menu

Television - Marquee Moon (1977)

mijn stem
4,09 (505)
505 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Elektra

  1. See No Evil (3:53)
  2. Venus (3:51)
  3. Friction (4:44)
  4. Marquee Moon (10:40)
  5. Elevation (5:07)
  6. Guiding Light (5:35)
  7. Prove It (5:02)
  8. Torn Curtain (6:56)
  9. Little Johnny Jewel, Pts. 1 & 2 * (7:50)
  10. See No Evil [Alternate Version] * (4:34)
  11. Friction [Alternate Version] * (4:48)
  12. Marquee Moon [Alternate Version] * (10:49)
  13. Untitled [Instrumental] * (3:21)
toon 5 bonustracks
totale tijdsduur: 45:48 (1:17:10)
zoeken in:

avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
Dank, Lura, voor het mooie stuk van een evidente liefhebber over een album dat ook al sinds het begin der tijden in mijn eigen persoonlijke top 10 vastgesoldeerd staat. Eén kleine kanttekening : hoewel dit artikel uit de Platendraaier komt heeft de schrijver hiervoor kennelijk niet de plaat gebruikt, althans niet de eerste vinylpersing. Daarop hoor je namelijk hoe na de lange (tweede) solo op het titelnummer het eerste couplet weer begint, maar al vanaf de eerste regel “I remember how the darkness doubled...” begint er een langzame fade-out, en de complete stilte is dan ook al vèr voor het bereiken van het refrein (“Life in the hive...”) ingetreden. Ik kocht de plaat volgens mij in december 1977, dus je kunt je mijn verrassing voorstellen toen ik ergens in de tweede helft van de jaren 80 de eerste CD-versie kocht en toen merkte dat het eerste couplet niet wegstierf maar juist compleet doorliep en het nummer daarna een mooi “natuurlijk” slot kreeg -- kennelijk hadden ze voor de elpee het effect van een soort mysterieuze ononderbroken kringloop willen simuleren door het herhaalde eerste couplet weg te draaien, maar vonden ze het voor de CD-release wel leuk om toch dat oorspronkelijke einde van de opnamesessie te laten horen. (De vinylplaat heb ik niet meer, en de CD heb ik even niet onder handbereik, maar volgens mij kloppen zowel mijn herinnering als de citaten.)
        Overigens heb ik indertijd ook nog een Engels muziektijdschrift gekocht waar in de lezersrubriek toevallig een uitgebreid antwoord stond op de vraag welke gitaren Verlaine en Lloyd precies gebruikten op dit album. Voor wie geïnteresseerd is typ ik die antwoorden op deze pagina met alle liefde nog even in.

avatar van Germ
4,0
Germ (crew)
Aan het stemgeluid moet ik nog even wennen maar het gitaarwerk is fantastisch! Valt in het zelfde straatje als Gang of Four, heerlijk plaatje!

avatar van brandos
5,0
Germ:
Aan het stemgeluid moet ik nog even wennen maar het gitaarwerk is fantastisch!
Volgens mij ga je daar best aan wennen hoor. Het maakt het ook een beetje androgyn en dat past ook bij de niet vast te pinnen stijl en sound (zeker geen macho-rock dit). Dit album kwam nog hoog in de eeuwige 100 album lijst van OOR Enzo uit 1987, maar uit de lijst van 2007 was ie verdwenen. Tuurlijk snap ik dat er ruimte gemaakt moet worden voor de Strokes en de Jay Zs van deze wereld, maar zeker niet ten koste van dit meesterwerk! Intelligent, maar tevens zeer intens!

Arbeidsdeskundige
Bezielende zang en fascinerend gitaarwerk sieren dit monumentaal album. Venus en Marquee Moon springen er bovenuit.

avatar van jorro
4,0
De term monumentaal gaat mij wat te ver, maar 'een prachtig album' klinkt toch ook goed? 4*!
Elevation, Marquee Moon en Torn Curtain zijn mijn favoriete songs, Prove It ben ik minder enthousiast over.
In de Oor jaarlijst 1977 staat het album op 5. Prima plaats denk ik zo.

avatar van ZERO
3,5
1001 Albums you must hear before you die

Nummer 389 bracht me bij Television - Marquee Moon (1977), een album dat ik al lang een keertje wou luisteren maar waar het er nog nooit van gekomen was.

De opener 'See No Evil' bevalt me meteen erg goed. De gitaarlijn is erg prettig en de zang en structuur zijn wat rommelig. Daar hou ik wel van.

