar eindeloze stukken tekst aan te besteden. Ik snap dat. Er zijn ook sommige mensen die dat moeilijk vinden omdat zij juist vinden dat het juist een topper van een plaat is....
Laat elkaar lekker
Ik ga binnenkort ook aandacht aan deze plaat geven.
En daar zo zou maar uit kunnen komen dat ik het niks of alles vind en daar ga ik niet meer dan 3 of 4 zinnen aan besteden. Ik ben gewoon niet zo'n ouwehoer.
Bereid je er maar alvast op voor

Ondertussen zegt die reactie van Rain King meer over het album en zijn beleving ervan dan jouw verhaal. Ik ben nu wel meer benieuwd geworden naar dit allbum, gauw eens opzetten.

Toch een beetje een gekke aanname dat Sigur Ros niet mijn genre of geluid zou zijn, heb er vroeger met ontzettend veel plezier naar geluisterd en kan de platen uit die tijd (Agaetis, Takk, Untitled, etc.) nog steeds waarderen als ik er voor in de stemming ben.

Zodoende heb ik ook de nieuwe geprobeerd maar ik vind er gewoon echt geen zak aan, sorry. Elke vorm van spanning ontbreekt wat mij betreft. Een beetje een comateus album vind ik het. Hier doelde ik ook op met mijn (niet al te serieuze) opmerking over Enya.

Ik blijf echter wel bij mijn cijfer. Misschien voel ik later nog eens de behoefte om het opnieuw te luisteren en denk ik er dan heel anders over, wie weet..

Wist niet direct wat verwachten na het matig solo werk van Jonsi, en daar tegenover het geweldige oeuvre dat Sigur Ros destijds heeft opgebouwd. Maar het hoge stemgemiddelde gaf me hoop.

Eerste keer aandachtig volledig beluisterd en ik ben initieel zwaar teleurgesteld.
Mijn indruk is dat het relatief mooie arrangementen betreft die begeleidend sterk kunnen zijn bij mooie filmische beelden, maar zonder die beelden extreem vlak worden. Een beetje zoals de score van LOTR opzetten zonder de film gezien te hebben.

Ik hoop dat ik fout ben en alles nog op zijn plaats moet vallen, maar voorlopig hoor ik enkel matigheid. Zeker als je dit naast ouder werk legt.

Ik hoor enkel genialiteit. Hun mooiste sinds Takk... in z'n geheel gezien, vind ik. Valtari vond ik dan eerder saai/matig al doet dit album daar wel het meest aan denken. Zo'n monstertrack als Brennisteinn of Varúð staat er niet op maar dat hoeft ook niet.

Ze hebben niets meer te bewijzen en toch komen ze hier -voor mij geheel overwacht- nog mee aanzetten, wat een eindbazen!

Bij mij gaat dit album nog veel luisterbeurten nodig hebben om zijn geheimen en genialiteit bloot te geven. En wellicht geraak ik daar nooit. Maar slecht vind ik het zeker niet.

Ik deel bovenstaande mening wel.
Ik vind het een aardig album waarbij Sigur ros mij niet echt weet te verassen of te raken. Het is een beetje op de automatische piloot waarbij er geen één nummer echt uitspringt (met uitzondering van misschien klettur)
Imo wel het minste album gelijk van ze, ze hebben tenslotte zoveel klassiekers gemaakt

Átta wilt mij ook nog niet echt pakken. Ik ben een groot Sigur Rós liefhebber, al snapte ik totaal niet wat ze nou aan het doen waren met alle releases na Kveikur. Wat berichten die eerder bij dit album zijn geplaatst gaven iets meer inzage over hoe en wat, maar dit is het eerste echte album sinds jaren.
En ja, dit hebben we al gehoord van ze.. tot nu toe had elk SR album toch wel een eigen geluid maar deze valt en beetje tussen schip en wal in omdat het overal wel op past, beetje Valtari, beetje Takk.., beetje (), beetje wat van de EP's.. Tot nu toe is het een gezichtsloos album, ik heb m 5x keer geluisterd ofzo en niets blijft beklijven.. lichte teleurstelling, zeker omdat Kjartan weer terug is in de band.

Ben nu Átta voor het eerst aan het beluisteren en weet nu al dat het beslist niet de laatste keer is. Indrukwekkend!