Peter Gabriel - i/o (2023)

Prachtig album van de meester. Concert in Amsterdam was fantastisch. Kijk uit naar een bluray van het concert.

Eind 2022 kondigde een van de meest toonaangevende muzikanten uit de progressieve rock de komst van een nieuw album aan. Sindsdien verscheen er bij elke volle maan een nieuwe track van i/o van Peter Gabriel, want over die muzikale grootmeester hebben we het. Deze week was het de beurt aan de twaalfde en laatste release van i/o, waarmee elk lied op de plaat als single uitgebracht is. Gabriel treedt hiermee in de voetsporen van onder andere The Beatles (A Hard Day’s Night en Help!), David Bowie (Station To Station) en Fleetwood Mac (Rumours) die ook albums uitbrachten waarvan alle liedjes op single verschenen.

Uniek is wel dat i/o bestaat uit twee versies van dezelfde plaat: De Bright-Side Mix geproduceerd door Mark ’Spike’ Stent (die eerder werkte met onder andere U2, Depeche Mode, Ed Sheeran en Coldplay) en de Dark-Side Mix geproduceerd door Tchad Blake (die onder andere gewerkt heeft met Arctic Monkeys, Crowded House, Elvis Costello en Pearl Jam). Geen kleine namen en dus liggen de verwachtingen hoog. Zeker ook, omdat i/o het eerste volledig nieuwe album van Gabriel in tweeëntwintig jaar.

Eerste single van het album draagt de mysterieuze titel Panopticom en gaat over het ontwikkelen van een oneindig uit te breiden databol. Een bol die als doel heeft “de wereld de mogelijkheid te geven zichzelf beter te aanschouwen en beter te begrijpen wat er werkelijk aan de hand is”, aldus Gabriel. Het lied klinkt vertrouwd, zoals we dat kennen van Peter Gabriel uit de jaren tachtig inclusief het kenmerkende droge drumgeluid uit die tijd. The Court is een lied over de balans tussen de noodzaak van een juridisch systeem en het misbruik van macht dat daarin plaatsvindt. Gabriel toont zich nog steeds de maatschappelijk betrokken en maatschappijkritische persoon die hij altijd al was.

Playing For Time is het absolute hoogtepunt van de plaat en misschien wel van Gabriels solo-carrière. Meer dan tien jaar heeft hij eraan gewerkt en een vroege versie van dit lied was reeds te horen als openingsnummer van zijn Back to Front Tour (2012 tot 2014). Playing For Time is een filosofische verkenning van de vraag of tijd ons gevangen houdt of ons kan bevrijden. Jean-Paul Sartre schreef er een aardige boekenkast met romans, novellen en toneelstukken mee vol. Gabriel heeft er slechts zes prachtige minuten voor nodig. Titeltrack i/o is een verwijzing naar de input en output aansluitingen die op veel geluidsapparatuur te vinden is. Gabriel projecteert dit gegeven in het lied i/o op de mens dingen door zich af te vragen wat we in onszelf stoppen en er weer uit halen, zowel fysiek als mentaal.

Hoewel i/o best mooie momenten en liedjes herbergt, is er ook het nodige ongemak. De teksten van Gabriel leggen gewicht in de schaal en voelen urgent, maar voelen tevens prekerig en dwingend. Alsof je je moet verexcuseren bij de maker als je de plaat eerder stopt of her en der een nummer skipt. Knap en zwaarmoedig tegelijk. En dat is een vreemde combinatie. Allengs worden de tracks ook langer en langer, tot ze bijna de acht minuten aantikken en je eigenlijk geen idee meer hebt naar welk lied je aan het luisteren bent. Dat is enerzijds het gevolg van de lengte van de tracks, waardoor – hoe dwingend Gabriel ook mag zijn – de aandacht toch verslapt. Anderzijds komt dit door de eentonigheid van de twaalf liedjes die zo goed als allemaal in eenzelfde bedompte, drukkende sfeer en tempo worden gespeeld. En dan moet de Dark-Side Mix nog komen, want alles hierboven is gebaseerd op de Bright-Side Mix.

