Peter Gabriel - i/o (2023)

Prachtig optreden was dat!

Dat concert was zeker erg prijzig maar absoluut briljant en tevens het beste concert dat ik in jaren gezien heb. Geen moment spijt van gehad. Ik had mij er via YouTube ook goed op voorbereid en had ook geweldige plaatsen in de Ziggodome.

De nummers van dit nieuwe werkje zijn inmiddels grotendeels bekend, maar in plaats van de YouTube downloads ben ik nu wel erg nieuwsgierig naar de vers klinkende CD’s en de blu-ray. Favorieten zijn hier Four Kinds Of Horses en Love Can Heal. Laat maar komen.

Naar die concertbeelden (dvd), met de muziek en de prachtige visuals en stageperformance geïntegreerd, kijk ik misschien wel meer uit dan naar het studio-album….

Ik luister dit album nu helemaal voor het eerst en het is echt genieten geblazen van de maestro. Echt een super mooie terugkeer van Peter. Geen slecht nummer en uitschiters zijn:Four kind of Horses, Love can Heal en This is Home

Prachtig album van de meester. Concert in Amsterdam was fantastisch. Kijk uit naar een bluray van het concert.

Tot aan So was ik een groot liefhebber van de eerste 4 platen van PG. Daarna vervloog mijn belangstelling. Ik hoopte dat de beschikbare tracks van dit album het vuur bij mij weer zou aanwakkeren. Helaas. Ik mis verrassing en scherpte. Muzikaal klopt het allemaal wel maar er is geen moment geweest dat ik opveerde bij het luisteren. Jammer. Nog maar eens proberen als de integrale release uitkomt. Wie weet?

Het concert in juni in de Ziggo Dome was al overweldigend, daar speelde hij ik dacht 8 of 9 nummers van i/o, alle full moon releases heb ik gehoord en die zijn inderdaad buitengewoon mooi.

Wat hij nu presenteert was het 20 jaar wachten waard (alhoewel ik het liever 10 jaar geleden al had willen horen .

Voor mij het album van het jaar!

Voor mij ook … en het beste concert dat ik in jaren heb gezien.

Nog niets gehoord dit jaar dat hoger scoort dan 4*?…

Album van het jaar gaat deze denk ik niet worden. Waarschijnlijk is dat deze:

Jeremy Dutcher - Motewolonuwok (2023)

(en dat is dan meteen een tip voor eenieder hier)

Nee van de nieuwe releases dit jaar eigenlijk niet. Ik geef niet zomaar 5 punten, maar als ik komend weekeinde de schijven in volle glorie heb beluisterd kan de waardering zomaar omhoog gaan.

PS. Ook dank voor de luistertip.

Het kan ook 4,5* zijn

Nou, hij is onderweg, op ouderwetse 2CD, had hem eigenlijk op LP willen kopen, maar geen idee welke mix versie dan te kiezen, en de vinylbox met beide versies erin is veel te prijzig, dus dan maar de dubbel-CD aangeschaft, die aangezien het Gabriel is, wel als een klokje zal klinken.

Even een misschien ietwat domme vraag, is er een default release? Welke versie is dat dan? Ik luister nu namelijk naar de Dark-Side mixen. Komen er dan 2 versies uit? Of 3 met een reguliere 'ongemixde' versie?? Voor nu maar gewoon digitaal luisteren en dan een keuze maken welke te bestellen.

Oh ik heb me verkeken, het zijn er zelfs 4.

I/O - regulier
I/O - Bright Side
I/O - Dark Side
I/O - Bright Side, Dark Side en In-side mixes

Allemaal mooi hoor die artistieke keuzes en de hardcore fan zal het vast allemaal prachtig vinden, maar als ik naar de prijzen kijk zie ik vooral veel dollartekens in de ogen.

Fraaie recensie! Ik ben er nu helemaal klaar voor ….

