The National - Laugh Track (2023)

Afgelopen vrijdagavond trad de Amerikaanse band The National op op haar eigen Homecoming Festival in Cincinnati, Ihio. Tijdens dat optreden maakten de leden van The National bekend dat op 18 september hun tweede album van dit jaar verschijnt. Laugh Track heet de onverwachte opvolger van First Two Pages of Frankenstein die eind april werd uitgebracht. En hoewel de fysieke plaat pas in november uitkomt viel een aantal bezoekers van het festival het geluk ten deel om nu al een vinylversie van Laugh Track te bemachtigen. Hoewel geluk, dat valt te betwijfelen na het beluisteren van deze tergend lang durende plaat.

Laugh Track is het tiende studio-album van The National, waarvan twee singles - Space Invader en Alphabet City – al eerder werden uitgebracht. De plaat begint met laatstgenoemde. Zoals veel liedjes van The National gaat ook Alphabet City over verbroken relaties. Op reflectieve wijze wordt het hartzeer dat daarmee gepaard gaat bezongen: ‘Sometimes I barely recognize this place/ When you're with me, I don't miss the world’. Zowel tekst als muziek voelen zwaar en bedompt. Het tweede stuk getiteld Deep End put thematisch uit hetzelfde vat, maar het arrangement is een stuk aantrekkelijker. Lekker uptempo met uitstekend drumwerk van Bryan Devendorf. Groot is de verbazing als blijkt dat Weird Goodbyes, een samenwerking met Bon Iver die al in augustus 2022 werd gelanceerd, op deze plaat is gezet. Het blijft onduidelijk waarom deze single First Two Pages of Frankenstein niet gehaald heeft en nu wel is toegevoegd aan Laugh Track. Desalniettemin een goed lied waarbij de stemmen van Matt Berninger (The National) en Justin Vernon (Bon Iver) bijzonder aangenaam samensmelten.

De plaat is dan zo’n twaalf minuten onderweg en helaas waren dit ook meteen de beste minuten, want vanaf dat moment gaat het bergafwaarts. In het lied Turn Off The House lijken drum en zang van twee werelden te komen die elkaar nauwelijks begrijpen. Titelstuk Laugh Track is een duet met – ja hoor, daar is ze weer – Phoebe Bridgers. Op First Two Pages of Frankenstein was ze al tweemaal te horen. Nou ja, horen; ze fungeerde voornamelijk als luxueuze achtergrondzangeres. Deze keer is haar aandeel groter, ze mag welgeteld twee hele zinnen solo zingen. Onbegrijpelijk van twee kanten: dat The National een van ’s werelds populairste zangeressen zo marginaal aan bod laat komen en dat Bridgers daarmee heeft ingestemd. Coat On A Hook is een kabbelend allegaartje, waarvan de tekst nog best te pruimen is. Maar het gaat continu over hetzelfde thema en dat begint zo langzamerhand wel op de zenuwen te werken. ‘From the beginning I've had you in my mind/ Been dеad slow swimming to you in the dead low tide’ zijn mooie zinnen om een gevoel van inspanning en vastberadenheid uit te drukken om de protagonist in het lied te bereiken, ondanks de uitdagingen en moeilijkheden. Het is echter de zwaarmoedigheid en traagheid waarmee het lied zich tot de luisteraar richt, waardoor het op de zenuwen werkt. Ook het trucje met het crescendo opbouwen van een lied kennen we nu wel.

Ook Crumble is weer een onbegrijpelijk duet, deze keer met Rosanne Cash (oudste dochter van country-legende Johnny Cash). Ook haar solo-bijdrage beperkt zich tot twee zinnen, alhoewel ze die wel twee keer mag zingen. Als je denkt dat je dan alles gehad hebt, ontpopt zich tot slot het bijna acht minuten durende Smoke Detector. Als een halfdronken Tom Waits praat, brabbelt en zingt Berninger een onsamenhangende woordenbrij aaneen. Tegen de tijd dat dit lied zich aandient ben je als luisteraar al wel een beetje murw geslagen door de voorafgaande elf songs, waardoor Smoke Detector – nog meer dan het als zelfstandig lied al is – één vreemde eend in de bijt teveel is.

