Earthside - Let the Truth Speak (2023)

Net de nieuwe single geluisterd Earthside – Let The Truth Speak (feat. Daniel Tompkins & Gennady Tkachenko-Papizh) [OFFICIAL VIDEO]

Beloofd veel goeds voor het nieuwe album => zin in; niet in de laatste plaats omdat ze ProgPower Europe 2023 dit jaar openen !

Mooie line-up verder ook dit jaar weer trouwens, dat moeten jullie toch beamen ABDrums, legian en Ayreonfreak...

Inderdaad, single klinkt erg goed. Komende week hoge nieuwe in mijn wekelijkse top 20 .

En ook de vorige twee singles zijn topnummers.
All We Knew and Ever Loved met een hele mooie video en een heerlijk drumwerk samen met Baard Kolstad.
En de zang van Keturah op We Who Lament is gewoon schitterend.
Grote kans dat dit mijn nummer 1 album van 2023 wordt.

De vrijdagavond op ProgPower Europe kijk ik ook echt naar uit.
Na Earthside speelt dan ook nog Wheel, de leveranciers van mijn nummer 1 album van 2021!!

Toevallig deze week nog die video van All We Knew and Ever Loved gekeken, en opnieuw weer onder de indruk. Ik vind de nieuwe hoes persoonlijk ook erg mooi artwork...

Nieuwe single vrijgegeven: Earthside – Pattern Of Rebirth (feat. AJ Channer of Fire From The Gods)

Wel echt wat anders dan het project Pattern Of Rebirth. Bijzondere band wel.

Eerste recensies stemmen positief, o.a.: Earthside - Let The Truth Speak | Rockportaal.nl => zin in !

Wat heeft die site toch een belachelijk onduidelijk leesbaar lettertype. Of ben ik nu aan het zeiken?

Wat is er mooier dan een lange ochtendwandeling in de mist met doorbrekende zon met nieuwe muziek op die je al vanaf het mooie intro volledig grijpt en je na bijna 1½ uur (!) - die om lijken te zijn gevlogen - pas weer loslaat en je doet beseffen dat je zojuist een nieuwe progmetal jaarlijst kandidaat hebt ontdekt...

Heerlijke avontuurlijke, dynamische composities in een mooie balans als album samengebracht en met een uistekende, heldere productie ! En ondanks de lengte, verdient het album het echt om in z'n geheel beluisterd te worden voor de maximale beleving (al geldt dat voor mij persoonlijk eigenlijk standaard )

Knap ook dat, hoewel ze gebruik maken van een keur aan gastzangers / -artiesten (die erg goed tot hun recht komen), het geenszins onsamenhangend klinkt => dikke aanrader dus

(het lukte me (nog) niet om er echte uitschieters uit te pikken; het is allemaal als geheel simpelweg bijzonder genoeg)

Wat een topper is dit, echt het wachten waard geweest!

En datzelfde geldt voor de mix aan stijlen die op creatieve, originele wijze worden ingezet: djent, klassieke / orkestrale elementen, jazz / funky passages, spoken word / hip hop, soundscape,...

Tenslotte vind ik het album heel sfeervol instrumentaal openen met een soort van Tubular Bells vibe die meteen de aandacht trekt; het slot van het laatste nummer valt daar een beetje op terug en is ook een zeer passende afsluiting van een indrukwekkend album van deze jonge, getalenteerde band !

Mee eens. Gevarieerd, zit knap in elkaar en vraagt meerdere luisterbeurten. Groeier.

Dit is echt een geweldig album. Zeer veel stijlen zelfs in een nummer. Complex maar luistert heerlijk weg. Vraagt wel wat luisterbeurten.. Prachtige geraffineerde composities. Heerlijk de subtiele instrumentatie gecombineerd met stevige metal. Dit is echt een album waar de klasse vanaf druipt. Een echte aanrader

Toch, voor een echt hoge score mis ik het verband een beetje. Door die geweldige mix van stijlen ontbreekt het samenhangende effect een beetje, het is niet homogeen. En dat zorgt er toch voor dat ik na de nodige luisterbeurten niet snel een 4,5 geef. Vooralsnog op 4

Ik vind dit toch wel een fascinerend album. Een wirwar aan stijlen, heel muzikaal in elkaar gevlochten, maar met een eigen geluid. En inderdaad, het zou nog aan consistentie kunnen winnen. Laten we dat bewaren voor het volgende album.

