menu

The Velvet Underground - White Light / White Heat (1968)

mijn stem
3,89 (508)
508 stemmen

Verenigde Staten
Rock / Avant-Garde
Label: Verve

  1. White Light / White Heat (2:47)
  2. The Gift (8:19)
  3. Lady Godiva's Operation (4:56)
  4. Here She Comes Now (2:04)
  5. I Heard Her Call My Name (4:38)
  6. Sister Ray (17:27)
  7. I Heard Her Call My Name [Alternate Take] *
  8. Guess I'm Falling in Love [Instrumental Version] *
  9. Temptation Inside Your Heart [Original Mix] *
  10. Stephanie Says [Original Mix] *
  11. Hey Mr. Rain [Version One] *
  12. Hey Mr. Rain [Version Two] *
  13. Beginning to See the Light [Previously Unreleased Early Version] *
toon 7 bonustracks
totale tijdsduur: 40:11
zoeken in:
avatar van Mart
3,5
De plaat begint goed met White Light/White Heat, wat een lekker catchy nummer is.
The Gift is één van de meest originele nummers die ik ooit heb gehoord: uit de linkerspeaker hoor je een opgelezen verhaal en uit de rechterspeaker hoor je een instrumentaal rocknummer. Het verhaal is erg aangrijpend, en de muziek past er perfect onder. Een prima song en één van mijn favorieten hierop.
Lady Godiva's Operation is ook een erg origineel (maar vooral erg bizar ) nummer met een lekkere melodie. Ook een behoorlijke song.
Here She Comes Now is een lekker poppy nummer. Niet echt bijzonder, maar het ligt prima in het gehoor.

Hierna wordt het album helaas wat minder voor mij. I Heard Her Call My Name begint aardig, maar de gitaarsolo's verpesten het zo'n beetje voor mij.
En van het nummer Sister Ray kan ik echt níet de genialiteit inzien. De eerste 3 minuten vind ik nog goed te doen, maar daarna wordt het steeds saaier en saaier... No offense naar de liefhebbers van dit nummer maar ik zie gewoon niet in wat er zo geniaal aan is.
(Trouwens, volgens mij was de tekst "sucking on my ding-dong" behoorlijk controversieel voor 1968 )

Ik wou eigenlijk 3,5* geven, maar omdat het nummer Sister Ray zowat de helft van de plaat in beslag neemt verlaag ik mijn stem met een halfje, een voldoende vind ik het album namelijk nog wel waard vanwege de eerste drie songs, die toch wel behoorlijk zijn. Ik mis op dit album de afwisseling en de sfeer die op het debuutalbum aanwezig waren.

