Peter Gabriel - i/o (2023)

De dark side klinkt voor mij zoals Peter Gabriel hoort te klinken.

Heb de afgelopen week of twee afwisselend de bright-side en dark-side mixes beluisterd. Over het algemeen ervaar ik de dark-side mix als wat intenser en de bright-side is wat meer "volgepakt". Beleef aan beiden in elk geval veel plezier.

Ik had het album na Love Can Heal afgesloten denk ik. Laatste 3 tracks voegen niet zo veel meer toe.

Laatste track is wel een pareltje toch?! Tikkeltje spiritual uplifting, maar ik ga er erg goed op.

Peter Gabriel New Album Exclusive: “It will be called O/I”.

Gabriels tempo kennende zou dat album weleens misschien al in 2035 kunnen uitkomen...

Ik hoop niet postuum..

Blijft toch pretentieus gedoe voor mensen die houden van overproductie. Ik snap niet hoe jullie dat volhouden.

Het (door mij) gecursiveerde - Good old William - zou zeggen Much Ado about Nothing - is dat niet een generiek kenmerk van prog? Echter wel liefhebber van Gabriel moet ik eerlijk toegeven dat deze cd het laatste jaar slechts 1 * uit de kast is gekomen.

Afgezien van de keuze waar de (cd-)koper wordt opgezadeld (welke mix te draaien), is de instrumentatie overvol en dat maakt het een stress-test voor het oor. In menig goede hifizaak (waar Peter Gabriel met zijn albums voorheen diende als luistertestmateriaal) wordt dit album nauwelijks gebruikt.

[quote]Mjuman schreef:


Prog is ook zo een heel brede term. Ik ben een fan van king Crimson, ik kan Rush, Tool, Floyd, Van Der Graaf en zo wel appreciëren maar sommige anderen krijg ik het dan weer van.

Ik kan het heel goed volhouden. Love can heal op een goede installatie bijvoorbeeld. Misschien wel overdaad ten top ( aanzwellende synths, pulserende beat, backings, èn een cello ) maar zo schitterend mooi gedaan.
Ik snap daarom wel dat Gabriel een hifi mannetje is. Er is extreem goed nagedacht over alle kleine details en wanneer een accent of instrument even extra aangezet wordt. Dat maakt het enerzijds muziek voor het hoofd, maar toch voelt het ook oprecht. En daardoor weet het ook het hart te raken.

It takes courage (Courage)
To learn to forgive
To be brave enough to listen
To live and let live, let live

En zo is het maar net. 2 jaar na de release luister ik deze nog regelmatig. Schitterend album hoor.

Vraag ik me wel af welke versie (van de 2 mixes) jouw voorkeur heeft.

En a propos cello: luister eens naar de sonates voor piano en cello van Bach - Argerich en Maisky en sta versteld hoe je met slechts 2 instrumenten zulke prachtige, verstilde muziek kunt maken. Dan klinkt deze Gabriel echt als overload; zeg maar een opgeflufte Big Mac vs een a point bereide filet mignon

Dit is geen opgeflufte big mac, die vergelijking gaat niet op. Opgefluft wellicht, maar wel met kwaliteit als basis. En dat kan op zijn tijd net zo lekker zijn als een filet mignon, al dan niet à point.

Die vergelijking maakt wel duidelijk waarop ik doel - een enkel welgekozen ingrediënt, goed bereid vs een stapeling van ingrediënten (instrumenten) - : in der Bechränkung zeigt sich der Meister a.k.a. less is more; daarom gaf ik ook het voorbeeld van die Bach-sonates, met twee instrumenten slechts.

Was ik schrijver zou ik ook niet een roman afleveren met 2 mogelijke einden - zo van lezer kies maar wat je wilt. PG doet dat wel en heeft bovendien dit album gewoon te vol gestopt (te veel aural stimuli) en dat maakt het vermoeiend - voor mij althans - om te beluisteren. Draai dit album in de dark versie en draai daarna bijv Spirit of Eden en onderga dat geluid - of om mijn part Brilliant Trees. Beide albums voelen na dit als een soort van verlichting/bevrijding.

Voor jou wellicht, maar niet perse voor mij . Ik herken ook wel wat je schrijft als waarneming, maar mijn oordeel ligt anders. Waarmee ik maar wil zeggen dat tijd en plaats bepalend zijn voor wat ik wil horen. Iets met smaken die verschillen, enzo.

Spirit of Eden, Brilliant Trees, i/o...
Ik vind ze allemaal mooi!