Jammer genoeg wordt het niveau van de opener, voor mij, nergens meer gehaald op het album. Sterker nog: naar mijn gevoel zakt het niveau met elk nummer een klein tikje naar beneden. Als ik elk nummer apart zou quoteren, zou dat denk ik een dalende lijn zijn over het album heen (met een lichte opflakkering bij de afsluiter).

Dat klinkt misschien negatiever dan het is, want ik vind het voor alle duidelijkheid wel degelijk een goed album. De stijl bevalt me en er staan genoeg nummers op die ik goed vind. Verder denk ik ook dat Television een hoop bands die ik goed beïnvloed heeft. Ik ben dus zeker blij dat ik het album ontdekt heb, maar voor mij is het niet de topper die het voor vele anderen wel blijkt te zijn.

Misschien groeit hij nog, maar misschien geraakt hij hier ook helemaal in de vergeethoek. Only time will tell.

Favorieten: See No Evil, Venus

3,5*

avatar van Chronos85
5,0
Hebben jullie dat wel eens bij een outro? Dat je nog steeds wel eens kippenvel kan krijgen en in sommige buien zelfs emotioneel kan worden? Dat effect wordt bij mij bereikt tijdens de laatste anderhalve minuut van Torn Curtain. Wat een gitaar samenspel, wat een rauw gevoel toveren deze heren uit hun instrument.

Deze plaat is een blauwprint van alle hoekige gitaarmuziek die erna gemaakt zou worden en wat mij betreft is het later nooit meer beter gedaan. Top 10 materiaal.

avatar van harm1985
4,0
geplaatst:
Nog nooit van deze band gehoord, todat de titeltrack voorbij kwam in de Rolling Stone top 250 Greatest Songs (2004) playlist voorbij kwam. Sehr Gut!

avatar van itchy
5,0
geplaatst:
harm1985 schreef:
Nog nooit van deze band gehoord, todat de titeltrack voorbij kwam in de Rolling Stone top 250 Greatest Songs (2004) playlist voorbij kwam. Sehr Gut!

Terecht, een legendarisch nummer dat van A tot Z klopt en ondanks de lengte geen seconde te lang is. Hoogtepunt van deze plaat, en de rest doet er weinig voor onder.

avatar van Mjuman
geplaatst:
itchy schreef:
(quote)

Terecht, een legendarisch nummer dat van A tot Z klopt en ondanks de lengte geen seconde te lang is. Hoogtepunt van deze plaat, en de rest doet er weinig voor onder.


Geen idee of je dit album op cd hebt, in de versie met bonus-tracks. Die bevat nl de 12" Little Johnny Jewel (verschenen op Ork Records in '75) en dat nummer is ook de moeite waard. Vind zelf ook The Fire en The Dream's Dream, beide met 2 'duelling' lead guitars (Verlaine en Lloyd) van opvolger Adventure zeer de moeite waard.

avatar van itchy
5,0
geplaatst:
Mjuman schreef:
(quote)


Geen idee of je dit album op cd hebt, in de versie met bonus-tracks. Die bevat nl de 12" Little Johnny Jewel (verschenen op Ork Records in '75) en dat nummer is ook de moeite waard. Vind zelf ook The Fire en The Dream's Dream, beide met 2 'duelling' lead guitars (Verlaine en Lloyd) van opvolger Adventure zeer de moeite waard.

Nee op LP, maar Little Johnny Hoewel ken ik wel. Mooie vingeroefening voor deze plaat. De laatste 3 nummers op Adventure kunnen wedijveren met die op Marquee Moon, maar stammen deels ook uit die tijd of zijn zelfs geschreven in de tijd dat Television nog geen studio van binnen had gezien.

avatar van harm1985
4,0
geplaatst:
De gitarist heeft zo te horen les gehad van Neil Young, effectief gebruik van een beperkt aantal akkoorden.

De zang is even wennen, vind het wel wat weghebben van Supergrass.

avatar van Tonio
3,0
Destijds vond ik dit een prachtplaat. Nu - 45 jaar later - is dat toch een heel stuk minder. Het titelnummer blijft recht overeind staan. Nog altijd een fraai stuk. De rest is niet slecht, maar toch een stuk minder.

Zo zie je maar: op de lange termijn valt of staat de muziek met de kwaliteit van de songs.

Halfje eraf.

Gast
geplaatst: vandaag om 06:24 uur

geplaatst: vandaag om 06:24 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.