Na twee maal 68 minuten geluisterd te hebben, is even tijd nodig om op te warmen. Deze dubbel-lp voelt namelijk als een eindeloze regenbui die maar niet lijkt te stoppen. Net wanneer je denkt dat het misschien opklaart, komt er weer een stortbui van intensiteit. Gabriel ‘verzuipt’ de luisteraar in een eindeloze stroom reflectie en introspectie. Zelf geeft hij aan al sinds 1995 te werken aan i/o. Wellicht is het niet verstandig om alles wat je in bijna dertig jaar tijd denkt en overpeinst, tot krap zeventig minuten te comprimeren. i/o is bedoeld voor mensen met een waterdichte muzieksmaak en/of pluviofielen. Voor degenen die verlangen naar een beetje muzikale zonneschijn, kan i/o aanvoelen als een hele lange, natte, druilerige herfst.

Peter Gabriel - i/o - nieuweplaat.nl

Het was van grote klasse dat hij tijdens zijn fantastische i/o concerten alle 12 nieuwe nummers speelde. Voor mij hoeven die hits ook niet steeds, maar daar ontkomt hij niet aan. Voor anderen waren er niet genoeg bekende nummers, maar dan snappen ze Gabriel niet.

Wat een geweldige nieuwe nummers! En wat een durf om het druppelsgewijs zo elke maand uit te brengen.

Het is een van zijn allerbeste albums geworden.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Peter Gabriel - i/o - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Peter Gabriel - i/o
Met i/o levert Peter Gabriel eindelijk weer eens een album met nieuw materiaal af en het is er een vol echo’s uit het verleden, maar de Britse muzikant laat ook horen dat hij er in 2023 nog steeds toe doet

Fans van de muziek van Peter Gabriel hebben de songs op het nieuwe album van de invloedrijke Britse muzikant het afgelopen jaar al leren kennen, maar na een jaar wachten zijn ze dan ook eindelijk verzameld op een album en dat heeft meerwaarde. Op i/o citeert Peter Gabriel zowel uit zijn werk van de late jaren 70 en vroege jaren 80 als uit zijn zo succesvolle werk uit de tweede helft van de jaren 80, waardoor i/o eigenlijk direct vertrouwd klinkt. Op hetzelfde moment klinkt het nieuwe album van Peter Gabriel, waaraan hij heel lang werkte, absoluut eigentijds. Zijn eerste vier soloalbums blijven onovertroffen, maar i/o laat horen dat het doodzonde is dat we de afgelopen twintig jaar zo weinig hoorden van de Britse muzikant.

Peter Gabriel beschouw ik absoluut als een van mijn jeugdhelden. De albums die hij maakte met Genesis vind ik nog altijd de beste albums van de band (met Selling England By The Pound en The Lamb Lies Down On Broadway als uitschieters), terwijl de vier titelloze soloalbums die hij tussen 1977 en 1982 maakte en vooral het derde en het vierde album uit deze serie voor mij horen bij het beste dat in deze periode werd gemaakt. Halverwege de jaren 80 was Peter Gabriel bovendien verantwoordelijk voor een aantal van de beste concerten die ik tot op dat moment had gezien. Ik was wat minder gecharmeerd van So, waarmee hij doorbrak naar een groot publiek, maar ook dat album stak nog altijd ruimschoots boven de middelmaat uit.

De afgelopen twee decennia was het helaas behoorlijk stil ronde de Britse muzikant. Feitelijk gezien was het in 2002 verschenen en wat mij betreft wat tegenvallende Up tot deze week het laatste album van Peter Gabriel met nieuw eigen materiaal, want op het in 2010 verschenen Scratch My Back coverde de Britse muzikant (verdienstelijk) songs van anderen, terwijl op het in 2012 uitgebrachte New Blood herbewerkingen van zijn eigen werk waren te vinden. Ongeveer een jaar geleden doorbrak de legendarische Britse muzikant eindelijk de stilte en kondigde hij een nieuw album aan, waarvan bij iedere volle maan een nieuwe track beschikbaar zou worden gemaakt en waaraan naar verluidt decennia lang is gewerkt.