In een recent interview onthulde tekstschrijver en gitarist Bryce Dessner dat The National met een aantal creatieve problemen kampte, waardoor ze grotendeels gericht waren op het werk, maar veel minder op de relatie. Als Laugh Track daarvan het muzikale verbeterproces is en het bewijs moet leveren dat The National op zowel creatief als relationeel vlak weer dezelfde kant op kijkt, dan zal de komende periode een spannende worden. De twaalf songs overtuigen helaas weinig om de toekomt van The National met vertrouwen tegemoet te zien. Laugh Track als album voelt als versuikerde honing die nauwelijks meer in staat is te vloeien. Met de smaak is niet zoveel mis, maar de tergende traagheid en het bijbehorend geduld dat opgebracht moet worden om een beetje zoetheid te verkrijgen is veel gevraagd. Misschien wel teveel. The Beatles hadden dat probleem aan het einde van hun carrière ook en we weten allemaal hoe dat is afgelopen…

The National - Laugh Track - nieuweplaat.nl

Dit album een 'bijzondere verrassing' noemen, voelt voor mij als een enorm understatement. Ik had namelijk al min of meer mentaal afscheid genomen van deze band, die ik sinds mijn kennismaking ten tijde van Cherry Tree EP tot en met het prikkelende zevende album Sleep Well Beast een zeer warm hart toedroeg. Maar de laatste twee platen vond ik maar een frustrerende aangelegenheid. I Am Easy To Find telde weliswaar een handjevol prachtliedjes, maar de rest bestond uit vermoeiende experimenten waarop de band zeer krampachtig niet als zichzelf wilde klinken. En het eerder dit jaar verschenen First Two Pages Of Frankenstein vond ik eigenlijk nog pijnlijker, omdat The National daar juist wél heel erg als zichzelf klonk, maar dan op een hele bloedeloze manier alsof het door AI gemaakt werd.

Maar toen verschenen de twee singles, waarop de band mij weer helemaal meenam naar broeierige dieptes en adembenemende hoogtes. De band klonk als zichzelf, zoals alleen The National kan klinken, maar dan zonder zichzelf te herhalen. Ook als die twee nummers een eenzame oprisping van kwaliteit zouden blijken, was daarmee de bittere smaak al een klein beetje weggespoeld. Echter, als ze zulke kwaliteit weer eens een plaat lang zouden weten vast te houden, dan zou ik in een ademteug deze band weer volledig in mijn hart kunnen sluiten. Ik durfde het bijna niet te hopen, maar dit album maakt die stiekeme hoop dubbel en dwars waar.

Werkelijk álles aan dit album is zoveel beter dan de voorganger, van teksten en opbouw tot arrangementen en productie, dat ik begin te vermoeden dat ze met dit tweeluik een of ander sociaal experiment op ons hebben willen uitvoeren. Het contrast zal hoe dan ook wel intentioneel zijn, mooi verbeeld ook in de twee hoezen. Uit interviews begreep ik wel dat Matt op Frankenstein zijn slopende depressies en writersblock wilde verklanken, hij klonk daarop ook vlak als aan de prozac, murmelend op het comateuze af. Misschien dat de AI-associatie niet zo ver gezocht was, hij moest op een automatische piloot draaien om ergens doorheen te kunnen breken. Deze lachband klinkt alsof dit plotselinge vervolg de clou is die nog moest vallen. Hierop klinkt Matt opeens weer als een mensch, vol weemoedige warmte en emotionele kracht. Hij zingt weer echt. En hij zingt zinnen die inslaan als emotionele bommetjes, stuk voor stuk voor stuk.

Zelfs Weird Goodbyes, een liedje dat ik wel mooi vond maar ook een beetje aan me voorbij ging, raakt me als een mokerslag. Is dit een andere versie, of klinkt het in mijn beleving alleen maar voller omdat het in de context van deze plaat zoveel meer tot z'n recht komt dan als los nummer? De instrumentaties van Space Invader en Smoke Detector klinken alsof de spannende experimenten van Sleep Well Beast eindelijk echte vruchten hebben afgeworpen, en met een nummer als Hornets bewijst deze band weer eens de spirituele opvolger van R.E.M. te zijn.

