Peter Gabriel - i/o (2023)

Al die verschillende mixen... Waar te beginnen

Peter Gabriel was mij altijd te aanwezig in een te bombastische setting en ik liet het daarbij. Gezien de lovende reacties toch maar eens gaan luisteren en niet afgehaakt. De volle uitgekiende productie zit Gabriel als gegoten, hij is wel volop aanwezig, inclusief zijn wereldse boodschappen, maar ik blijf hier toch wél naar luisteren. Ook het concept is interessant door meerdere mixen/producties aan te bieden, waardoor je nummers naast elkaar gaat leggen om daarin de nuances te ontdekken. Voor een keertje mag groot, groter, groots dus ook wel.

Zeer geïnspireerde Gabriel dat is wel duidelijk.
Als iemand al de ideale keuze tussen Bright en Dark Mix per song, heeft zou dat wel erg handig zijn.
(axel33 ?) Dan hoeven we dat niet ieder voor zich te doen.
Mij ontbreekt simpel de tijd ervoor.

Soms op zoek naar een muzikale stemwijzer?

Wat een merckwaerdig bericht: als je al niet de tijd hebt/wilt nemen om naar een nieuwe PG te luisteren en af wilt gaan op de mening/smaak van een ander, vraag ik me af hoe het is gesteld met die van jezelf.

Eerlijk gezegd verheug ik me nu al op het einde van de middag wanneer ik de tijd en de rust neem om dit album op me in te laten werken.

Dat is u toch?

[quote]Culture VBJ schreef:


Ik vond het concert en vooral de nw nummers weergaloos goed. Het concert beter dan Back To Front in 2014 (beter bij stem nu) ook al was die setlist (wellicht beter toen) en zeker net zo goed als met de Growing Up Tour. Er werd alleen wel veel gepraat door het publiek met nw nummers en teveel gefeest tijdens bekende nummers. Ik heb zelden zon respectloos publiek meegemaakt. Ik snap wel waarom hij heeft gekozen voor het ultra bekend werk. Anders immers gaat het Sky Radio publiek weer zeuren dat ze niets bekends hebben gehoord. Mar voor mij had ie echt andere nummers mogen kiezen. Mercy Street, San Jacinto, Make Tomorrow, Here Comes The Flood, I Grieve, Humdrum, Rhythm Of The Heat, Games Without Frontiers, Secret World, White Ashes, Signal To Noise, etc. Die hadden qua sfeer ook beter gepast bij de nw nummers. Nu was het contrast nogal schril.

Precies dat! Vijftig euro voor een dubbel lp is al dik geld, maar als je er dan ook nog eens twee moet kopen...

Dan doe je toch voor €25 de dubbel cd met blu-ray? Niet zeuren…

Nogal wat storing daarin sinds ruim een week

Dank ken je net zo goed streamen voor een tientje per maand...

Precies, kan ook. Dus wat zeur je over prijzen?

Overigens overtreft de Dark-Side Mix de Bright-Side Mix met gemak, is mijn eerste indruk. Kan iemand al iets melden over de Inside-Mix?

Dat eerste is ook wel mijn eerste indruk: de Dark-Side Mix spreekt me meer aan dan de Bright-Side Mix. Maar ik weet nu al zeker dat ik ze allebei wil hebben. Wat dat betreft pijs ik me - opnieuw - gelukkig dat ik zowel CD's als LP's kan draaien. In mijn geval zal het hier wel uitdraaien op de aanschaf van de dubbel-CD. Die bundelt de Bright-Side en de Dark-Side Mix in één pakketje en dan ben je voor minder dan twee tientjes klaar.
Ik geef toe: de keuze is reuze. Maar als je voor de Blu-Ray versies wilt gaan, of erger nog, de LP's, dan ben je momenteel wel heel duur uit. Ik hoop - en neem aan - dat die prijzen nog wel wat gaan zakken.

Nee. Ik hoopte op vandaag. Maar het ziet er naar uit dat de blu-ray met die zg. Inside-Mix pas ergens in de volgende week op de mat zal belanden.