Ik heb de individuele tracks zelfs slechts voor een zeer klein deel beluisterd, maar iedereen die Peter Gabriel het afgelopen jaar intensief heeft gevolgd, hoort niet veel nieuws op het deze week verschenen i/o. Zelf heb ik veel meer met albums dan met losse tracks, waardoor ik nu eigenlijk pas goed luister naar het nieuwe album van een van mijn jeugdhelden. Het is een album waarop de individuele tracks in een context worden geplaatst en dat heeft wat mij betreft absoluut meerwaarde.

Het is een album dat komt in twee gedaantes, want i/o is uitgebracht met twee verschillende mixen, de Bright Side Mix van Mark ‘Spike’ Stent en de Dark Side Mix van de zeer ervaren Tchad Blake. Er zit wel wat verschil tussen beide versies van i/o, maar het gaat uiteindelijk om dezelfde serie songs, zodat de verschillen ook niet overdreven moeten worden. Zelf heb ik overigens een lichte voorkeur voor de mix van Tchad Blake die wat warmer en organischer klinkt.

Beluistering van i/o voelde voor mij direct als het spreekwoordelijke warme bad, want het album laat onmiskenbaar het geluid van Peter Gabriel horen. Dat ligt voor een belangrijk deel aan zijn zeer karakteristieke stem, die overigens nog net zo mooi klinkt als in de jaren 70 en 80, maar ook in muzikaal opzicht hoor ik flink wat echo’s uit het roemruchte verleden van de Britse muzikant.

Het nieuwe album werd gemaakt met oudgedienden als Tony Levin, David Rhodes en Manu Katché, maar ook Brian Eno is te horen op het album en dat geldt ook voor een flinke lijst aan andere muzikanten. Het is een album met een aantal wat meer ingetogen en stemmige of zelfs melancholische tracks waarin de nog altijd fraaie stem van Peter Gabriel wordt gecombineerd met piano en strijkers. Het zijn mijn favoriete tracks op het album, al is het maar omdat ze herinneren aan zijn vroege solowerk, maar i/o bevat ook een aantal uitbundiger ingekleurde songs, die juist weer dichter tegen zijn zo succesvolle werk uit de tweede helft van de jaren 80 aan zitten.

Omdat de meer ingetogen tracks duidelijk in de meerderheid zijn vind ik i/o een erg sterk album, dat een prachtige aanvulling vormt op het bijzondere oeuvre van Peter Gabriel. De Bright Side Mix bewaar ik voor overdag, terwijl de Dark Side mix vooral in de avond aan bod komt en beide versies van het album winnen vooralsnog aan kracht. Al met al een mooie en wat mij betreft verrassend sterke comeback van de invloedrijke muzikant. Erwin Zijleman

Een relaas vanuit het duister naar het licht.

Ik heb de al maanden van tevoren uitgebrachte liedjes bewust niet of nauwelijks beluisterd. Ik wilde liever wachten tot de eerste decemberdag. Zodat ik met nagenoeg frisse oortjes naar een goed afgerond stuk muziek kon luisteren. Dat was ongeveer de bedoeling. En dat luisteren werd een boeiende ervaring. Met een paar voeten in de aarde. Dat dan weer wel. In meerdere opzichten. Zoals… ook al klinkt het super, aan een goede Dolby Atmos ervaring heb je niet veel zonder de juiste apparatuur en opstelling. Of… als je probeert de verschillen te ontdekken raak je de weg kwijt.