De balans op deze plaat tussen licht en donker, zwaarmoedig en troostrijk, grillig en aanstekelijk, is ook echt ideaal, de opbouw zo meeslepend. Ik wil hier nog veel meer woorden aan wijden, maar het gevoel dat ik deze plaat nog maar net ken en steeds beter mag leren kennen, er steeds meer emoties bij en gedachtes over zal vormen, dat het een plek zal blijken om naar terug te blijven keren - en dat allemaal van die band die ik eigenlijk al 'afgeschreven' had! - zorgt voor een dankbare grijns die elk verder geouwehoer voorlopig tot zwijgen mag brengen.

Het kan vreemd verkeren, zo kondig je nog aan dat een hardnekkige depressie en een writers block je belemmeren in je creativiteit, vervolgens breng je in amper een half jaar tijd twee studioplaten uit. Niemand zo onnavolgbaar en onvoorspelbaar als Matt Berninger van The National. De neurotische brombeer lacht zijn neerslachtigheid weg en lijkt goedgehumeurd in het leven te staan. Lijkt, want in het geval van Matt Berninger blijft er nog genoeg liefdesdrama over om over te schrijven. Het is een beetje zijn way of life, met het grote verschil dat hij steeds minder de tragische verhalenverteller is, en zijn zangkwaliteiten sterker op de voorgrond staan. Oké, het blijft onmiskenbaar The National, maar op de een of andere reden klinkt het net wat luchtiger.

Ja, het is allemaal prachtig, toch mis ik die fraaie donkere jaren tachtig omlijsting die zo sterk stroperig door regenachtige meesterwerken als Boxer en High Violet heen druipen. Modderzwarte klodders waardoorheen Bryan Devendorf zich een weg naar het licht slaat. Ondanks dat zijn aandeel gelukkig weer stukken imposanter dan op First Two Pages of Frankenstein is, staan zijn drum and bass ritmes nog steeds overwegend op de achtergrond opgesteld. The National laat zich op Laugh Track door het sobere Americana landschap geweld leiden, verkwikkende gitaarlijnen zonder mineur gestemde akkoorden. Het is duidelijk waar op dit moment de interesse van de Dessner broers liggen. Die willen vooruit, maar worden gelukkig door die melancholische gedragenheid van Matt Berninger afgeremd, waardoor die The National sound volledig intact blijft.

Ik sprak bij First Two Pages of Frankenstein mijn verbazing al uit waarom het prachtige Weird Goodbyes duet met Justin Vernon van Bon Iver die plaat niet gehaald heeft. Blijkbaar zit er een heel masterplan achter, een geniale meesterzet die ze voor de snelle opvolger bewaard hebben. Bestaat Two Pages of Frankenstein nog vooral uit tracks die de duistere achterliggende periode van Matt Berninger accentueren, voor Laugh Track heeft hij overduidelijk die kleine winstmomenten bewaard. De liefhebbende romanticus krijgt weer vat op het leven, en dat hoor je in alles terug. Weer een indrukwekkende lijst van gastvocalisten, een trend die The National al vanaf I Am Easy to Find inzet. Is het onvermogen, onzekerheid, twijfel? Mist Matt Berninger tegenwoordig het vermogen om alleen de songs te dragen? Of moet ik het niet zo moeilijk zien, en is deze ingezette lijn een bewuste keuze om de grijsheid van zijn bijna rouwende baritonstem meer kleur te geven? Het staat elkaar in ieder geval niet in de weg.

Laat ik Weird Goodbyes als uitgangspunt nemen, een outsiderstrack die zich niet op First Two Pages of Frankenstein laat nestelen, en waarmee dit vervolg voor mijn gevoel mee begint. Hebben we meer vergelijkbaar materiaal waarvan het zonde is om deze weg te gooien en welke de moeite waard is om te herzien. De yin yang dag en nacht tegenstrijdigheden volgens de The National principes. Weird Goobyes legt herinneringen vast om deze vervolgens los te laten. Zonder herinneringen geen verleden, geen verdriet maar ook geen geluk. Justin Vernon zorgt voor die prettige tweede stem, en het zorgvuldig gedempt gebruik maken van de elektronica is tevens van een grote meerwaarde. Deze werkwijze getuigd van de Bon Iver bijdrage, al vult die band het overduidelijk samen met The National in. Het is een stukje geven en nemen om tot een bevredigend resultaat te komen. Mooi hoe deze grootheden elkaar niet dwars passeren, maar juist voor een verfijnde verbreding kiezen.