Album van het jaar. Zonder twijfel. Geweldig goed concert ook (en dan heb ik het met name over juist de presentatie van het NW werk. Buiten Darkness, Digging In The Dirt en Red Rain die magistraal waren uitgevoerd en visueel gepresenteerd deden Sledgehammer, Big Time, en andere crowd pleasers me niet zoveel al begrijp ik waarom hij deels sterk op zijn grote hits moest leunen). Wat een geluid, lef, emotie, gevoel en creativiteit. Wederom. Pure kunst. Er is niemand die zich in dit universum ook maar in de verre verste kan meten met Peter Gabriel. Dat was al zo toen hij nog in Genesis was, dat is altijd zo gebleven en hij laat nog een keer op zijn eigen manier nog een keer zien waarom nog steeds. Hij is de persoon die met een toets op een piano je benen onder je lichaam kan doen wegvagen. En er zijn zoveel voorbeelden waar hij dat doet over zijn hele bijzonder indrukwekkende carrière.

Ieder nummer gevolgd op het moment dat het uitkwam. Net als met Up levert hij wederom een album album dat de rest overtreft. En hij lijkt beter bij stem dan zeg ten tijde van de Back To Front Tour. Dus als zodanig is de oude vos zijn streken nog lang niet verleerd. Al hou ik er wel rekening mee dat dit zijn zwanenzang zal zijn. Als Dublin het laatste concert in Europa gaat blijken ben ik blijk dat ik er bij was en mijn held nog een keer heb mogen aanschouwen.

Prachtig mooi dat hij twee versies levert, al kijk ik het meeste uit naar de muziek in Dolby Atmos. Gabriel heeft al aangegeven dat dit formaat een geheel nieuwe bron van eindeloze mogelijkheden in zich Schuilt. Als ik nog even naar het laatste album van Steven Wilson luister (hoewel ook ontzettend goed en werkelijk formidabel afgemixed), kunnen we alleen maar dromen wat Gabriel er mee kan doen.

Paar hoogtepunten : Four Kinds Of Horses, I/O, Love Can Heal, Playing For Time (rillingen over je rug) en Live And Let Live.

Boven alles. Een complete fuck you naar de hele contemporaine muziek industrie. 'Swifties and other campy peeps. Listen, Observe and Learn. This is how you do it !!'

Fijn dat je de plaat mooi vind, maar die sneer naar gewone 'ordinaire' popmuziek hoeft niet zo hoor. Je zo dedain uitlaten over muziek in het algemeen, als ware iets hoge of lage kunst moet zijn is toch sowieso een beetje passé.

Voorlopige visie, ik heb de plaat nog niet maar wel de singles beluistert: Ik vind het vooral verwarrend, je hebt duidelijk lichtere songs, en dan donkere. Bij de ene mix is er gitaar vooraan, bij de andere niet. De ene klinkt dan ook wat donkerder, maar dat is relatief. Na een hele dag Portishead en David Sylvian is dit lichtvoetige pop. Muzikaal gaat het verder zoals vroeger. Gefündes fressen voor de fans. Ik blijf voorlopig wat op mijn honger zitten. Ik vind het vooral nogal oppervlakkig. Misschien is dat na Sylvian en co normaal. En nee, geen extra punten voor zijn leeftijd. Datis ageism en daar doe ik niet aan mee.

Rant incoming : Peter, make up your mind, moeten wij nu een mix gaan maken voor jou, kon je niet kiezen? Wat moet ik hier mee? Moet ik nu zelf een album samenstellen?

Eind 2022 kondigde een van de meest toonaangevende muzikanten uit de progressieve rock de komst van een nieuw album aan. Sindsdien verscheen er bij elke volle maan een nieuwe track van i/o van Peter Gabriel, want over die muzikale grootmeester hebben we het. Deze week was het de beurt aan de twaalfde en laatste release van i/o, waarmee elk lied op de plaat als single uitgebracht is. Gabriel treedt hiermee in de voetsporen van onder andere The Beatles (A Hard Day’s Night en Help!), David Bowie (Station To Station) en Fleetwood Mac (Rumours) die ook albums uitbrachten waarvan alle liedjes op single verschenen.