Dat het i/o album van Peter Gabriel een 'slowcooker' van formaat blijkt te zijn, is mij inmiddels wel duidelijk. Na talloze pogingen dit werkstuk te doorgronden, is deze ietwat curieuze plaat ruim vierentwintig uur later namelijk nog altijd niet volledig 'gegaard'. Het is natuurlijk wel een behoorlijke kluif. Een ware uitdaging in zo'n kort tijdsbestek. Wellicht zelfs bijna onmogelijk. Dit album wist dan ook nauwelijks iets dergelijks als een liefde op het eerste gehoor tot stand te brengen. Maar dat i/o de potentie had uit te groeien tot hoogstwaarschijnlijk 'mijn plaat van het jaar' drong pas tot mij door bij het krieken van de dag en dat vind ik op z'n zachtst gezegd opmerkelijk. Maar wat een pracht. Wat een streling voor het oor. Peter Gabriel heeft voor mij altijd al een hele prettige, warme en gevoelige stem gehad. Nog steeds. Maar op dit tijdstip klinkt het vele malen indrukwekkender. Indringender ook. Breekbaar zelfs.

Maar het is niet alleen die mooie stem. Want i/o is eveneens ontzettend herkenbaar als een hecht Gabriel gezelschap. Vooral door de immer aanwezige swingende (of sensuele) ondertoon en de vele invloeden uit allerlei verschillende muzikale stromingen. Met heel veel dank aan een van mijn favoriete bassisten, Tony Levin. En Brian Eno. En de hele waslijst aan violisten, gitaristen, pianisten, zangers, zangeressen en allerhande percussionisten/drummers. (De complete lijst kun je op Wikipedia vinden.)
Het nieuwe album betekent voor mij in ieder geval een zeer prettige afwisseling tussen de (meer)stemmige liederen en de fantastisch bombastische funk-rock knallers met als favoriet Road to Joy. Dan gaan de stoelen aan de kant. En de bank trouwens ook.

Maar nog belangrijker voor mij zijn de wonderschone melodieën die in al deze - al dan niet - weelderige klanken besloten liggen. Er is werkelijk geen enkele misser te bekennen. Mag ook wel na zoveel jaar.

Na deze intense nachtelijke beleving, heb ik dus geen uitgesproken voorkeur voor de verlichte of juist de duistere kant van het i/o verhaal. Misschien wordt het de 'Bright-Side Mix'? Of toch liever de 'Dark-Side Mix'? Of misschien wel de Dolby Atmos 'In-Side Mix'? Nou, dat laatste weet ik waarschijnlijk pas in de loop van volgend jaar. Als ik van de baas weer een nieuwe versterker mag kopen. Of zo'n leuke home cinema set. Maar eigenlijk vind ik dit 'Mix' gedoe niet zo relevant. Ik denk zelfs dat ik van alle mixen evenveel ga houden.

Zolang Peter maar blijft zingen…

Na 20 jaar een nieuw monument in de popmuziek...

Wat fijn dat de maestro mij opnieuw weet te verrassen! Met zoveel muzikale bagage en geweldige muzikanten kan het bijna niet misgaan, maar kwaliteit is natuurlijk nooit vanzelfsprekend.

Het album klinkt vertrouwd, zonder dat het oubollig wordt. Daar zijn de meeste composities veel te goed voor. Love Can Heal en And Still zijn op dit moment mijn favorieten.

Ik was in de seventies een grote fan van Genesis (tot aan het vertrek van Hackett), en daarna de solo-albums van Peter Gabriel. Althans: die eerste vier (die ik nog altijd geweldig vind). So bleek eerst geweldig, maar al snel te commercieel. Dat kon niet gezegd worden van Us en Up, maar die vond ik dan te weinig goede songs hebben. En ik vond het geluid teveel dichtgemetseld. Kortom: de eerste vier draai ik nog wel af en toe, maar die andere niet meer.

Tijdje gewacht voordat ik iets van Peter's nieuwe album vind. En dan nog blijft de twijfel overheersen. De twijfel tussen hoofd en hart.

Het hoofd:
Best aardige tot goede songs. Peter zingt nog altijd bijzonder goed. Zijn muzikanten zijn uiteraard weer allemaal top. En wat de productie betreft: je kunt kiezen uit meerdere smaken, waarbij ik een lichte voorkeur heb voor de Dark Mix.