Afgezien van tijd, plaats (gezelschap; evt seizoen) lijkt referentiekader me de geijkte term - en dat omvat ook smaak. Veel prog doet me weinig, is mij te cerebraal - veel gebrei. Een goede kennis omschreef het ooit als ze blijven doorgaan, omdat ze moeite hebben de uitgang te vinden. Maar goed dat 'eindeloze gepiel' geldt bijv ook voor sommige varianten op Miles Davis - The Complete Bitches Brew Sessions (1998) - MusicMeter.nl - die vind ik ook moeilijk te verteren (tov oorspronkelijke release).

Eerlijk gezegd draai ik I/O meestal als ik alleen ben, mijn lief vind het echte OLM. Ben trouwens wel benieuwd welke versie jouw voorkeur heeft

Dark

Same here (van cd) - wel met het licht aan

Ik houd wel van melancholische progressieve muziek, aan de wat donkere kant van het spectrum. Dat geldt voor rock, metal, jazz, wereldmuziek, neoklassiek en alle blends daartussen . Zelf ben ik overigens een heel positief ingesteld mens.

Ander genre maar ook er mooi inderdaad. Al heb ik dan nog liever de cello suites van Bach, en dan het liefst gespeeld door de Russische cellist Rostropovich. De uitvoering van Yo Yo Ma is bekender, maar die is te mooi gespeeld voor mij.

Maargoed terug naar Gabriel; dit is popmuziek en dan wordt de cello (of viool) iets meer ingezet als emotie trekker, ook hier. Maar ik vind dat prima. Mijn voorkeur heeft duidelijk trouwens de dark mix. Iets meer sfeer voor mijn gevoel, al heb ik de bright mix ook nooit echt een kans gegeven.

January 2026 - Been Undone

Nieuwe Gabriel ?

Elke maan(d) een nieuw nummer. Morgen de eerste !

Meer info over het nieuwe album: O/I

Het jaar kon niet beter beginnen

Gaaf concept om een albumrelease aan te kondigen en op te hypen. Hij kan het zich natuurlijk ook veroorloven om van de traditionele single-releasemethodiek af te stappen. Ik ben heel benieuwd, deze komt voor de gelegenheid vanavond nog een keer aan bod (in de Dark-Side Mix)!

Mooi bericht om het jaar mee te beginnen!

En ten tijde van de release van o/i zit er drie jaar tussen de release van het album i/o.
Ik vermoed dat deze werkwijze al geruime tijd in de pipeline zat, Peter Gabriel heeft er tenslotte bijna 20 jaar over gedaan om met i/o voor de dag te komen.

Een aantal songs komen denk ik ook uit de kluis, na het lange componeer en productieproces om tot dit boeiende project te komen.

Holding my breath in anticipation….

Ik vroeg me een kwartiertje geleden af wat ik zou draaien tijdens de voorbereiding van het voorgerecht (iets met zalm). En kwam uit op deze. Ook weer ff op de MuMe albumpagina kijken. En dan lees ik dit. Mooi nieuws!!

En allemaal nieuwe songs!!

Heb wel wat twijfel. Left overs? Niet de top kwaliteit die we willen? Schaadt het z’n torenhoge status niet? Maar het kan zomaar een fijne extra zijn. Zoals ook Zooropa imo een heerlijke nabrander was. Maar daar zijn de meningen over verdeeld, I know

Ik word wel moe als ik dat soort zaken lees

I’m delighted to say that tonight, at the full moon, we will be beginning another year of full moon releases under the name o\i.

The songs are a mix of thoughts and feelings.

I have been thinking about the future and how we might respond to it. We are sliding into a period of transition like no other, most likely triggered in three waves; AI, quantum computing and the brain computer interface. Artists have a role to look into the mists and, when they catch sight of something, to hold up a mirror.

These are my lumpy bits – i/o: the inside has a new way out and o\i: the outside has a new way in.

We are not, and have never been, the exclusively self-determining, independent beings that have been given the run of the world. We are something else, a part of nature, a part of everything and feeling a connection, shaking our booty and giving and receiving some love can help us find our place - and put a big smile on our faces.

Some of these songs are going to form part of the brain project that I’ve been exploring for a number of years, and some just make me feel happy. I hope you like them.

- Peter Gabriel

Dus elke maancyclus komt een nummer uit in een bright en darkremix.

Ho ho - bedenk wel: ga staan, rechtop en dan driemaal met je rechtervoet stampen, vervolgens driemaal met de linkervoet - ondertussen meermaals Om Mani Padme Hum uitroepen en vervolgens een handje zout over de linkerschouder werpen.

En dan hopen dat de maan niet in Saturnus staat. Life's tough voor een ordinaire muziekliefhebber

Ik niet.