Lekkere plaat zeg, goeie arrangementen, strakke overgangen tussen de nummers, en belangrijk, ondanks de lange speeltijd, geen verveling.

Zeer strakke moderne progplaat. Met het titelnummer als eerste kennismaking smaakte dat direct naar meer. De klik met Daniel Tompkins is er meteen en het resultaat mag er dan ook enorm zijn met een golvende intensiteit waar TesseracT zelf jaloers op zou zijn. Niet alle zangers vind ik even goed passen bij de overige nummers, maar op 'Pattern of Rebirth' en 'The Lesser Evil' word ik nog meermaals verrast door hele fraaie wendingen en avontuurlijke stukken.

Als geheel duurt de plaat met alleen veels te lang, en helaas is het niet over de gehele speelduur even sterk. De momenten waar het album met mij klikt, klikt het wel goed. Een band om in de gaten te houden. Jammer alleen dat ze live met zang uit een doosje blijken te spelen. Misschien toch tijd om een persoon in te huren die de microfoon full-time bemant.

Wat een duizelingwekkende trip. We reizen van dromerig naar snoeihard. En weer terug. Het is een boeiende verschijning. Van het begin tot het eind. Mooie hoes ook. Het is het indrukwekkende, tweede album van Earthside. Let the Truth Speak gaat ook mee naar mijn eiland. In dat lichtblauw koffertje.

Een heerlijk album over de breedte die hier en daar inderdaad wat de aandacht verliest door de (te) lange duur van verschillende tracks. Mooie opener die wat sfeer voorbereidend werk doet. De zang van Keturah op 'We Who Lament' vind ik prachtig en overvalt me in het begin ook echt enorm. Maar ergens halverwege merk ik toch dat maar wat info begin te lezen over het album. Over vocalen gesproken, de vocale mix op 'Tyranny' vind ik matig je kan horen hoe erg het geluid gemanipuleerd wordt op sommige stukken en dat is jammer. Geef die stem lekker de ruimte. Qua drums natuurlijk wel echt een onwijs brute track.

Huh? Hoor ik nou Lajon Witherspoon van Sevendust op 'Pattern of Rebirth'? Qua stemgeluid zitten hij en AJ Channer echt zo dicht bij elkaar voor mijn gevoel. Vind het een oké track, met wat Animals as Leaders-vibes, maar niet meer dan dat. 'Watching the Earth Sink' doet een hoop goed in zijn bijna 12 minuten. Veel afwisseling en echt een hele mooie sfeer, ook hier vind ik drums echt ijzersterk, hoor hoeveel impact ze hebben op de omgeving, super. Laatste 25 seconden (voor het wegfaden) zijn natuurlijk weergaloos, kippenvel man, sjezus.

Een aparte alinea graag voor wat er nu komen gaat.

Verrassing is toch wel 'The Lesser Evil' met Larry Braggs of all people. En wat gebeurd er allemaal in deze track?! We vallen in een soort rock-opera, waarbij na 3,5 minuut alle remmen losgaan. Ik ga hier echt heel goed op. Dat samenkomen van zoveel verschillende stijlen gaat 9 van de 10 keer fout maar hier gaat het zo zo zo zo goed. Pak dat stuk vanaf 5:00, die zang, saxofoon, gitaar, drums, dit is gewoon muzikale drugs, recht in mijn aderen, dank u wel. Hoe goed zijn die uithalen vanaf 6:40, magistraal en we moeten nog 4 minuten. Even een intermezzo voor we de volgende duikvlucht maken en als je denkt dat we er zijn na 9:30 dan eindigen we nog even anderhalf minuten durend outro welke mijn ogen toch wat vochtig maakt. Denk het beste nummer wat ik dit jaar heb gehoord.

Eigenlijk moet ik even pauze nemen nu, wat was dat? Ongekend.