Het hart:
De songs verzuipen in het geluid, in welke mix dan ook. Peter beheerst na al die jaren niet de kunst van het weglaten. Op zijn eerste albums had hij dat nog wél: rustige nummers met ruimte tussen de noten, met lucht erin, naast uiteraard ook toen al songs die tegen de grens van bombast aan zaten. Maar hier zit nergens lucht tussen.
Er gebeurt in niks in mijn hartje. Wél bewondering voor zijn drive en muzikaliteit, maar het beroert mij verder niet. En dat is toch is de essentie van muziek? iemand die je beroert of ontroert door zijn virtuositeit qua zang of instrumenten. Of iemand die emotie weet over te brengen door middel van een verhaal of zo.

En dat mis ik hier ...

Bijzonder indrukwekkend album. De sfeer is wat bedrukt en zwaar, Road to Joy is eigenlijk het enige vrolijkere nummer. Maar die stemmigheid past Gabriel wel en de nummers zijn zo goed, zorgen niet zelden voor kippenvel.

Four Kinds of Horses heb ik inmiddels al talloze keren gehoord en valt ook bij het luisteren van het gehele album op z'n plek. Behoort zonder twijfel tot zijn beste werk, maar misschien nog wel mooier is Love Can Heal. Wellicht het beste nummer dat hij ooit gemaakt heeft. Die viool die invalt op de zanglijn van PG: het zijn momenten die een dag kunnen goedmaken.

Welke mix nou de beste is, ik vind het moeilijk. Wellicht dat ik na nog tig luisterbeurten - die er zeker komen - een voorkeur ga hebben. Buiten kijf staat dat het lang geleden is dat ik zo onder de indruk was van een nieuw album. Muzikaal meeslepend, productioneel perfect en Gabriels stem is doordrenkt met emotie, en dan niet van het zeurderige soort.

Kritiekpuntjes vinden is lastig. Misschien is het album nét iets te lang. Heel veel had er echter niet geschrapt kunnen worden. Olive Tree en The Court zijn misschien van net wat minder niveau, maar had ik ze willen missen? Vermoedelijk niet en het komt vooral doordat de rest zo goed is. Kritiekpunt 2: misschien had deze plaat wel nóg meer indruk gemaakt als de nummers niet al los waren uitgebracht.

Sfeer, instrumentatie, zang: Peter Gabriel raakt met i/o voor mij in elk opzicht de juiste snaar.

Het is tijd voor de wandeling naar de Dark Side (of the Moon) voor het 2e deel van mijn recensie van deze plaat dan maar. Gisteren was deel 1 al vrij lang, voel een aardige typ-bui aankomen dus zet je schrap.

Kop koffie, check, lekkere stoel, check, koptelefoon op, check.

‘Panopticom’ blijft een zo-zo track, ik vind de zang gewoon niet goed genoeg. Peter zijn stem voelt erg afgeknepen en bij sommige vlagen zelf niet prettig. Pluspunt blijven de drums, die goed uit de verf komen qua ruimtebeleving. Het chorus blijft voorspelbaar aanvoelen en het zweverige stemgeluid wat bij de opening en ook later in de track te horen is vind ik belabberd. Nee, next.

De Bright Side van ‘The Court’ deed het goed, hier vind ik wederom de grootsheid van het chorus fijn om te horen, maar wat is dat nou ineens tijdens de bridge. Vanaf 1:35 begint een stuk wat ik gewoon echt niet prettig vind klinken. Een soort spookhuis gevoel krijg ik erbij, maar het is teveel tegelijkertijd. En het valt me vandaag toch ook weer op dat het qua tekst allemaal vaak niet al teveel voorstelt. We gaan wederom van ‘bad’, naar ‘mad’, naar ‘pad’ om te eindigen met ‘had’. Ik ben geen songwriter maar dit rijmen om het rijmen ergert me altijd mateloos in muziek.