De ⁠Alphabet City verfijning zit hem weer juist in de levendige pianotoetsen, die de elektronica al snel opzij schuiven. Als je gewend bent om als einzelgänger in het leven te staan, dan heb je gewoon minder moeite met een wereld die tevens in een grote depressie verkeerd. Voor een ander een vervreemde gewaarwording, voor Matt Berninger voelt het juist als vertrouwd kameraadschap aan. Geduldig wacht hij het thuiskomen af, het verdriet en het gemis voor lief nemend. Liefde overwint de pijn, de eenzaamheid en de stilte, juist om in die stilte naar elkaar toe te groeien. Het uptempo ⁠Deep End (Paul’s in Pieces) trekt de frontman uit de duisternis, breekt om te lijmen, al passen de stukjes niet meer voor de volle honderd procent aan elkaar. Accepteer elkaars gebreken, oneffenheden, die heeft Matt Berninger meer dan genoeg. Zonder acceptatie geen euforische blijdschap. Paul is de onzichtbare zoekende personage die diep van binnen in Matt Berninger leeft en de overige schizofrene stemmen overstemt om zich een weg naar buiten te vechten. Paul is tevens het levenloze hoofd op de albumhoes, waar een wanhopige jongen zich aan vastklampt.

In het dromerige ⁠Turn Off the House nemen de depressies en de writers block het dagelijkse bestaan over. Een gigantische puinhoop welke juist in deze gestalte overzichtelijk blijft. Ordenen door zichtbare bewustwording van deze rommel. Elke dag een beetje opruimen, de toegankelijkheid van frisheid toelaten. De grote schoonmaak is geen drastische verandering maar juist klein en subtiel. De haastige drums staan voor die onbeheerste aandrang, het intieme heldere gitaarwerk voor die verkoeling. Dreaming is het logische vervolg, deze beantwoordt niet alle vragen, maar laat ze juist eerder open. Zolang je maar durft te dromen blijven idealen intact. Pas als die zekerheid dichterbij komt kan je vervolgstappen zetten door te ontwaken en tot actie over te gaan.

Bij het ⁠Laugh Track titelstuk neemt Matt Berninger singer-songwriter Phoebe Bridgers bij de hand. Phoebe Bridgers heeft zich tot een zekerheid ontwikkelt, de gids in kwade donkere tijden, het lichtpuntje in de verte, het verstand, het rationele denken. Uiteindelijk lachen we om onze kwetsbaarheid, de misstappen en de stuntelige invulling daarvan. Lachen is een van de puurste emoties, we lachen onze zenuwen weg, lachen om de stommiteiten, en kijken er glimlachend op terug. Het is niet dat ik in lachtherapie geloof, maar lachen werkt weldegelijk bevrijdend. Space Invader ontstaat letterlijk jammend op de festivalweides, en staat voor die eeuwige uitzichtloosheid waar Matt Berninger mee worstelt. De terugkerende melodie waarmee hij dagelijks opstaat, het geroutineerde refrein om zich mee staande te houden, de woorden die zich in de coupletten aan elkaar hechten en de leegte die de overige bandleden als een vriendendienst voor hem met sfeerklanken completeren. Als een krols spinnende leeuw voegt de laag gestemde vocalist er de nodige wijsheid lagen aan toe, berustend, zacht, zelfverzekerd, of is dit laatste slechts schijn?

Het Hornets liefdesdrama sentiment wordt ouderwets door een praat zingende verhalenverteller Matt Berninger gedragen. Soms heb je er behoefte aan om alleen te zijn, om hierdoor het gemis van de liefde juist te ervaren. Soms weet je dat het beter is om er definitief een punt achter te zetten, soms leidt het juist tot bevredigende inzichten om samen mee verder te gaan. Coat on a Hook, afgedankt, onzichtbaar, de aanwezige afwezige schaduw op het feestje. Wegen scheiden zich, woorden passeren de mond niet meer maar blijven als een brok in de keel hangen. ⁠Tour Manager, vastgelopen, geketend in een vicieuze cirkel, zonder begin, zonder einde. Om zich te herpakken zet Matt Berninger bij Crumble de zoveelste kansloze troefkaart in. Rosanne Cash behoort tot het Cash country nageslacht en zorgt hier voor die teerhartige moederziel. In deze fase heeft de zanger een sterke vrouw nodig die hem dus over het onvermogen, onzekerheid en die twijfel heen helpt.