Uniek is wel dat i/o bestaat uit twee versies van dezelfde plaat: De Bright-Side Mix geproduceerd door Mark ’Spike’ Stent (die eerder werkte met onder andere U2, Depeche Mode, Ed Sheeran en Coldplay) en de Dark-Side Mix geproduceerd door Tchad Blake (die onder andere gewerkt heeft met Arctic Monkeys, Crowded House, Elvis Costello en Pearl Jam). Geen kleine namen en dus liggen de verwachtingen hoog. Zeker ook, omdat i/o het eerste volledig nieuwe album van Gabriel in tweeëntwintig jaar.

Eerste single van het album draagt de mysterieuze titel Panopticom en gaat over het ontwikkelen van een oneindig uit te breiden databol. Een bol die als doel heeft “de wereld de mogelijkheid te geven zichzelf beter te aanschouwen en beter te begrijpen wat er werkelijk aan de hand is”, aldus Gabriel. Het lied klinkt vertrouwd, zoals we dat kennen van Peter Gabriel uit de jaren tachtig inclusief het kenmerkende droge drumgeluid uit die tijd. The Court is een lied over de balans tussen de noodzaak van een juridisch systeem en het misbruik van macht dat daarin plaatsvindt. Gabriel toont zich nog steeds de maatschappelijk betrokken en maatschappijkritische persoon die hij altijd al was.

Playing For Time is het absolute hoogtepunt van de plaat en misschien wel van Gabriels solo-carrière. Meer dan tien jaar heeft hij eraan gewerkt en een vroege versie van dit lied was reeds te horen als openingsnummer van zijn Back to Front Tour (2012 tot 2014). Playing For Time is een filosofische verkenning van de vraag of tijd ons gevangen houdt of ons kan bevrijden. Jean-Paul Sartre schreef er een aardige boekenkast met romans, novellen en toneelstukken mee vol. Gabriel heeft er slechts zes prachtige minuten voor nodig. Titeltrack i/o is een verwijzing naar de input en output aansluitingen die op veel geluidsapparatuur te vinden is. Gabriel projecteert dit gegeven in het lied i/o op de mens dingen door zich af te vragen wat we in onszelf stoppen en er weer uit halen, zowel fysiek als mentaal.

Hoewel i/o best mooie momenten en liedjes herbergt, is er ook het nodige ongemak. De teksten van Gabriel leggen gewicht in de schaal en voelen urgent, maar voelen tevens prekerig en dwingend. Alsof je je moet verexcuseren bij de maker als je de plaat eerder stopt of her en der een nummer skipt. Knap en zwaarmoedig tegelijk. En dat is een vreemde combinatie. Allengs worden de tracks ook langer en langer, tot ze bijna de acht minuten aantikken en je eigenlijk geen idee meer hebt naar welk lied je aan het luisteren bent. Dat is enerzijds het gevolg van de lengte van de tracks, waardoor – hoe dwingend Gabriel ook mag zijn – de aandacht toch verslapt. Anderzijds komt dit door de eentonigheid van de twaalf liedjes die zo goed als allemaal in eenzelfde bedompte, drukkende sfeer en tempo worden gespeeld. En dan moet de Dark-Side Mix nog komen, want alles hierboven is gebaseerd op de Bright-Side Mix.

Na twee maal 68 minuten geluisterd te hebben, is even tijd nodig om op te warmen. Deze dubbel-lp voelt namelijk als een eindeloze regenbui die maar niet lijkt te stoppen. Net wanneer je denkt dat het misschien opklaart, komt er weer een stortbui van intensiteit. Gabriel ‘verzuipt’ de luisteraar in een eindeloze stroom reflectie en introspectie. Zelf geeft hij aan al sinds 1995 te werken aan i/o. Wellicht is het niet verstandig om alles wat je in bijna dertig jaar tijd denkt en overpeinst, tot krap zeventig minuten te comprimeren. i/o is bedoeld voor mensen met een waterdichte muzieksmaak en/of pluviofielen. Voor degenen die verlangen naar een beetje muzikale zonneschijn, kan i/o aanvoelen als een hele lange, natte, druilerige herfst.