We wandelen door naar ‘Playing for Time’, wat een tweedeling qua gevoel. Ik vind het qua geluid allemaal echt heel prettig klinken, net als de Light Side mix die ik gisteren al benoemde. Maar ik kan dit nummer gewoon niet voelen door de tekst. Peter probeert er nog wat gevoel in te leggen qua stemgebruik en dat lukt ook wel aardig maar ik voel het gewoon niet. Er moet een soort van grootsheid of euforie komen bij het laatste stuk (laatste 1,5 minuut) maar het voelt geforceerd aan. Schrijf hier een mooiere en minder cliché tekst bij en je hebt iets speciaals denk ik.

Shit ja, nu komt natuurlijk titeltrack ‘i/o’ met zijn “Stuff going out, stuff going in” niveau. We reizen weer af naar de verplichte rijmpjes van ‘apart’, ‘heart’, ‘everything’, ‘wing’ en eindigen met ‘sting’. Het heeft gewoon echt te weinig om het lijf om impact te hebben. Instrumentaal vind ik deze versie trouwens wel echt beter. Sowieso echt hoe de drums zijn opgenomen en echt de ruimte hebben gekregen vind ik prettig, daardoor ademt de plaat op de meeste plekken wel echt. Vind het laatste deel qua geluid dan ook wel prettig klinken maar Peter zijn zinnen halen me toch weer uit het moment.

Dan naar een van de favorieten van de Light Side mix, ‘Four kinds of Horses’. Kijk dit bedoel ik nou, Peter qua stemgeluid zooo goed. Vind dat onscherpe randje die je hier hoort in zijn zang juist een meerwaarde hebben. Ik kan hier de tekstuele rijmelarij iets beter laten voor wat het is. Het zit qua arrangement gewoon echt heel fijn in elkaar. Peter en de instrumenten vallen precies in elkaar. De outro vind ik ook juist in dit nummer wel echt een meerwaarde hebben. Het geeft met het gevoel nog wat verder te mogen zweven in het gevoel wat in de eerste 4,5 minuut op is gebouwd. Fijne track.

‘Road to Joy’ pakt in de Dark Side mix het toch wel flink wat anders aan dan zijn lichtere kant, qua sound nog steeds lekker Genesis. Het is close welke van de 2 mixen ik het leukste vind, vind het namelijk instrumentaal beide gewoon heel fijne nummers. Ga ik toch de tekst weer benoemen? Dat doe ik eigenlijk nu al, heb in de recensie van gisteren al wat zinnen benoemd maar blijf ook hier weer vinden dat het echt afbreuk doet aan het gevoel wat elke track over kan brengen. Dit is gewoon een super goed gemixte track, waarbij ik dat laatste stukje met de ‘plons’ dan wel weer echt matig vind.

Eindelijk naar hoogtepunt ‘So much’, ik krijg hier wel kippenvel van omdat Peter zijn stem hier voor mij heel echt en oprecht voelt. Dat neuriën even tussendoor, hij komt binnen. Het rijmen staat me hier minder tegen omdat ik vooral juist veel warmte door de tekst heen voel. Dit nummer blijft ook klein waardoor het voor mij echt perfect is. Je hebt geen bombastisch einde nodig of een bridge die het naar een hoogtepunt moet tillen. Intiem, gevoelig, kippenvel en ook echt tien stappen boven de rest.

Het kost me even moeite om na ‘So much’ me over te geven aan ‘Olive Tree’ maar oke even als je het hebt over een briljant, hoor hoe die trompetten inkomen, hoor je die ruimte? Ik zie ze voor me op een gigantisch podium, ik zit achterin en voel ze over me heen blazen, zo goed. Qua mix is dit sowieso echt een fantastische track. Net als gisteren vind ik Peter zijn zang bij dit nummer wisselend, de kopstem is gewoon niet mooi, alsof hij echt teveel van zichzelf vraagt hier. Maar die switch van het pre-chorus naar het chorus, KIPPENVEL! Dat inkicken van die blazers, gigantisch. Deze bridge is ook vele malen fijner (dan de Light Side), er gebeurd veel maar niet teveel. We bouwen langzaam op naar nog een laatste keer het chorus en yessss daar gaan we weer. WAT EEN MIX, wat een nummer nu, mega.

