The Velvet Underground - White Light / White Heat (1968)

De plaat begint goed met White Light/White Heat, wat een lekker catchy nummer is.
The Gift is één van de meest originele nummers die ik ooit heb gehoord: uit de linkerspeaker hoor je een opgelezen verhaal en uit de rechterspeaker hoor je een instrumentaal rocknummer. Het verhaal is erg aangrijpend, en de muziek past er perfect onder. Een prima song en één van mijn favorieten hierop.
Lady Godiva's Operation is ook een erg origineel (maar vooral erg bizar ) nummer met een lekkere melodie. Ook een behoorlijke song.
Here She Comes Now is een lekker poppy nummer. Niet echt bijzonder, maar het ligt prima in het gehoor.

Hierna wordt het album helaas wat minder voor mij. I Heard Her Call My Name begint aardig, maar de gitaarsolo's verpesten het zo'n beetje voor mij.
En van het nummer Sister Ray kan ik echt níet de genialiteit inzien. De eerste 3 minuten vind ik nog goed te doen, maar daarna wordt het steeds saaier en saaier... No offense naar de liefhebbers van dit nummer maar ik zie gewoon niet in wat er zo geniaal aan is.
(Trouwens, volgens mij was de tekst "sucking on my ding-dong" behoorlijk controversieel voor 1968 )

Ik wou eigenlijk 3,5* geven, maar omdat het nummer Sister Ray zowat de helft van de plaat in beslag neemt verlaag ik mijn stem met een halfje, een voldoende vind ik het album namelijk nog wel waard vanwege de eerste drie songs, die toch wel behoorlijk zijn. Ik mis op dit album de afwisseling en de sfeer die op het debuutalbum aanwezig waren.

Tja, je moet wel echt van dat noisy en experimentele gedoe houden.

Dat zal het dan wel zijn, al bevallen de songs The Gift en Lady Godiva's Operation mij wel uitstekend, en dat zijn vrij experimentele nummers. Dat noisy-gedoe vind ik inderdaad nogal storend hier (vooral in de laatste twee tracks), al vond ik het op het debuutalbum nog wel meevallen (Run Run Run en European Son vond ik goed te verteren). Je moet er inderdaad van houden, smaken verschillen nu eenmaal

Ik moest eerst ook even wachten tot ik die solo in I Heard Here Call My Name, zo geweldig vond. Het is ook voor 50% een makkelijke plaat

Even de quote uit het bericht van Stijn_Slayer weggehaald. Het komt de leesbaarheid van de discussie niet ten goede wanneer je onnodig lange posts citeert.

Excuses, ik zal er in het vervolg beter op letten

Ik heb mijn stem verhoogd met een halfje. Op de een of andere manier heeft dit album iets 'verslavends', waardoor ik het blijf luisteren. I Heard Her Call My Name ben ik wat meer gaan waarderen en is nu één van mijn favorieten hierop. Sister Ray is nog wel een obstakel voor mij, maar de rest van de plaat is dik in orde. Vooral Lady Godiva's Operation vind ik een geweldig nummer: het is experimenteel, bizar, hilarisch en toch ligt het nummer (op de een of andere manier) zo heerlijk in het gehoor

Na hun geniale en grensverlegende debuurt gooide de VU het met hun tweede plaat over een compleet andere boeg en dat is te horen ook, de tracks zijn erg experimenteel en lopen behoorlijk uit een, een track als The Gift is bijvoorbeeld erg orgineel en klinkt vandaag de dag nog steeds ontzettend fris, verder hebben we nog het ruim 17 minuten durende noise experiment Sister Ray die op een heerlijke manier opwerkt naar zijn finale en nog een hoop andere aparte nummers. daarnaast is de plaat ook van- duidelijk invloed op zowel het punk als noise genre geweest. Zou de plaat nog een paar keer moeten beluisteren voor een beter oordeel want de twee keer dat ik he tot nu toe hoorde klonk het toch iets te apart in mijn oren en heb ik het toch nog niet helemaal kunnen plaatsen allemaal. Voor nu in ieder geval-

3,5 sterren.

Dit is een rare plaat. Alle nummers zijn niet op hun plaats hier, en wellicht daarom zijn ze hier op hun plaats.
Absurde teksten, het experiment wat de studio heet en de rammelrock kennen geen grenzen hier. En dat is voor de een fantastisch en anderen durven eht niet eens serieus te nemen.

Gek genoeg ben ik blij dat deze plaat nu nog maar een halve minuut duurt, maar zet ik hem hierna gelijk weer opnieuw aan.

Die twee uitersten sluiten hier een ongrijpbare pact.

Iets minder dan het legendarisch debuut van Velvet Underground, mede vanwege het ontbreken van Nico (die deels voor de magie zorgde). Het album is experimenteel en gewaagd, al zijn niet alle tracks erg sterk en het is jammer dat er slechts 6 nummers opstaan. "The Gift", een gesproken verhaal op muziek is op zich wel mooi maar na meerdere luisterbeurten gaat het toch vervelen, "Here She Comes Now" is ook niet echt bijzonder. De titelsong, "Lady Godiva's Operation" en "I Heard Her Call My Name" vind ik wel zeer geslaagd. Klapstuk is het slotnummer "Sister Ray" dat geniaal in mekaar is gestoken en geen seconde verveelt hoewel ik geen noise-liefhebber ben. Vanwege de originaliteit en "Sister Ray" (dat bijna de helft van het album inneemt) toch 4*.