In de door mij eerder gestelde conclusie schuilt zoveel waarheid. Matt Berninger staat er dan wel alleen voor, hij deelt de gepassioneerde zwaarte met anderen. Vergeet mij niet, het swingende dwingende Smoke Detector eist gemeen haar bestaansrecht op en staat met een voet in de jaren tachtig postpunk geaard. Niet eerder klinkt Matt Berninger op Laugh Track zo gemeen, zo angstaanjagend manisch, de depressies verteren zijn gevoeligheid tot rook en asresten. The National heeft elkaar weer gevonden en gooit er smerig gitaargeweld tegenaan. The National is weer terug, Matt Berninger schudt zijn demonen van zich af. Overwonnen? Dat nooit, leg je er maar bij neer dat dit een terugkomend proces is. Laugh Track is veel meer dan een leuk gewaagd tussendoortje, het is een licht helende sessieweek op de sofa van de psycholoog.

The National - Laugh Track | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

Na het redelijk geslaagde First Two Pages ook deze maar een aantal luisterbeurten gegund. Het is weer het gebruikelijke gekabbel waarbij het tijdens de zwakkere nummers lastig is niet weg te dommelen. Voor mij zijn dat vooral Dreaming, Hornets en ja, ook Space Invader waar maar geen einde aan lijkt te komen.

De mooie nummers zijn dan ook vaak gelijk wel erg mooi. Het zijn er net wat minder dan op het vorige album. Weird Goodbyes, Laugh Track en Crumble spannen in positieve zin de kroon. Niet toevallig dat het de nummers zijn met gastvocalisten, iets wat me op de voorganger ook al goed beviel. Er zit gelijk zoveel meer dynamiek in de nummers. Al moet ik zeggen dat het afsluitende Smoke Detector ook erg sterk is en de speelduur hier - in tegenstelling tot Space Invader - niet tegenstaat.

W.T.F is hier aan de hand? Warempel vond ik de eerdere release (First 2 Pages of Frankenstein) een verbetering ten opzichte van het voorgaande album, zei het dat het voor mij geen hoogvlieger was zoals de 4 albums vanaf 'Boxer' tot en met 'Sleep well beast' voor mij wel waren. Het komt wel vaker voor dat ik na een aantal albums de focus verlies bij bands..omdat er te veel herhaling is en te weinig vernieuwing. Het lijkt wel alsof de Dessner broers hier hebben gezegd;…het was leuk een Duets album en een uit de depressie terugkom reünie…maar nu willen we door in de eerder ingeslagen weg bij 'Sleep well Beast' waar de muzikale en met name elektronische elementen een meer prominent plek in het geheel kregen en de percussie meer overtuigend is.

Ik startte het album op Spotify met het idee dat het niet beter kon zijn dan 'The First Two Pages of Frankenstein' gezien de korte tijd tussen de 2 releases. Het moet echter bijna wel zo zijn dat dit het echte nieuwe album is en TF2PoF het voorspel. Ik dacht namelijk te gaan skippen om snel de nummers te scannen en om iets prettigs te ontwaren als 'Tropic Morning News' of 'New Order T-shirt' en hopelijk nog meer luisterplezier. Maar wat gebeurt er, het openingsnummer; Alphabet City is gelijk al beter dan de hele voorgaande plaat. Dan krijg ik bij 'Deep Earth' een 'Bloodbuzz Ohio' vibe, wat een positieve associatie waar ik blij van word en het gevoel bekruipt me dat ik onder invloed moet zijn….(zeker als ik toch een aantal minder lovende kritieken zie van andere musicmeter gebruikers)
Bij 'Weird Goodbyes' frons ik, huh, dit ken ik of ik heb per ongeluk een oud album opgezet? Maar dit nummer is al eerder op Spotify gedropped. Met de heerlijke aanvulling van Bon Iver en de herkenning bevalt het me ook zeer goed.
'Turn off the House', maar do not Turn off this album, want ik blijf ademloos luisteren. Het nummer is uit 'Sleep Well Beast' geëvolueerd, kan niet anders. Die heerlijke subtiele Dessner gitaar behandeling.
Ik droom door met 'Dreaming' (het is inmiddels 23.30 en wil echt gaan pitten) ik kan niet stoppen met luisteren. Daar waar ik bij de voorgaande albums afgeleid werd, word ik er volledig ingetrokken.
Dan denk ik, daar is die Phoebe Bridges weer in 'Laugh Track'…nu kan ik gaan pitten maar zelfs dat nummer kan me bekoren.
Space Invader, het wordt nog beter….helemaal vanaf minuut 3.20 als het nummer in een muzikale krautrock-achtige jamsessie ontaardt, gewoon geweldig!
Zal na dit hoogtepunt mijn voorbarige vooringenomenheid toch bevestigd worden en kan ik gaan slapen?
Weliswaar even een fijne rust met 'Hornets' en 'Coat on a Hook', maar ik kan hier weinig over klagen. Bij het laatste nummer bekruipt me weer de SWB vibe die ik vaker terug hoor.
Dan moet het klapstuk en voor The National best ruige 'Smoke Detector' nog komen. Wat een verwennerij voor de oren. Ik heb het album gewoon niet af kunnen zetten en 2 keer integraal afgespeeld. Eén ding weet ik zeker, dit album overtuigt mij volledig en ik had dit absoluut niet verwacht. Ik hoor speelplezier en de drang om vooruit te gaan en niet stil te staan.