avatar van doke1
Hoe zwart is zwart? Hoe zwart is de duivel? Hoe zwart is de albumhoes van White Light / White Heat? Hoe zwart is het album White Light / White Heat opzich? Nou geloof mij, de duivel en de albumhoes staan nog lang niet in de zwarte schaduw van dit album.
Het laatste album van, achteraf gezien voor mij het grote genie van The Velvet Underground, viool, basgitaar en orgel spelende John Cale. Na het qua aantal verkopen teleurstellende The Velvet Underground & Nico, het ontslaan van Andy Warhol en het scheiden van de wegen met Nico ging The Velvet Underground een andere richting in. Waar er op het eerste album nog een duidelijke melodie herkenbaar is en er rustige, zelfs "softe" muziek tussen zit, daar is het tweede album totaal anders. Drugs, seks, travestie en perverse humor is de "mainline" van het album.
Voor ons is die mainline enigszins te vinden, voor Lou Reed is het anders. Hij is zoals hij zelf in Sister Ray zingt: "searching for my mainline".
Sister Ray: de bedorven kers op de beschimmelde taart. Ja zeker, beschimmeld: White Light / White Heat heeft geen schoonheid in zich. Het is een album dat bedorvenheid uitstraalt in al haar glorie. Het punt zit 'm daar juist in: White Light / White Heat is een album dat ook niet op zoek is naar schoonheid. Het is het rauwste van het rauwste, het album waarachter mensen zich kunnen schuilen. Zeggend dat het niks voorstelt, dat het een grote grap is en niet serieus kan worden genomen; de gedachtegang erachter. Maar eigenlijk is het een album dat iedereen moet luisteren. Eindelijk een album dat buiten de grenzen staat, dat niet "veilig" is. Zowel instrumentaal als lyricaal.
"Grensverleggers" zijn nodig, anders zou alles te saai en te simpel worden. In de muziek is dat dit album van The Velvet Underground.
White Light / White Heat is zo grensoverschrijdend door haar gebruik van instrumenten: zoals het vrijwel altijd is zingt Lou Reed of John Cale op een gitaar, piano of basgitaar riff, dus zo ook op dit album. De gebruikte 4/4 maat van Maureen Tucker geeft een opzwiepend effect. Er wordt gebruikt gemaakt van veel distortion op zowel de gitaar als het orgel, harde gitaarsolo's en het (in Sister Ray) tegen elkaar opvechten van het aantal decibel dat de instrumenten kunnen produceren van de muzikanten. Echter, het meest kenmerkende van dit album zijn de teksten: hier komen de zwarte gedachtes van Reed en Cale naar voren.
Er wordt gezongen over de effecten van speed, een ziekelijk einde van een liefdesverhaal, seks, het mislukken van een transseksuele-operatie en travestie. In elk liedje zit iets zwarts, pervers in verschuilt wat uiteindelijk losbarst in het laatste liedje Sister Ray. Hoewel Here She Coms Now in eerste instantie lieflijk en onschuldig lijkt, is het toch niet zo. Op een fijn gitaardeuntje wordt een opkomend vrouwelijk orgasme bezongen. Het zegt iets over het album: het rustigste liedje, het meest toegankelijke liedje gaat over een vrouw die klaarkomt.
Sister Ray is dan het liedje waarbij alles loskomt. Het is een 17 minuten en 27 seconden draak van een lied dat in één keer is opgenomen. Ze wilden het als een jamsessie doen lijken. Lou Reed heeft er ooit een anekdote over verteld: "The engineer said, 'I don't have to listen to this. I'll put it in Record, and then I'm leaving. When you're done, come get me.'"
Met het geluid op het hoogste, de distortion aan werd er gespeeld op een G-F-C akkoordenschema, waarin de meest afgrijselijke dingen worden bezongen. Het is het zwartste van het zwartste. Wellicht was dit de hemel in de hel voor The Velvet Underground.
White Light / White Heat is een album dat je met beide handen moet aanpakken en eens in de tijd moet luisteren. Het is een lastig album, een rauw album, maar zo’n lelijk en afschuwelijk album dat ik het bestempel met mooi. Soms moet je een lelijk album beluisteren om al het mooie en “veilige” weer mooi te vinden. Dan is White Light / White Heat exact het goede. Voor mij is dit The Velvet Undergrounds beste album dat ze gemaakt hebben.
Dus ik neem graag een hap van de taart, en ik hoop dat meer mensen dat doen. Maar dat moet niet te vaak worden gedaan, want dan krijg je voedselvergiftiging.

avatar van jeb777
0,5
Jezus, ik dacht dat dit een klassieker was... Dit is wel het allerbelabberste album dat ik ooit beluisterd heb.

avatar van deric raven
4,0
White Light / White Heat is de banaan die te lang op de fruitmand heeft gelegen; rottend en stinkend; ongedierte aantrekkend.
Een smerige, slijmerige suspensie, die als sappig sperma een weg naar buiten vind vanuit het vrouwelijk geslacht.
De bezongen drugs van het debuut hebben hier hun sporen achter gelaten.
Ik denk dat David Bowie na het horen van het titelnummer White Light / White Heat graag met Lou Reed wil werken.
Vergeet het rommelige einde, maar concentreer je vooral op het begin; die piano en de manier van zang is kenmerkend voor zijn latere werk.
Ikzelf vind het verhalende dat volgt in The Gift een stuk sterker; zou echter de muzikale begeleiding weg gelaten worden, dan blijft er weinig over; de combinatie geeft het een hypnotiserend effect, en veel kracht.
Lady Godiva’s Operation is voornamelijk door de zang verworden tot een gigantische puinhoop; zou het de opzet zijn geweest om alle schoonheid van dit nummer te vernietigen?
Here She Comes Now heeft nog het meeste weg van een echt lied, maar de slepende zang verraad de drugs die het bijna om zeep brengen.
Bij I Heard Her Call My Name werkt het weer wel goed, en laat weer het typerende gitaargeluid horen wat toch wel tot het hoogtepunt van het album hoort, ook hier zijn latere Bowie invloeden hoorbaar in de voordracht.
Sister Ray kende ik van Joy Division, maar hun live versie staat ver in de schaduw van het origineel. Door het gebruik van het orgeltje moet ik ook hier aan The Doors denken; Light My Fire en The End.
Toch zou het album sterker zijn geweest als ze een van de lange stukken (The Gift of Sister Ray) hadden weg gelaten.
Bij een band als The Doors werkt het perfect; die hadden bij hun eerste twee albums een lange afsluiter, The Velvet Underground had daar ook voor kunnen kiezen, neemt niet weg dat het gewoon sterke stukken zijn.
Het andere gemis vind ik de bijdrage van John Cale; bij het debuut wist hij er duidelijk met zijn viool er een stempel op te drukken; hier is hij bijna onzichtbaar.
Dat Nico niet aanwezig is heb ik geen probleem mee; voor mij was ze op het debuut al de zwakste schakel.

