Cannibal Ox - The Cold Vein (2001)

Nee, dit is hét album dat veel mensen prachtig vinden, veel mensen niet uit kunnen staan, en een verrassend groot aantal mensen hier 'toch wel aardig' vindt.

Ik kan me inderdaad voorstellen dat het moeilijk is in de flow te komen. De industriële, chaotische beats die El-P ze hier voorlegt doen je eerder denken aan een snelle, misschien hakkelige flow, dan hun soms wat 'lingering' flow die soms langzamer gaat dan je initieel zou verwachten bij een dergelijke instrumentatie. Toch denk ik dat juist daar de ware chaos zit in dit album. Zeker met de dubstep-invloeden van tegenwoordig kom je vergelijkbare instrumentatie vaker tegen (alhoewel dit niveau nooit gehaald wordt), en is dus de 'chaos' die indertijd (voor zover ik weet) heel grensverleggend was, niet zozeer op de voorgrond. Het is dan de flow die weer compleet tegen het gevoel in gaat die dat weer terugbrengt.

Dat is mijn mening dan.

Soms klinkt het inderdaad cool als tegenpolen samenwerken. In dit geval werken ze elkaar tegen. Ik snap je punt over ware chaos en ben het daar ook mee eens. Ze creëeren een chaos die niet meer interessant is voor mij om te volgen. Ik verlies mijn aandacht i.p.v. dat het extra getrokken wordt. El-P produceert hier toch vrij ingetogen t.o.v. zijn latere werk. Ondanks dat de producties gewoon goed zijn wekken ze mijn interesse niet zoals zijn beats van bijv. I'll Sleep When You're Dead en C4C, waar El er een schepje bovenop doet. Precies genoeg om een album alleen al voor de beats te luisteren.

Zo zou ik ook naar een album kunnen luisteren waar Vast Aire en Vordul rapten op meer mysterieuze, sinistere beats. Muziek met een grimmig en druilerig sfeertje. Dus zowel de rappers als de producers hebben iets interessants, maar net niet voldoende om mij daadwerkelijk aandachtig te laten luisteren. Het voelt alsof beide partijen tegen de elkaars stroom ingaan en dat werkt voor eerder vervelend dan dat ik het briljant vind.

Ik ben dan toch meer fan van de lompe, maar toch verrassend kundige rapper die zich uitstekend staande weet te houden op de gestoorde, meer uitbundige beats van El-P.

"You were a still born baby /
Mother didn't want you, but you were still born /
Boy meets world, of course his pops is gone /
What you figure /
That chalky outline on the ground is a father figure?"

Dit is zo'n vreselijk briljant stuk. Jammer dat de productie mij op momenten te druk en chaotisch overkomt waardoor ik er een beetje nerveus van word, want de raps, met name die van Vast Aire, zijn op momenten meesterlijk. A-Boy's Alpha blijft voor mij één van mijn favoriete nummers. Alles klopt aan dat nummer. Het absolute hoogtepunt van deze plaat.

I'm alive tho.

The F-Word

"You wanna pop shit and get popped in the top lip?
I shoot the five and on a good day I bite bullets
We use bear traps to catch weasels
Metal mouth's diesel and the bite's lethal
We in the catacomb, nappy headed, never used a comb
And built with the forces that blew away Dorothy's home
I grab the mic like, "Are you experienced?"
But I don't play the guitar, I play my cadence
And if I exhaled arguments only to hold my breath
I would die, and I ain't talking hair color
I'm talking about the reality with my mother's eye water
The author with a Papermate
Spitting paperweights"



Ik heb het misschien al eens gezegd, maar in dat geval wil ik het graag herhalen: nooit was er voor mij een betere rapper dan Vast Aire op dit album.

Word nog altijd te nerveus van dit album, producties die ik niet trek op een aantal tracks na. Qua raps wel tof, maar wordt toch wat overschaduwd in mijn luisterplezier door de muziek waaraan ik me stoor. Vanwege de raps toch een voldoende, maar vind het dus lang niet zo tof als velen hier of als vrienden van me (waar ik meestal best een zelfde muzieksmaak mee heb).

same here

Stress Rap

Als fervent liefhebber van het genre, is deze mastodont mij zeker niet onbekend. Althans, van naam dan. Ondanks de lofuitingen op de albumpagina en voormalige top 250-notering (ja, echt, daar stond 'ie in), begon ik zoals gewoonlijk met de bekendste tracks van de plaat te beluisteren: dat boeide mij echter nihil. Geen klik, nada, weg d'r mit.