Wat is het toch dat zorgt dat het ene album je niet noemenswaardig interesseert en het volgende je helemaal achterover doet slaan? Of is dit een bewuste strategie geweest van deze nog steeds relevante band? Of ben ik inderdaad onder invloed? Iig niet genoeg om te concluderen dat ik de hoes errug lelijk vind. Desalniettemin een dikke 4.5

Als late aanhaker, zie de uitleg op mijn WoNoBlog later deze week, kan ik alleen maar zeggen dat ik Laugh Track een geweldig album vind. Gevarieerd, veel dynamiek en een enorm goede sfeer. Voorlopig ****, maar ik sluit een verhoging niet uit.

Het is dankzij Matt Berninger's solo album dat ik toch uitgekomen ben bij The National. Eerst met "Frankenstein", maar dit album is duidelijk heel veel beter en staat vol met mooie en goede muziek. Een van de betere albums van 2023.

Over de band:
De Amerikaanse band The National is een populaire indierockgroep die in 1999 is opgericht in Cincinnati, Ohio. De band bestaat uit vijf leden: zanger Matt Berninger, de broers Aaron en Bryce Dessner, en de broers Scott en Bryan Devendorf. Hun muziek is bekend om de diepe stem van Matt, emotionele teksten en sfeervolle arrangementen. Ze hebben veel fans over de hele wereld en zijn geliefd om hun unieke geluid dat melancholisch en krachtig tegelijk is.

Over het album:
Het album Laugh Track van The National uit 2023 is een intiem en melancholisch werk dat veel indruk maakt. Het bevat nummers vol emoties en diepgang, met teksten die draaien om liefde, verlies en menselijke relaties. Dit album is gemaakt tijdens dezelfde periode als hun vorige album First Two Pages of Frankenstein, maar het heeft een donkerder en experimenteler geluid. Het is een aanrader voor liefhebbers van indierock met betekenisvolle teksten.

De nummers op het album
Opener Alphabet City is een melancholisch nummer dat gevoelens van verlangen en afstand uitdrukt. De tekst gaat over het missen van iemand en het wachten op zijn/haar terugkeer. Met zachte gitaarmelodieën en de kenmerkende diepe stem van de zanger creëert het lied een introspectieve sfeer, waarbij de luisteraar wordt meegenomen in een wereld van emotie en reflectie. Helaas krijg ik geen click met deze track. Het wordt gewoon niet spannend. (6)

Het daaropvolgende Deep End (Paul’s in Pieces) is een nummer dat gevoelens van emotionele verwarring en kwetsbaarheid uitdrukt. De tekst beschrijft iemand die zich overweldigd voelt en moeite heeft om gedachten en gevoelens te verwerken. Met zachte melodieën en introspectieve zang roept het lied een sfeer op van innerlijke strijd en het verlangen naar verbinding. Ook geen nummer waar ik wakker van lig maar aantrekkelijker als de opening. (6,5)

Weird Goodbyes met Bon Iver, gaat over het verdriet en de verwarring na een afscheid. De zanger reflecteert op een relatiebreuk en twijfelt of het de juiste beslissing was. Met melancholische melodieën en emotionele zang roept het nummer een sfeer op van spijt en verlangen naar wat verloren is. Het lukt ook deze track niet mijn gemoed positief te stammen, het is gewoon saai (5,5)