Maar rustig varen we 'Denial's Aria' binnen met de voor mij onbekende VikKe en Duo Scorpio op de harp. En ook dit nummer raakt me diep maar dan niet euforisch zoals bij de vorige track maar meer ontroerend. Het spectrum qua geluid is op dit album zo breed dat ik me echt als een boksbal door elkaar geslingerd voel. Maar ook dit is echt een super geslaagde track, prachtige mix en ik voel bijna alsof ik niet kan ademen maar moet happen naar lucht vanwege de intensiteit. Mega knappe track.

'Vespers' geeft eindelijk even de adempauze die ik wel kan gebruiken nu, de perfecte brug van 'Denial's Aria' naar 'Let the Truth Speak'. We duiken direct weer heerlijk het klassieke proggevoel in met ook nog eens een vertrouwde stem met Daniel Tompkins. Over klassiek gevoel gesproken, de blazers bij deze track geven het echt een flink boost, super. Zit na 2,5 minuut al met klapperende oren, hij duurt nog 8 minuten, wat gaan we verder krijgen dan? Nou een bridge van 2 minuten die mijn aandacht wat verliest, zonde. Ineens 2 minuten vol intense zang en gitaarspel om dan nogmaals een 2e bridge in te duiken. MAAR WAT EEN EINDE, fuck. Die drum filler vanaf 9:16 en dan nog eens op 9:35, pure porno. We faden langzaam uit naar het laatste nummer van het album.

Laatste bestemming: 'All We Knew and Ever Loved' opent prachtig. Deze had zo in de film Interstellar gepast (beste soundtrack ooit). Ik voel dat we ergens heen gaan en dat ik mijn riemen zo strak mogelijk om moet doen. Ogen dicht, vingers iets dieper in de stoel en we gaan op reis. En wat een reis is het. Waarbij bands als 'God is an Astronaut' me het gevoel konden geven alsof ik door het universum reisde daar geeft Earthside me nu het gevoel dat er ben als deze ontstaat. De drums mensen, de fucking drums, beste van wat ik dit jaar gehoord heb.

En Earthside laat me achter het gevoel dat ik onderdeel ben geweest van iets groots, iets wat mij soms overmeesterd. Het contrast tussen de 1e helft van het album en de 2e is groot. Het cijfer, is het echt belangrijk? Hier staan nummers op die er voor zorgen dat ik me zielsgelukkig kan voelen dat er zoiets bestaat als muziek.

Ok, ik doe niet aan album van het jaar maar dit is album van het jaar, halfje erbij.

Ik doe er wel aan, mijn top 10 is in de maak, en dit album komt op 1. Een heel bijzondere ontdekking.

Acht jaar na het debuut komt deze amerikaanse metalband eindelijk met een sfeervolle opvolger, wederom voorzien van een keur aan gastzangers. De progressieve, overwegend behoorlijk lange tracks weten niet over de hele linie te boeien, maar wanneer men van leer trekt is het direct heel erg goed. Iets te vaak schakelt men echter een tandje terug en dan is het niet altijd makkelijk de aandacht erbij te houden, ondanks de volop aanwezige variatie binnen en tussen de tracks. De speelduur van bijna 80 minuten is in dat opzicht ook geen pluspunt.

We gaan alweer richting het einde van het jaar en lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2023 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Let The Truth Speak is een prachtig luisteravontuur geworden waarop ontzettend veel gebeurt. En eigenlijk heb ik nog te weinig tijd met dit album gespendeerd om de muziek volledige te bevatten. Daarbij herken ik de kritiek van Ayreonfreak ook wel een beetje. De samenhang lijkt soms een beetje te ontbreken. Ondanks dat mag dit album niet op mijn jaarlijst ontbreken, met de kanttekening dat deze plaat wellicht hoger had kunnen eindigen als ik er meer tijd mee had gehad.