Ik denk dat dit uiteindelijk toch een kwestie van persoonlijke smaak is. Ik geef voor de meeste tracks de voorkeur aan de Bright-Side mixen namelijk, en daarin lijk ik in de minderheid te zijn. Waar velen de Dark-Side mixen prefereren, omdat er ‘meer in zit’ of als intenser wordt ervaren, ervaar ik ze daarentegen als overly busy, op Four Kinds of Horses en Road to Joy na, waarvan ik de eerste in Dark vorm veel beter bij het nummer vind passen, en de tweede een wat mij betreft even valide draai aan het nummer geeft als de Bright versie. Ook bij Playing for Time vind ik de Dark Side mix een mooie, meer intieme, draai aan het nummer geven. Maar that’s just me! Iedereen ervaart het weer anders.

En wat is de standaardmix? Ik bedoel welke moet ik luisteren?

Er is geen standaardmix. Keuze is aan jou. Fijn hè, zelf iets bepalen.

Eerste indruk is vrij goed hoor. Klasse van Peter Gabriel.

Na eens een hele dag geluisterd te hebben neig ik naar de brightside mix.

Het begint best goed, die eerste nummers zijn mooi maar dan is er een soort omslag. Het wordt tegen de tweede helft wat irritant, maar alles klinkt wat hetzelfde. Ik verlies elke keer op dat moment mijn interesse ik dwaal af. Hij heeft 20 jaar aan die plaat gewerkt, hoor ik hier. Misschien is het dat. Misschien had hij er iets minder moeten instoppen, want nu is het voor mij wat veel soms. Tekstueel is hij al wat het equivalent van Greta Thunberg, totaal niet drammerig en prekerig , dus dat is al wat veel. Die darkside mix is nog denser. Volgeplamuurd. Geen openheid.

Ik hoor graag Bryan Ferry, The Smiths, David Sylvian en dan zeggen mensen me : "Dat klinkt toch allemaal hetzelfde, Dave?", en dan snap ik hen niet. Misschien is dat wat ik hier heb. Iedereen die zo lovend is, en ik vind het saai en veel van hetzelfde.

Punten, voorlopig : brightside mix : 3,5*, darkside mix 3*.

Ik vond het concert en vooral de nw nummers weergaloos goed. Het concert beter dan Back To Front in 2014 (beter bij stem nu) ook al was die setlist (wellicht beter toen) en zeker net zo goed als met de Growing Up Tour. Er werd alleen wel veel gepraat door het publiek met nw nummers en teveel gefeest tijdens bekende nummers. Ik heb zelden zon respectloos publiek meegemaakt. Ik snap wel waarom hij heeft gekozen voor het ultra bekend werk. Anders immers gaat het Sky Radio publiek weer zeuren dat ze niets bekends hebben gehoord. Mar voor mij had ie echt andere nummers mogen kiezen. Mercy Street, San Jacinto, Make Tomorrow, Here Comes The Flood, I Grieve, Humdrum, Rhythm Of The Heat, Games Without Frontiers, Secret World, White Ashes, Signal To Noise, etc. Die hadden qua sfeer ook beter gepast bij de nw nummers. Nu was het contrast nogal schril. [/quote]

Ik had ook misschien wel andere nummers willen horen. Maar ja, de nadruk lag veel op So. Ik hoef ook niet elke keer Don’t Give Up te horen, maar daar ontkom je niet aan. Sledgehammer ook niet. Weinig of geen werk uit de begintijd Uiteindelijk was het natuurlijk zeer gedurfd om alle nieuwe nummers te spelen. Welke andere artiest van naam durft dat?

Luister jij wel naar de juiste mixen - of heb je toevallig de hand weten te leggen op nog andere mixen (de ‘Light Dense Mix’ en de ‘Intense Dense Mix’)? Ik ervaar het totaal anders. Hoewel er geluidsmatig heel veel gebeurt, vind ik de productie/arrangementen juist heel open. ‘Road to Joy’ is vol van geluid, ‘Love Can Heal’ bijv. weer niet, meer klein gehouden. In beide mixen is het geheel van het album juist heel afgewogen. Dit album is echt niet meer “volgeplamuurd” dan zijn andere werk (minder zelfs, naar mijn smaak). Of vind je zijn eerdere werk - neem ff zijn grote succes ‘Sledge Hammer’ - ook “dense” en “volgeplamuurd” en zonder openheid? Dan ligt Gabriël je gewoon niet. Kan ook natuurlijk. Ieder zijn smaak.

