Cannibal Ox - The Cold Vein (2001)

Flipm0de schreef:
Heel veel goede dingen over dit album gehoord. Ik heb het nu een aantal keer geprobeerd en het klinkt allemaal goed, maar het geniale wat veel mensen er in zien zie ik niet.

timWTF schreef:


Had ik eerst ook een beetje. Heb het toen een tijdje laten liggen. Een half jaar later ofzo weer geluisterd en toen begreep ik het geweldige eraan. Ik weet niet precies wat het is. De sfeer is gewoon geweldig.

Flipm0de schreef:

Ik hoop dat het nog gaat komen, zijn meer albums/artiesten waarbij het kwartje pas na een aantal jaar viel

Shelter schreef:
Definitive jux is niet helemaal mijn ding, Stonesthrow daarentegen weer wel...vaag

panjoe schreef:

Ach, zo vaag is dat niet hoor. DefJux en Stones Throw zijn onder de platenmaatschappijen twee van de belangrijkste bakens voor hiphop die afwijkt van de norm, maar dat betekent natuurlijk niet dat ze allebei dezelfde kant op afwijken. Ze zijn beide erg experimenteel, maar elk op hun eigen manier. Stones Throw is meer laid back, brengt meer 'warmere' muziek uit, en is gefocust op jazz, soul en funk. DefJux is vaak eclectisch en rauw, futuristisch, biedt veel ruimte aan abstracte lyrics en kent veel invloeden van elektronische muziek. Beide mogen mij overigens erg smaken.

Begin jaren nul is een tijd waarin een deel van de hiphopliefhebbers zijn aansluiting met de mainstream definitief is verloren. Een nieuw geluid is nodig, en dat komt onder meer in de vorm van het eerste en (tot dusverre) enige album van Cannibal Ox. Thematisch gezien past het perfect in de hiphoptraditie: Vast Aire en Vordul Mega vertellen het verhaal van armoede, geweld, drugsproblemen en een gebrek aan hoop die de twee nog elke dag om zich heen zien. De wijze waarop dit klassieke onderwerp gebracht wordt, is tot de dag van vandaag echter volledig uniek. Als twee ware poëten van de straathoek gebruiken ze fantasierijke metaforen en verwijzingen, ingenieuze wordplay en zinnen die zo beeldend zijn dat ze haast tastbaar lijken, om zo de ellende van de arme wijken van New York op te schilderen met hun onorthodoxe flows. Op papier is het al treffend, maar met de muziek erachter wordt het regelrecht kippenvelopwekkend: achter de ambitieuze beats zit El-P, die chaos en melancholie samen doet smelten tot een wervelend, maar vooral ijskoud muzikaal geheel. "It's a cold world out there", klinkt het in de intro van het album, wat je in het uur erna met elk woord en elke toon bevestigd zult zien.

"You were a still born baby /
Mother didn't want you, but you were still born /
Boy meets world, of course his pops is gone /
What you figure /
That chalky outline on the ground is a father figure?"
- Vast Aire

Shelter schreef:
Ik heb hetzelfde als Flipmode, best aardig maar het geniale hoor ik niet.
Ik heb dit album al jaren, want toentertijd zat ik nog helemaal in de hiphop scene en was het echt een must have. Gekocht, op de plan, zelden opgepakt.
Als ik weer eens een nummertje hoor zo nu en dan, is het best ok en soms vet.
Een heel album trek ik niet. Eigenlijk hetzelfde idee met El-P's Fantastic Damage, ook zo'n album dat de hemel in werd geprezen. Als ik die nu draai vind ik het zelfs ronduit saai.
Definitive jux is niet helemaal mijn ding, Stonesthrow daarentegen weer wel...vaag

Elohim schreef:
Real Earth

Shelter schreef:
De teksten doen mij weinig als de flow niet relaxed is en de producties niet lekker in mijn gehoor liggen, het is zeker niet tergend slecht maar ik vind het geen dope producties.
El-P heeft voor mij echt beats ertussen waarvan ik denk Daaaaamn thats nice, maar helaas zijn het echt enkele. De rest vind ik vaak veel te rommelig en teveel op elkaar lijkend.
Vroeger vond ik Fantastic Damage nog best ok maar hoe meer ik er naar luister des te minder vind ik het. Stonesthrow is ook vrij alternatief en kan rommelig klinken, maar daar werkt het voor mij wel.
Defjux is te bombastisch, Stonesthrow heeft nog iets jazzy achtigs waardoor het blijvend interessant is. Ik zal de VPRO docu eens opzoeken, thnx voor de tip.