The Clash - Give 'em Enough Rope (1978)

Sterk tweede album van the Clash dat op het einde helaas wat inzakt.Het geluid is iets meer rock georienteerd dan op het debuut maar dat vind ik eigenlijk wel lekker klinken.English civil war en Tommy gun zijn de prijsnummers.

Zoals gezegd wordt het dunne geluid van een band die op momenten klonk alsof ie omviel hier vervangen door een strakkere rockproductie. Door Danny Pearlman klinken de gitaren constant alsof ze uit hun voegen barsten, waar Strummer dan weer schreeuwend overheen moet. Dit pakt soms goed en soms slecht uit.

De band lijkt erg druk bezig met zijn eigen mythologie, zoals op Last Gang in Town en English Civil War. De eerste wordt gered door een hoop overtuigingskracht, maar laatstgenoemde folkpunk klinkt wat mij betreft belachelijk, en hoort met Julie's Been Working for the Drug Squad bij de zwakkere nummers van de plaat.

Verder zijn er wat akkoordprogressies die me wel heel bekend voorkomen; zoals in Last Gang in Town en All the Young Punks (Garageband), Cheapskates (What's My Name) en Guns on the Roof (Clash City Rockers).

Daar staat tegenover dat dit album een paar van The Clash' sterkste nummers opstaan; single Tommy Gun, opener Safe European Home, afsluiter All the Young Punks (New Boots and Contracts), en de Jones-nummers Drug-Stabbing Time en Stay Free. Alle vijf nummers waar meer ruimte is voor nuance, dan wel in de instrumentatie of in de vocalen. Het zijn ook deze nummers die hintten naar de invloed die dansbare genres als reggae, ska en traditionele rock 'n' roll op hun muziek zou krijgen.

Voor The Clash zal het hebben gevoeld alsof ze de rockformule min of meer hadden uitgespeeld; op London Calling zijn de straightforward-punk nummers zoals deze plaat zeldzaam en is er steeds meer ruimte voor onverwachte invalshoeken afkomstig uit de soul, jazz, dub en funkmuziek.

Hm, potpourri bij The Clash? Met de stevige gitaren en de kenmerkende zang van Joe Strummer hoor ik wel degelijk een homogeen geluid. Ik ben momenteel op reis door de new wave van 1978 en twee stations geleden was ik bij het debuut van The Shirts, waar een grotere verscheidenheid aan stijlen klinkt - maar nog altijd The Shirts!

Op Give 'em Enough Rope met zijn westernhoes klinken de Londenaren opgewekt en strijdvaardig. Het verschil met hun titelloze debuut van het jaar ervoor is wat dat betreft niet groot. Het was hun eerste langspeler in de VS, in eigen land was het de tweede, in november 1978 verschenen, zeventien maanden na het debuut.
In eigen land twee bescheiden hits: Tommy Gun haalde in februari '79 #19, English Civil War in maart #25. Het album haalde er bij verschijning meteen #2, wat mogelijk de reden is dat de singles er minder verkochten. In de VS geen hitsingles maar wél #128 in april '79.

De gitaren zitten in de mix van Sandy Pearlman ronkend in de mix en ook het drumgeluid is lekker vet. Met de oren van nu zou je, zoals bij zovele punkpioniers, verbaasd zijn dat dit punk werd genoemd. Maar de wereld moest veranderen, zoveel is duidelijk voor een fan van The Clash.
Andere sterke nummers: de uiteraard felle opener Safe European Home, het even pittige Drug-Stabbing Time en slotnummer All the Young Punks (New Boots and Contracts) dat een mooie melodie en uiteraard kritische tekst heeft. De overige nummers zijn wat kalmer en willen niet beklijven, door het ontbreken van pakkende riffs of melodieën. Neemt niet weg dat het spelplezier uit de groef springt...

Mijn reis door de albums achter mijn afspeellijsten met new wave van 1978 kwam van de New Yorkse punkpioniers Pure Hell en vervolgt bij de tweede van het Nederlandse Gruppo Sportivo.