avatar van RuudC
0,5
Nee Reed en kompanen. Zo gaan we natuurlijk nooit vrienden worden. Ik ben zeker wel een liefhebber van rauwe randjes en producties die digitaal niet vlakgestreken worden en dergelijke, maar dit is wel het andere uiterste. Ik was zelfs even in de veronderstelling dat er iets niet deugde aan het album. Snel even op youtube gecheckt, maar dat klonk nog beroerder. Dat je bewust meuk op de markt slingert, kan ik ergens (ver weg) nog wel waarderen, maar dan hoef je van mij niet op extra sterren te rekenen. WL/WH is ronduit vals en matig gestructureerd. Daar zullen de liefhebbers het vast wel mee eens zijn. Dit album is de pisbak van de muziekwereld. Het is goed dat dit soort platen er zijn om de discussie aan te zwengelen, maar meer dan dat is er wat mij betreft niet. Ik heb SIster Ray halverwege uitgezet. Een unicum met wat onze marathons betreft, maar de stilte was te verleidelijk. Bij het debuut zei ik nog dat ik het ergens wat geforceerd kunstzinnig vond, maar dat gaat hier helemaal op. Opvallend ook dat users zijn die ervoor uitkomen dit album niet zonder te onderbreken kunnen draaien, maar wel heel hoge cijfers geven.

Tussenstand:
1. The Velvet Underground & Nico
2. White Light/White Heat

avatar van lennert
1,0
Zo te zien verschillen de meningen behoorlijk: van geniaal naar herrie/troep. Ik vind het vooral erg saai. Dit is het punt waarop ik me besef dat ik vandaag de dag weinig met dit soort 'artistiek musiceren' kan. De slechte productie hoeven we het niet over te hebben, dit kan zijn charme hebben, maar het is gewoon allemaal erg vlak. Ik proef qua sfeer iets wat The Doors ook hebben, maar daar kan ik nog genieten van het musiceren zoals interessante gitaarsolo's of mooie orgelriedeltjes. David Bowie's vroege jaren '70 sound komt ook naar boven, maar Bowie was een beduidend beter zanger/schrijver. Hier is het gewoon allemaal oppervlakkig. Ik mis Nico in dat opzicht ook gewoon, aangezien haar stem nog wat interessant tegenwicht gaf ten opzichte van de twee mannen. Ook tegen het valse aan, maar in ieder geval nog wel spannend.

I Heard Her Call My Name met die chaotische piep/knars/knor gitaargeluiden springt er nog wel een beetje uit omdat het de boel een beetje wakker schudt. Sister Ray is gewoon saai. Erg saai. Niet eens 'zo slecht dat het goed wordt'-saai. Het is gekabbel op de achtergrond. Ik ben het wel eens met de Duchamp-vergelijking. Als meta-album erg interessant, maar ik verveel me niet graag tijdens het beluisteren van muziek.

Tussenstand:
1. The Velvet Underground & Nico
2. White Light/White Heat

avatar van TornadoEF5
3,5
Sister Ray is absoluut een heerlijk nummer! Mooi album, al was de eerste nog een tikkeltje beter omdat de flow soms wat onderbroken wordt. Perfectie is het dus niet, want ik kan zo aanduiden wat beter kon. Maar het eerste album dat perfect is, moet ik nog tegenkomen (en indien het wel zo is, dan is het vermoedelijk een teken dat er te veel op 'safe' werd gespeeld.

Gast
geplaatst: vandaag om 04:44 uur

geplaatst: vandaag om 04:44 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.