Richard Hell & The Voidoids - Blank Generation (1977)

Ha, dat is beter, deze hoes... En wat de plaat zelf betreft, kant 1 met al die dynamietstaafjes van nummers is ijzersterk, en het begin van kant 2 zo mogelijk nog beter, met het fantastische titelnummer en de prima cover van Walk on the water (dat ik in deze versie voor het eerst hoorde), maar de afsluitende twaalf minuten duren me toch wat te lang, daar verliest de plaat een beetje z'n vaart en daarmee z'n impact.

Johnny Thunders! Waarom waarschuwt niemand hier mij dat ik daar nog niet op gestemd heb?... [gestommel in de richting van de T-plank van platenkast]

Richard Meyers, zoon van intellectuele ouders, van wie hij de vader op jonge leeftijd verloor. Weggelopen van huis met boezemvriend Tom Miller. Maakte de middelbare school niet af en toog naar New York om dichter te worden en dat vervolgens in Santa Fe te praktiseren én een tijdschrift uit te geven.
Terug in New York begint hij met Tom Miller, de laatste inmiddels actief onder het pseudoniem Tom Verlaine, de groep Neon Boys. Hieruit ontstond het baanbrekende Television, invloedrijk op de New Yorkse new wave. Meyers noemde zich dan Richard Hell. Nog voordat het debuut verschijnt is Hell met onenigheid vertrokken.

In november '76 verschijnt een single van Richard Hell & The Voidoids met 3 nummers genaamd Blank Generation (niet op Discogs te vinden, ik vertrouw hier op Wikipedia dat zich baseert op dit boek) en in september 1977 verschijnt het elpeedebuut Blank Generation.
De muziek is soms wild en heftig: alleen al de bijna valse openingstonen van Love Comes in Spurts, waarna een pittig en puntig nummer volgt. Vaak is het ingetogener, althans: geen wilde punk, maar eigenzinnige rock met sterk gitaarwerk. Niet per se makkelijk beluisterbaar, zoals mij overkomt in de acht minuten van slotlied Another World.
Daar staat tegenover dat het titelnummer mijn afspeellijst van inmiddels 91 nummers met een briljante gitaarsolo bereikte: deze van Robert Quine is heerlijk tegendraads en toch passend. Het heeft het punkgevoel. Zes nummers blijven daarbij onder de drie minuten, wat dat gevoel versterkt. Met de oren van nu: zowel punk als new wave, voor wie van genrestickertjes houdt. In mijn beleving soms pakkend, soms minder.

In de nazomer van 1977 kwam de jonge punk-/waverevolte goed op gang. Ik kwam vanaf het debuut van The Boomtown Rats en het volgende nummer op mijn afspeellijst is het titelnummer van Iggy Pops Lust for Life. Op naar die plaat.