Ik zal niet zeggen dat Sister Ray een toegankelijke meezinger is, maar noise is het toch ook niet? Daar stel ik me toch heel andere dingen bij voor. Ben trouwens geneigd te zeggen dat Underworld's Cowgirl losjes gebaseerd is op de orgelpartijen van Sister Ray. Moet beide tracks maar 's na elkaar beluisteren, heb het Underworld-nummer te lang niet gehoord.

Nog vele malen beter dan hun debuut!

Hmm, ik ken beide tracks door en door, maar die link die zie ik toch niet echt.

Cowgirl Sister Ray ???????????????????

Die vlieger gaat echt niet op.
Dit album is alleen interessant omdat Sister Ray zo'n geweldige uitvoering kent. De rest van de songs is matig of zelfs overbodig. [the gift]
Hun debuut staat als een huis en is tijdloos goed.

The Gift? Overbodig? Dat vindt ik juist één van de meest interessante en experimentele nummers die de VU ooit gemaakt hebben. Die tekst en dan het onderliggende idee erachter, een verhaal op muziek waarlijk uniek in die dagen, zelf nu nog! Het enige andere voorbeeld van zo een stunt die ik ken is Party of the First Part van een andere zalige groep een dikke 10 jaar later, namelijk Bauhaus!

Deze plaat lijkt mij ook net ietsje meer invloed gehad te hebben op de punk & post-punkbeweging dan hun eerste plaat. Deze is rauwer en het gekraak van alle kanten geeft het een aparte sfeer, ja zelfs zijn charme. Al moet ik toegeven dat m'n favoriete VU-nummer hier niet op staat... Dat is Venus in Furs, blijft gewoon een nummer waarvan de ogen direct waterig worden.

De magie van Reed & Cale blijft volledig intact na het schitterende bananenalbum, dat bewijst White Light/White Heat wel voor mij. Enige opmerking: Here She Comes Now is wat dunnetjes uitgevallen, en I Heard Her Call My Name overstijgt niet het gemiddelde VU-niveau (dat zeer hoog ligt ) - je kunt een volledig album niet opbouwen op trashy gitaren, dat gaat vervelen, dus valt track 5 een beetje uit mijn psychedelicaboot.

Smaken verschillen, dat is voor mij nou juist het VU-nummer dat ik nooit overboord zou flikkeren.

Ik denk precies het zelfde. Als mensen het weer eens over het ''noise'' stuk uit Sister Ray of European Son hebben. Luister eens een keer Sonic Youth bijvoorbeeld, dat is echte Noise.



Wacht maar, als jij dat nummer wat vaker hoort dan durf ik wel te wedden dat jij die solo echt wel keihard kan waarderen.

Yes sir!

Ik vind dat orgel wel behoorlijk pijnlijk worden als die keihard door de distortion gejaagd wordt in Sister Ray. Ik ben heel wat gewend, maar dat nummer is gewoon behoorlijk ziek daardoor.

Het stukje op het einde van Heroin, dat is dan toch noise zeker?

We moeten ook niet vergeten dat dit 1968 was, (populaire) noise in zijn kinderschoenen zeg maar.

We kunnen Black Sabbath toch ook niet meer vergelijken met weet ik veel wat voor obscure Deathgrind band?

Zoals Herman zegt, echt noise is dat niet maar Velvet Underground heeft ongetwijfeld veel invoed op bands die gebruik maken van noise (net als Black Sabbath ook invloed heeft op de latere death- en blackmetal).

Ja, maar om het nou een tekstueel meesterwerk te noemen gaat veel te ver, en muzikaal stelt het ook al niet bijster veel voor. Kan het storytelling-idee wel uniek zijn voor die dagen (wat ik overigens ten zeerste betwijfel, d'r zal vast wel iets dergelijks gedaan zijn door de avantgardisten van de 50's), maar dat wil niet zeggen dat het dan ook meteen geweldig is. Ik kan er prima naar luisteren, maar een hoogtepunt is The gift voor mij op deze plaat allerminst.

Tekstueel vind ik het wel erg sterk. Het is die typische Warhol en Reeds' zwarte-gal humor die heel het verhaal typeert. Het geeft een mooi effect; in het linker oor glijdt de tekst gemakkelijk binnen terwijl rechts de piepende elektrische gitaren soleren. Heel mooi vind ik dat. Elk medium heeft zijn verhaal en in combinatie levert dat dit nummer op. Luister je het gescheiden heeft dat een heel ander (en minder intens) gevoel. Voor mij zit het bij de hoogtepunten. I like It.
'And then she remembered that her father kept a collection of tools in the basement.'

Dan ben je blijkbaar toch niet zo heel veel gewend



Hier ben ik het 100% mee eens. Hopelijk zijn hier toekomstige discussies mee gesloten!

Tja, de Velvets. Ik begrijp dat het grensverleggend en invloedrijk is en dat kun je ook horen. Maar mijn lievelingsmuziek zal het niet worden. Hier en daar te monotoon en over die noise is al veel geschreven. Ik ben er niet gek op. Daarnaast vind ik het geluid gewoon niet mooi. Te gruizig, waardoor het soort eenvormige geluidssoep wordt. Maar Reed blijft natuurlijk een icoon van de rockmuziek.

ik kom * te kort bij deze plaat. genialiteit pur sang! vooral 'sister ray' en 'lady godiva's operation' zijn voor mij de highlights van dit album. op sommige bootlegs staat 'sister ray' in een versie van 40 minuten á drie kwartier erop waarbij het soms lijkt of de gitaren verruild zijn voor mitrailleurs!