1. Godthrymm - Distortions (5,0)
2. Urne - A Feast Of Sorrow (4,5)
3. Ne Obliviscaris - Exul (4,5)
4. Dødheimsgard - Black Medium Current (4,5)
5. Horrendous - Ontological Mysterium (4,5)
6. Heretoir - Nightspheres (4,5)
7. Tanith - Voyage (4,5)
8. Convocation - No Dawn for the Caliginous Night (4,5)
9. Haken - Fauna (4,5)
10. Anubis Gate - Interference (4,5)
11. Ahab - The Coral Tombs (4,5)
12. The Anchoret - It All Began with Loneliness (4,0)
13. Katatonia -Sky Void Of Stars (4,0)
14. Rival Sons - Darkfighter/Lightbringer (4,0)
15. Soen - Memorial (4,0)
16. Hypno5e - Sheol (4,0)
17. Uriah Heep - Chaos & Colour (4,0)
18. Marianas Rest - Auer (4,0)
19. Earthside - Let The Truth Speak (4,0)
20. Amoeba Split - Quiet Euphoria (4,0)

Ik heb mijn les geleerd, dit jaar stem ik gewoon mee in de top 10 albums van het jaar. Let the Truth Speak op plek 63 is natuurlijk een schande want dit albums is werelds.

Het debuut van Earthside was in 2015 al een beste binnenkomer. Het concept met gastzangers wordt ook op dit vervolg consequent voortgezet en het is opnieuw een machtig werkstuk geworden. Qua geluid is Let the Truth Speak zelfs nog een stapje beter, maar dit zijn dan ook echte studiofreaks. De filmische muziek komt door de waanzinnige dynamiek helemaal tot leven en weet je op het ene moment compleet te betoveren, terwijl je een nummer later met geweldig heavy riffwerk wordt geconfronteerd. Het album had alleen nog wat beter geweest als er een minuut of 10 vanaf was gehaald, want soms duurt het allemaal net wat te lang. Toch heeft Earthside het weer geflikt, 8 jaar na het debuut overtreft de band de verwachtingen wat mij betreft.

Erg fijn afwisselend album, mede weer dankzij het blik aan gastzangers. Maar ook muzikaal leveren ze erg fijne wisselende nummers af. Waarbij de filmische momenten en de bikkelharde riffs elkaar prachtig af weten te wisselen. Daarmee leveren ze voor mij in ieder geval een stap voorwaarts ten opzichte van hun debut. Mijn grootste kritiekpunt is eigenlijk dat het geheel simpelweg te lang duurt. Niet elk nummer is even interessant, Denial's Aria en Vespers maar ook de openener But What If We're Wrong mogen van mij wel weg. Ook de langere nummers gaan soms net even te lang door om echt meerwaarde te bieden. Een wat bondiger album had voor mij een wat beter resultaat gehad. Afgezien daarvan is het wel een bijzonder vermakelijke plaat met enkele heerlijke nummers.

Toch even een klein beetje gal spuwen. Het is echt een gemis dat op MuMe het metal genre qua activiteit zo goed als dood is, 29 stemmen op een album dat (voor mij) echt weer eens iets anders laat horen. Op de mainpage toch over het algemeen dezelfde herkauwde artiesten die weer in top lijstjes staan, geen verrassingen in de eindejaarslijsten van een MuMe Top 2000. Heb er al eerder bij verschillende reviews over geschreven maar het gebrek aan een verse aanwas van nieuwe (jongere) gebruikers zorgt er (naar mijn mening) voor dat MuMe in een soort van muzikale tunnelvisie zit.

Ik zeg niet dat 'Let the truth speak' de muzikale revelatie is van het afgelopen jaar maar wel dat een plaat die het echt anders probeert te doen nauwelijks in de spotlight kan treden op deze website. Genoeg parels ontdekt dankzij MuMe door alle jaren heen, maar het voelt soms (sorry daar komt ie) als een oude lullenbende waarbij er nog maar weinig nieuws door de keuring heen kan komen.

Ach, ik moet het misschien gewoon ook vooral bij mezelf zoeken, ben nu vooral van me af aan het zeiken. Het is denk gewoon een mooi moment om het hierbij te laten. Sorry voor eventuele tenen waar ik op ben gaan staan.

Misschien is dit ook voor jou interessant AreYouThere:

Maak Kennis met Metal Anno 2024

Je bent van harte welkom om mee te discussieren, nomineren en ontdekken...

Tja, MuMe is net de échte wereld .

Eerlijk gezegd vind ik 29 stemmen voor dit album nog wel veel voor MuMe-begrippen. Er zijn genoeg parels op dit platform waar veel minder aandacht voor is.

Ga ik van het weekend even checken, thanks voor de tip!