Maar waarom maak ik graag uitstapjes naar andere genres en negeer ik dit meesterwerk (lees: beste hip-hopalbum aller tijden) volledig? Dat was een vraag die rondspookte in niels94 zijn hoofd. Gelukkig voor hem ben eindelijk vriendjes geworden met The Cold Vein. Als zeer ontoegankelijk ervoer ik het, een kille en kale productie met saaie raps.

In het het kader van de aanhouder wint, kwam de plaat steeds meer tot "leven". De beats bloeiden volledig op en gaven hun schoonheid weer en de MC's leggen daar een zeer intellectueel pakketje woorden op. Deze klassieker wordt bij ook steeds verslavender en elke luisterbeurt ontdek ik weer iets nieuws. Dikke vierenhalve ster.

Hoor hem nu voor de 3de keer deze avond/nacht en ie groeit per luisterbeurt meer en meer.
A B-Boy's Alpha, Straight off the DIC en Stress Rap zijn fantastisch. Wat een sfeer ook op deze plaat.
De producties zijn echt van torenhoog niveau. Helemaal niet te vol maar gewoon veel geluiden die per draaibeurt meer naar voren komen. Veel te ontdekken op deze manier dus
Hulde voor E-LP

De raps zijn qua flow heel sterk gebracht. De afwisseling tussen de stijlen maakt dat dit nooit verveelt. Enerzijds mee met de beat zoals op Stress Rap en anderzijds gewoon volledig losgaan op abstracte beats als Real Earth. De teksten moet ik nog nader opzoeken.
Erg sterk. Potentiële groeier. 4* voor nu

Ik vind dit een vreselijk vervelende plaat, de producties zijn volslagen willekeur/hak op de tak/random en ik wordt daar ontzettend onrustig en zelfs naar van in zoverre dat ik haast elke track na zo'n 30 seconden wil overslaan om de paar krenten uit de pap te vissen, iets wat me in elk geval grijpt en waar ik positief over kan zijn, maar dat is erg zeldzaam. Ik heb met moeite drie favorieten aan kunnen vinken te weten; A B-Boys Alpha, Straight Off the D.I.C. en Scream Phoenix die vond ik enigszins nog beluisterbaar zonder de haren uit m'n hoofd te trekken van frustratie. Ik luister hip-hop over het algemeen als ik er lekker de tijd voor kan nemen om effectief naar een album te luisteren, ogen dicht lekker op de bank liggend bijvoorbeeld en dat was bij dit album geen doen want het verveelde me op een gegeven moment zo erg dat ik echt iets anders wilde gaan doen en dan heb je wel een beetje gefaald als muzikant als je niet eens mijn aandacht bij je muziek kan houden. Aangezien ze hier toch overladen worden met 4-5* beoordelingen dan moet het haast geheel aan mij liggen zou ik denken...en daar heb ik prima vrede mee. 1,5*

Ik ben The Cold Vein na een jaar of wat weer eens aan het beluisteren, nu er een nieuw "Cannibal Ox" album (tussen aanhalingstekens, want CanOx zonder Vordul Mega is niet hetzelfde) aankomt, en deze plaat heeft in al die tijd zeker niet aan kracht ingeboet. Ook een kleine kwart eeuw na dato laten de beats van El-P een futuristische, dystopische indruk achter (met als kleine kritische kanttekening dat de mastering inmiddels wel enigszins gedateerd klinkt), en daarmee biedt hij de perfecte omgeving voor een album dat een grauw en rauw portret schetst van het leven op de straten van New York rond de eeuwwisseling. Maar het zijn vooral de raps die dit tot een absoluut hoogtepunt in de hiphopgeschiedenis maken, met twee hongerige woordkunstenaars op de toppen van hun kunnen: Vast die met de meest bizarre en inventieve beeldspraak op de proppen komt, en Vordul met zijn onnavolgbare flows en rijmschema's.

Fuck 5, ik wil dit album 108 sterren geven.