Turn Off the House is een term die het verlangen om te ontsnappen aan de drukte van het dagelijks leven beschrijft . De tekst beschrijft iemand die alles achterlaat en zoekt naar rust en stilte. Met zachte melodieën en introspectieve zang creëert het nummer een sfeer van reflectie en de behoefte aan een pauze van de wereld. Gelukkig toch een nummer wat me in elk geval goed doet (7,5)

Dreaming bevalt ook wat beter. Het nummer gaat over het verlangen naar vrijheid en ontsnapping aan de dagelijkse sleur. De tekst beschrijft iemand die droomt van een beter leven en reflecteert op persoonlijke groei. Met zachte melodieën en introspectieve zang roept het nummer een sfeer op van hoop en zelfontdekking. (7)

Laugh Track met Phoebe Bridgers gaat over onzekerheid en innerlijke strijd in een relatie. De tekst beschrijft gevoelens van twijfel en het zoeken naar geluk, terwijl men zich afvraagt of de huidige situatie het beste is wat ze ooit hebben gehad. Met melancholische melodieën en emotionele zang roept het nummer een sfeer op van introspectie en kwetsbaarheid. Phoebe Bridgers geeft gelukkig wat charme aan deze track. (7,5)

Daarna Space Invader dat vertelt over het gevoel van vervreemding en het zoeken naar verbinding in een wereld vol afleidingen. De tekst is introspectief en nodigt de luisteraar uit in de innerlijke wereld van de verteller. Probleem is dat de muziek op het album steeds dezelfde lijzige toon heeft en dat de bepaald niet uitblinkende zang daar weinig positiefs aan toevoegt. (6)

Hornets gaat over de complexiteit van relaties en innerlijke conflicten. De tekst beschrijft gevoelens van verwarring, onzekerheid en de moeite om emoties te uiten. Met een melancholische sfeer en introspectieve melodieën roept het nummer een gevoel op van emotionele worsteling en het zoeken naar begrip binnen een relatie. De melodie is hier een fijne gangmaker en helpt ook de zang naar meer kracht. (7,5)

Coat on a Hook handelt over gevoelens van verlatenheid en onbegrip in een relatie. De zanger voelt zich genegeerd, alsof hij op een feestje is achtergelaten als een jas aan een haak. De tekst benadrukt de afstand tussen twee mensen en de pijn van emotionele verwaarlozing. Aardig, vooral de muziek. De zang is redelijk. (7)

Tour Manager gaat over de druk en chaos van het leven onderweg tijdens tournees. De zanger vraagt om hulp om aan plannen te ontsnappen en zoekt naar een moment van rust. Met een kalme melodie en introspectieve tekst roept het nummer een sfeer op van vermoeidheid en het verlangen naar ontsnapping. Een sfeer van vermoeidheid rust sowieso op de zang van Matt Berninger in mijn beleving. (6)

Crumble met Rosanne Cash vertelt over de kwetsbaarheid in relaties. De tekst beschrijft hoe woorden pijn kunnen doen en iemand kunnen laten 'verbrokkelen'. Met zachte melodieën en emotionele zang roept het nummer een sfeer op van introspectie en de complexiteit van liefde. Rosanne Cash op de achtergrond redt ook hier het nummer. (7)

Slotakkoord Smoke Detector is (alweer) een introspectief nummer dat thema's als bescherming, herinnering en liefde verkent. De herhaalde zin "Smoke detector, smoke detector, all you need to do is protect her" kan zowel letterlijk als figuurlijk worden opgevat, waarbij het verlangen om iemand te beschermen centraal staat. (6)

Conclusie en Aanbeveling:
Het album Laugh Track van The National biedt een melancholische en introspectieve reis met thema’s zoals liefde, verlies en innerlijke strijd. Hoewel de muziek consistent van toon is, mist het vaak variatie en spanning, wat het moeilijk maakt om volledig mee te worden gesleept. Toch zorgen nummers zoals Turn Off the House, Dreaming en Laugh Track voor lichtpuntjes, mede door de bijdragen van gastartiesten.

Dit album is geschikt voor luisteraars die houden van sfeervolle, rustige muziek met diepe teksten. Voor fans van The National is het een aanrader, maar voor nieuwe luisteraars mist het wellicht genoeg afwisseling om echt te blijven boeien.

Waardering: 6,6
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl