The National - Laugh Track (2023)

Waarschijnlijk hier te vinden.

Allemaal wel mooi maar ingetogen. Het blijft The National, maar niks vernieuwend.

Na een viertal albumreleases waar bij mij toch vooral teleurstelling overheerste, ben ik eindelijk weer eens enthousiast over een The National album. Zoals hierboven al ergens wordt opgemerkt bevat dit album van die nummers die misschien niet gelijk een onuitwisbare indruk achterlaten, maar na enkele luisterbeurten wel al een licht nostalgisch sfeertje oproepen. Het is vooral ook het sfeertje dat het betere oude werk van de band voor mij typeert.

De eerste paar draaibeurten vond ik het vooral nog jammer dat niet meer nummers in lijn met het ijzersterke Smoke Detector liggen. Nu vind ik Deep End, Turn Off The House en Dreaming misschien al wel net zo sterk. Dat refrein van Turn Off The House zit de hele dag al in mijn hoofd. Heerlijk!

Wat een verrassing: zomaar twee albums in een jaar. Zojuist de eerste luisterbeurt gehad: deze klinkt toch even anders dan Frankenstein.

Nog geen favorieten. Smoke Detector doet mij denken aan Don't fear the reaper van Blue Oyster Cult....

Hoe dan?

Om mijzelf wat meer nieuwe muziek van The National te gunnen heb ik beide albums tot één album van 50 minuten teruggebracht. Het zal velen verrassen dat Space Invader gesneuveld is, maar na een vliegende start bleek dit nummer voor mij weinig groeipotentieel te bevatten, terwijl Deep end en Weird goodbyes juist steeds interessanter blijken. Deep end geeft mij goede herinneringen aan Boxer en Alligator. Wat er mis is met Space invader? De eerste helft van het nummer is een kant van The National die we de laatste jaren te veel hebben gehoord: mineurklanken, ballad, geen kop en staart. De opgave om die eerste drie minuten door te zwoegen om de vrijwel van het nummer losstaande climax te kunnen beluisteren was mij een brug te ver. De tijd van sadomasochisme ligt achter mij. Wat over blijft zijn 11 nummers die als 'los album' in mijn optiek hun 3e meesterwerk had kunnen zijn. Less = more.

1. Deep End
2. Eucalyptus
3. Coat on a hook
4. Tropic morning news
5. Grease in your hair
6. Crumble
7. Weird goodbyes
8. Turn off the house
9. Smoke detector
10. Dreaming
11. Your mind is not your friend

Er is geen climax zonder een rustige start...

De kop is de ballad, de staart de climax... van Space Invader.

Ik snap 'em, maar voor mij blijkt Space Invader te bestaan uit twee losse delen die aan elkaar vastgeplakt zijn om een uptempo live ervaring te simuleren. In de dierenwereld hebben we de Okapi, een vreemd schepsel waarbij een giraf, eland en zebra als het ware aan elkaar geplakt zijn. En hoewel alle afzonderlijke delen van het dier mooi zijn, is het totaalplaatje carnavaleske. De natuur was de weg even kwijt.

Toevallig luister ik net nu naar Space Invader en ik hoor toch meer een zebra.

Geen album recensie, maar even over het National gevoel. Ik heb de band hoog zitten. Zo’n band waarvan een album/track alleen maar ‘minder goed’ kan zijn en nooit slecht. Maar nu heb ik even last van een overdosis. Lang album dat te snel na de vorige is uitgebracht wat mij betreft. En dan schat ik de schoonheid niet meer op de juiste waarde in. Inderdaad, wéér een goed album, maar ik kan er nog niet van genieten. Voor mij een goed idee om het een half jaar niet te draaien en dan uit de kast pakken en net doen alsof het splinternieuw is. Ik was er nog niet aan toe en stel dus de releasedatum gewoon voor mezelf nog even uit totdat ik voel dat het tijd is voor nieuwe muziek van The National. Wedden dat ik dan een stuk enthousiaster ben?

Concert in de Ziggo Dome vanavond was een beetje als de laatste twee albums: hinkend op twee gedachten. Eerste helft twijfelachtig en vooral slecht qua geluid, ondanks de interessante setlist. Een muur van maniakaal geluid. De tweede helft was een en al warmte en subtiliteit. Beide wat mij betreft fantastisch al werkte het totaal niet voor diegene die iets minder bekend zijn met het complete oeuvre.

Hoewel ik voor het eerst een The National-concert meemaakte keek ik na een goed uur op mijn horloge. Ik veerde op bij alles wat afkomstig was uit de periode van Alligator t/m High Violet, een aantal nieuwe songs waren ook wel te pruimen, maar ik miste toch een bepaalde 'klik' die ik zou moeten krijgen als ik naar een concert van The National ga, als ik anderen moet geloven.

Het is een bijzondere band, met een geheel eigen stijl (Amerikaans met een Engelse attitude) en ik zou het concert niet gemist willen hebben, maar ik had er uiteindelijk toch net iets meer van verwacht dan wat ik nu gezien heb.

Luister beide nummers vlak achter elkaar. Gaat vooral om de gitaar. Vooral in het begin van beide nummers valt het op. Ik denk dat het puur toeval is. Smoke detector is een heerlijk nummer.

Misschien wel het hoogtepunt van het concert vond ik de uitvoering van Laugh Track. Mooi klein begin, een wat weifelend middenstuk, maar de opbouw van het slot met aanzwellend gitaarwerk en een laag blazers was majestueus.

En waar bij de 'hits' de mobieltjes omhoog gingen en er - toch wel een beetje obligaat - werd meegeklapt, was het nu stil. Prachtmoment in een heel redelijk concert.

Uitvoering van About Today

Die mocht er zeker ook zijn!

Was gister ook in Ziggodome. Net als de week ervoor bij New Order. Waar die laatste me verraste met wen fantastisch concert vond ik gisteravond een grote tegenvaller.

Ik had me veel voorgesteld van mijn eerste concert van The National en na de ijzersterke opening met Once upon a poolside ging ik er eens goed voor zitten. Matt Berninger was goed bij stem en zong zuiver. Dat was een week eerder bij New Order wel anders.... Hoewel het geen reet uitmaakte voor de geweldige show zong Bernard Sumner regelmatig vals.

Na het eerste nummer ging het helaas snel bergafwaarts met de zang. Berninger was vaak uit de maat, zong niet maar overschreeuwde zichzelf, met als absoluut dieptepunt dat hij grapte (bij apartment story of fake empires) dat hij door het publiek uit de maat werd gebracht.

Van de rest van de band heb ik zeer genoten, de broertjes Dessner op hun identieke gitaten waren fenomenaal en voor mij het sterkste punt van The National, de drums waren prachtig hard en hoekig.

Alleen de zang.... Die werd pas mooi bi Vanderlyle Crybaby Geeks. Gelukkig hield Matt zijn mond.

De band had tijdens een concert ook een fase waarbij ze niet altijd even strak speelden (Bloodbuzz Ohio, System dreams in total darkness, Apartment story). Gelukkig herstelden ze zich in de tweede helft.

Ik zag veel mensen genieten van Vanderlyle, zelf vond ik het een anticlimax.

Welkom bij een The National concert. Dat uit de maat zingen is typisch, hij zingt net iets eerder dan de begeleidende muziek. Eigenlijk is dat ook op de albums, maar net wat minder aanwezig. Ik vind het eigenlijk best origineel en aangenaam. Dat overschreeuwen doet hij bij enkele nummers zoals Me November. Mijn vrouw wordt er ook altijd ambetant van, maar ook dit zie ik door de vingers. Liever dat, dan apathisch studioversies achtereenvolgens aframmelen.

Ik stond gisteren vrij vooraan en heb ontzettend genoten van het concert. De band was in topvorm en Matt Berninger was zeer actief met het voorste deel van het publiek. Misschien was de Ziggo te groot voor deze band?