Het knappe van deze plaat vind ik, dat toen ik deze plaat voor het eerst hoorde in 2001, een erg sterk old school gevoel had en tegelijk iets verfrissend wist neer te zetten. Vandaag (door jou review) de plaat weer een keer beluisterd, en ik bedacht met wat klinkt dit toch echt old school, rauw en toch verfrissend. heel knap voor een plaat van bijna 25 jaar oud Een tijdloos document

Ik herinner me nog goed de eerste keer dat ik dit album checkte. Het moet zo'n 15 jaar geleden zijn geweest. Ik ging met m'n moeder en zusje voor de laatste keer mee op vakantie naar Zuid-Frankrijk. De daarop volgende jaren heb ik van heel wat landen heel wat clubs, bars etc gezien, maar van de landen zelf vrijwel niets. Maar goed ik dwaal af, Zuid-Frankrijk dus. Als voorbereiding op deze best wel lange autorit naar de camping heb ik mijn mp4 spelertje volgepropt met hip-hop albums die een hoge beoordeling kregen op musicmeter. Ik noem een Moment Of Truth, een 6 feet Deep en dus Cold Vein. Waar ik de eerstgenoemden meteen geweldig vond, was de klik er bij het debuut van Cannibal Ox er totaal niet. Rommel gewoon. Beats klonken raar, rappers klonken voor geen meter en ik was nog maar bij het eerste nummer. Nee, dit is het niet. Aangekomen in Zuid-Frankrijk (KUT vakantie overigens, ik miste m'n broer ) Enter the Wu-Tang en The Infamous in de hangmat. Heerlijk. Toch bleef ik benieuwd naar dat ene album. Ik wilde het zo graag tof vinden. Stress Rap kwam voorbij. Wtf is dit dan, is er iets mis met m'n goedkope oortjes ofzo? Genoeg. Hele vakantie niet meer gedraaid.

We zijn een jaar verder en Liquid Swords van GZA staat vastgeroest op 1 in m'n top 10. Nog zo'n classic die ik toen waarschijnlijk voor het eerst hoorde. Daar was de klik er wel meteen. Opeens ben ik toch wel weer benieuwd naar die ene plaat, die gekke plaat, met die aparte grijze hoes. Iets in me zei me dat ik er nu klaar voor was, omdat ik in de tussentijd zo veel ontdekt had op hiphop gebied. Iron Galaxy, die kende ik zeker nog, maar het was alsof ik naar een totaal ander nummer luisterde. Waar ik het een jaar eerder niks vond, klonk het nu geweldig. Wat een sfeer zet El-P op die eerste track neer en de rappers waarvan ik de namen toen waarschijnlijk nog niet kende klonken ook al een stuk beter. Ineens begreep ik het.

Daarna heeft het nog even geduurd voordat ik elke track van het album kon waarderen. Maar op een gegeven moment wist ik het: Dit is het beste album ooit en ik wil niet eens dat daar ooit voor mij verandering in komt.

Favorieten op The Cold Vein zijn er te veel om op te noemen. Wel zou ik er nog één in het speciaal uit willen pikken die ik de beste vind van deze waanzinnige trip: A B-Boys Alpha. Vast Aire zorgt met de eerste line er direct voor dat je je aandacht erbij hebt en laat je niet los tot het einde van z'n verse. De beat geeft wat mij betreft perfect weer waar The Cold Vein voor staat en is misschien wel het beste wat ik van El Producto ken.

Dit jaar heb ik dit meesterwerk eindelijk aangeschaft op vinyl. Voor een bizar bedrag, maar het was iedere euro waard. Ergens ben ik ook wel blij dat hij niet op Spotify staat.

Ik heb het vanaf 2001 geprobeerd, ik luister al tig jaar naar Hiphop vanaf 1993. Er zijn zoveel stijlen en verschillende type hiphop en van het meeste kan ik echt goed genieten. Alhoewel ik geen enorme fan ben van Def Jux zijn er zeker wel een aantal platen die ik heel vet vind. Het is het type geluid een beetje zoals Stones Throw, het is wat alternatiever/vreemder en soms chaotisch, soms werkt het heel goed en soms niet echt.
The Cold Vein, hoewel geen kutplaat werkt bij mij vrijwel nooit. Het is iets verdraagzamer geworden na tig keer weer proberen aangezien de scores hier hoog zijn en ik reviews vol lof zie voorbij komen van users wiens smaak ik respecteer, maar het kwartje valt niet en gaat niet meer vallen. Het zit voor mij tussen 2.5 en 3 in.