Ik moet even landen hoor, pfoe.

We springen over wat kraters van de maan heen, de opening van ‘Love can heal’ geeft me echt dat ruimte gevoel. Net als de Light Side versie is dit gewoon echt een heel mooi nummer. Tekstueel ook echt 1 van de sterkste nummer en qua muzikale setting ook super. De stem van Peter, zowel op de voor- als achtergrond, is prachtig. Er zitten 3 lagen in het stemgeluid wat je het gevoel geeft dat er 3 warme golven van geluid over je heen vallen. Ik krijg hierbij echt het ‘maangevoel’, alsof ik uitkijk op de aarde en me onderwerp aan mijn eigen sterfelijkheid. Het raakt me tot in mijn kern. Drie voltreffers op rij dus.

Helaas vertrekken we terug naar aarde en belanden bij ‘This is home’, ik vind het gewoon niet echt een bijzonder nummer. Misschien moet ik deze nog wat keren los terugluisteren maar ik voel deze gewoon echt veel minder dan de vorige nummers (wat ook een lastige opgave is). Tekstueel gewoon niet sterk, ronduit matig zelfs. Vind het basloopje wel lekker hoor en qua mix is dit nummer natuurlijk ook gewoon een dikke prima. Maar nee, geen impact bij de landing.

Aangekomen bij ‘And still’, blijf hier toch lichte Moby-flashbacks bij hebben die ik gisteren bij de Light Side mix ook al benoemde. Peter zijn stem vind ik heel mooi, ingetogen, klein en persoonlijk. Maar qua tekst is het gewoon echt niet goed, maar dan ook echt niet. Als je het hebt over liefde, warmte en gemis dan is er toch wat mooiers mogelijk dan dit? De bridge is ook echt niet best, past totaal niet bij de rest van het nummer. Hierdoor voelt de plots inkomende vioolpartij voor mij ook wat geforceerd emotioneel. Het kabbelt allemaal veel te lang door naar het einde ook, we herhalen in de laatste 2 minuten nog een keer het pre-chorus en het chorus maar dit nummer had prima na 4 minuten klaar kunnen zijn. Echt een enorme tegenvaller.

Afsluitend is daar ‘Live and let live’, het begint in elk geval aardig uptempo. Maar mijn god, ik kan er wederom niet over uit hoe matig de tekst is. Ja ik blijf het herhalen, maar het maakt de nummers gewoon 50% minder goed. Na 3,5 minuut ben ik er ook wel redelijk klaar mee maar we hebben net als gisteren het clichématige gospeldeel natuurlijk nog niet gehad. We halen wat namen aan van mensen die impact hebben gemaakt op de wereld zoals die nu is. Hij kan zo op de Live-Aid verzamelaar wat mij betreft, geen compliment. Lekker die verplichte Afrikaanse invloeden er ook bij. Wat een bagger, echt totaal onnodig.

Wat er overblijft zijn momenten van grootsheid afgewisseld met enorme dieptepunten. Het is dat die momenten van impact zo groot zijn anders is dit gewoon een zeer middelmatig geheel.

Zonet beluisterd en ik vind het een tegenvaller.
Weinig verrassende composities, arrangementen die breed opgelardeeerd worden en bij alles bekruipt me het gevoel van: hoor dit eens opnametechnisch goed in elkaar geknutseld zijn.
Want ja, het klinkt heel behoorlijk.

Geen scherpe kantjes, weinig aansprekende teksten.
Live and let live neemt grote woorden in de mond.
Vind ik het authentiek over komen?
Mwaaahh....
Coldplayish bij vlagen met elementen a la Steven Wilson.
Dus tsjaaa... het ' kabbelt voort muziek'.
Ik hoor er geen wereld album in.

Leuk voor de Gabriel fans dat er na jaren weer wat uitkomt maar ik spurt niet naar mijn lokale vinyl & cd shop.

2 sterren.