Ik stond ook vrij vooraan en heb ook enorm genoten. Juist ook in het eerste gedeelte van de set zaten enkele hoogtepunten voor mij met Eucalyptus, Bloodbuzz, Systems, Lit up... Ik snap de negatieve reacties hier niet zo, alle recensies waren ook enorm positief. Dat Matt af en toe de teksten vergeet stoort me niet zo, ik hou juist van dat rommelige,meer spontane van The National. In zo'n grote zaal moet je natuurlijk wel zorgen dat je goed vooraan staat, anders is de beleving een stuk minder

Enorm genoten van het concert in Berlijn, ondanks dat ik de tijd niet had genomen om de laatste 2 albums goed te beluisteren. Matt hoeft tegenwoordig niet meer zijn best te doen voor de lage noten en is ook minder ‘autistisch’ dan pakweg 10 jaar terug.

Wat mij betreft komt The National veel beter tot z'n recht in een kleinere zaal ja. De Ziggo Dome is sowieso een soort machinale megastal voor massaconsumptie, kleinere liedjes hebben daar toch de neiging te verzuipen omdat er al snel een groot gebaar bij wordt gesleept. Is uiteraard persoonlijk, ik zit nooit zo te wachten op massaal net-niet-op-de-maat handgeklap bij een prachtig uitgevoerd nummer als England. Dat dat bij een Laugh Track niet gebeurde kwam het nummer alleen maar ten goede

Ik word wederom kriegelig van deze band. Gezien het aantal hoge waarderingen doe ik mijn best om er iets positiefs uit te peuren maar mijn voelsprieten bedriegen me ook deze keer niet.

Dat heb ik nu ook. Ik zie deze band zo vaak voorbijkomen hier en hoog scoren in lijsten dat ik de laatste twee albums een paar keer heb beluisterd de afgelopen dagen maar de stem van de zanger gaat mij enorm tegenstaan na een paar nummers...

Ik vraag me toch vaak af waarom soms mensen iets blijven proberen terwijl ze al weten dat ze het niet lusten... Waarom zou je jezelf dat ook aandoen? Dan kan je toch beter je kostbare tijd besteden aan het luisteren van muziek die je wel leuk vind?

Omdat ik er zeker wel iets moois in hoor, vaak heeft muziek die je in eerste instantie niet helemaal geweldig vind een paar luisterbeurten nodig voor het kwartje valt. Ik liep toevallig tegen die film met Alicia Vikander op YouTube aan die ze hebben gemaakt en was daar best van onder de indruk. Een heel album gaat mij dan blijkbaar weer te ver. Als je soms geen moeite doet voor muziek kun je een hoop mislopen...

Als je de band pas recent hebt ontdekt en de laatste twee albums probeert, dan snap ik dat en ben ik het verder met je eens. Mijn post is dan ook niet zo zeer gericht op jouw voorbeeld, maar ik lees hier ook regelmatig reacties van mensen die het voor de zoveelste keer toch blijven proberen. En dan denk ik, ja waarom?

Na het redelijk geslaagde First Two Pages ook deze maar een aantal luisterbeurten gegund. Het is weer het gebruikelijke gekabbel waarbij het tijdens de zwakkere nummers lastig is niet weg te dommelen. Voor mij zijn dat vooral Dreaming, Hornets en ja, ook Space Invader waar maar geen einde aan lijkt te komen.

De mooie nummers zijn dan ook vaak gelijk wel erg mooi. Het zijn er net wat minder dan op het vorige album. Weird Goodbyes, Laugh Track en Crumble spannen in positieve zin de kroon. Niet toevallig dat het de nummers zijn met gastvocalisten, iets wat me op de voorganger ook al goed beviel. Er zit gelijk zoveel meer dynamiek in de nummers. Al moet ik zeggen dat het afsluitende Smoke Detector ook erg sterk is en de speelduur hier - in tegenstelling tot Space Invader - niet tegenstaat.

Drie nummers van deze plaat blijf ik maar op repeat zetten: het ontiegelijk verslavende Deep End, Laugh Track met z'n prachtige opbouw (die baslijn!) en prijsnummer Space Invader. Drie nummers die zich mogen meten met het beste wat The National in al die rijke jaren heeft gemusiceerd.