Peter Gabriel - i/o - nieuweplaat.nl

Ik herken mij zelf wel in deze uitspraak, Peter Gabriel is een van de allergrootste in de moderne muziekwereld. Wie ik wel als vrouwelijke, gelijkwaardige grootheid zie is Kate Bush, die eenzelfde enigszins mysterieuze muzikale loopbaan heeft gevolgd en waarbij ook haar grote talent, eigenzinnigheid, prachtige composities, soms na vele jaren het daglicht zien en die ook nooit concessies doet aan verwachtingen maar net als Gabriel haar eigen pad volgt.

Ha, kijk aan. Ik heb het album nog niet beluisterd, maar als ik dit zo lees moet het wel een geweldig album zijn!

Briljant idee: Gabriel komt begin 2024 met een i/o MIX verkiezing.

Dan stelt hij een nieuw album samen met de meest populaire mixen en nog wat extra nieuwe tracks, ook weer in diverse mixen.

Roxy6 Kate Bush is inderdaad in zoveel opzichten de vrouwelijke variant van Peter Gabriel. Ook extreem getalenteerd, creatief en een sterke nadruk op het theatrale en visuele. En ook een schitterende catalogus aan albums, een paar jaar geleden nog prachtig geremasterd door James Guthrie. Alleen is Bush al net zo onproductief als Gabriel

helemaal waar! (helaas zou ik eraan toe willen voegen wat betreft aantal releases)

Jammer inderdaad, maar je kunt er dan wel vanuit gaan dat het gebodene de moeite waard is. Ze brengen niet iets uit, omdat dat nu eenmaal moet.

Ik draai de plaat nu voor de tweede keer vanavond in z'n geheel op Spotify terwijl ik nog niet alle nummers had gehoord, laatste 5 nummers waren mij nog onbekend. (De Vinyl zou als het goed is morgen bezorgd moeten worden) Heb een extra lang weekend genomen om deze avond de plaat op me in te laten werken met een goed glas whisky erbij en hij stelt me zeker niet teleur. Sommige nummers had ik in juni al bij het concert in de ziggo dome gehoord, en hij heeft het slim gedaan om met elke volle maan 1 nummer uit te brengen. Toch is dan de verrassing er een beetje vanaf uiteindelijk dus op een gegeven moment ben ik ook gestopt met luisteren. Dit is z'n beste plaat sinds Up, kan ook niet anders met 2 matige tot oke'e platen in 2010 en daarna nooit meer iets. Had eigenlijk niet meer verwacht dat de beste man nog een plaat van dit kaliber uit zou gaan brengen maar hij heeft 't 'm aardig geflikt als je het mij vraagt.

Het was van grote klasse dat hij tijdens zijn fantastische i/o concerten alle 12 nieuwe nummers speelde. Voor mij hoeven die hits ook niet steeds, maar daar ontkomt hij niet aan. Voor anderen waren er niet genoeg bekende nummers, maar dan snappen ze Gabriel niet.

Wat een geweldige nieuwe nummers! En wat een durf om het druppelsgewijs zo elke maand uit te brengen.

Het is een van zijn allerbeste albums geworden.

Voorlopige conclusie is dat de 'Dark-side' me een veel intensere belevenis geeft dan de 'bright-side'. Ik denk dat de beoordeling een uitdaging gaat worden, want ik vind het verschil echt behoorlijk groot qua kwaliteit. Waar ik de 'light-side' bij veel nummers erg veel vind voortkabbelen daar houdt de 'dark-side' me vast en vind ik qua mix echt een trip. Komende dagen nog wat keren draaien, maar denk dat de voorkeur voor nu al wel duidelijk is.

Maar ja, beoordelen als 2-CD of als standalone platen, keuzes, keuzes.

De composities blijven wel hetzelfde, dus kan als 1 score. Er zijn meer acts hier op MM waarvan er remixen e.d. uitkomen die worden beoordeeld in het topic van de oorspronkelijke uitgave voor zover ik weet.

Mijn score is gebaseerd op mijn favoriete mixen (meestal Bright-Side, soms Dark-Side, soms beide) en de rest neem ik simpelweg niet mee in mijn waardering.