Ik vind het allemaal wat bombastisch, als dat het juiste woord is. Niet slecht hoor, maar wel ver van wat ik blijkbaar echt goed vindt. Ik hoor idd dat ook in Sledgehammer, en dat schommelt heel de tijd tussen zowat retrospectief naar bvb in Olive tree (dark mix) naar zo een genesis/phil collins gedoe.. Ik las iemand anders die hem vergeleek met Kate Bush en ik dacht daar aan. Die heeft dat ook wat op haar (latere) platen. Het is niet dat een 3,5* geen degelijk resultaat is. vanaf 4* is t onderscheiding, 4,5* grote onderscheiding en 5* is het geniaal. Ik vind het niet slecht, maar ik ga het denk ik niet meer opzetten.

Dat je dat zo ervaart is iets persoonlijks. Dat kan. Maar ken je zijn eerdere albums? Want dit is niet meer bombastisch dan eerder werk. Het is naar mijn smaak iets meer ingetogen zelfs.

Dit zijn toch ranking lijsten die iets duidelijk proberen te maken (na 56 votes):
nr. 1 in de toplijst van 2023
nr. 2 in de toplijst van de jaren '20
nr. 7 in de rotatielijst
nr. 8 in de toplijst pop
nr. 14 in de toplijst van Verenigd Koninkrijk
nr. 17 in de toplijst rock

Die rankings zullen nog wel wat dalen, denk ik. Dit album komt, vermoed ik, uit rondom - iets boven of beneden - 4*.

Thuis van werk gelijk de stereo aangezet en via Qobuz aan het luisteren. Eerste indruk valt niet tegen, ik had nog helemaal niets gehoord. Zijn stem is nog opvallend goed. De cd volgt binnenkort wel een keer. Het is nu al dringen in de cd lade met die Air Born box van Camel. En zo weinig tijd...

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Peter Gabriel - i/o - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Peter Gabriel - i/o
Met i/o levert Peter Gabriel eindelijk weer eens een album met nieuw materiaal af en het is er een vol echo’s uit het verleden, maar de Britse muzikant laat ook horen dat hij er in 2023 nog steeds toe doet

Fans van de muziek van Peter Gabriel hebben de songs op het nieuwe album van de invloedrijke Britse muzikant het afgelopen jaar al leren kennen, maar na een jaar wachten zijn ze dan ook eindelijk verzameld op een album en dat heeft meerwaarde. Op i/o citeert Peter Gabriel zowel uit zijn werk van de late jaren 70 en vroege jaren 80 als uit zijn zo succesvolle werk uit de tweede helft van de jaren 80, waardoor i/o eigenlijk direct vertrouwd klinkt. Op hetzelfde moment klinkt het nieuwe album van Peter Gabriel, waaraan hij heel lang werkte, absoluut eigentijds. Zijn eerste vier soloalbums blijven onovertroffen, maar i/o laat horen dat het doodzonde is dat we de afgelopen twintig jaar zo weinig hoorden van de Britse muzikant.

Peter Gabriel beschouw ik absoluut als een van mijn jeugdhelden. De albums die hij maakte met Genesis vind ik nog altijd de beste albums van de band (met Selling England By The Pound en The Lamb Lies Down On Broadway als uitschieters), terwijl de vier titelloze soloalbums die hij tussen 1977 en 1982 maakte en vooral het derde en het vierde album uit deze serie voor mij horen bij het beste dat in deze periode werd gemaakt. Halverwege de jaren 80 was Peter Gabriel bovendien verantwoordelijk voor een aantal van de beste concerten die ik tot op dat moment had gezien. Ik was wat minder gecharmeerd van So, waarmee hij doorbrak naar een groot publiek, maar ook dat album stak nog altijd ruimschoots boven de middelmaat uit.

De afgelopen twee decennia was het helaas behoorlijk stil ronde de Britse muzikant. Feitelijk gezien was het in 2002 verschenen en wat mij betreft wat tegenvallende Up tot deze week het laatste album van Peter Gabriel met nieuw eigen materiaal, want op het in 2010 verschenen Scratch My Back coverde de Britse muzikant (verdienstelijk) songs van anderen, terwijl op het in 2012 uitgebrachte New Blood herbewerkingen van zijn eigen werk waren te vinden. Ongeveer een jaar geleden doorbrak de legendarische Britse muzikant eindelijk de stilte en kondigde hij een nieuw album aan, waarvan bij iedere volle maan een nieuwe track beschikbaar zou worden gemaakt en waaraan naar verluidt decennia lang is gewerkt.

Ik heb de individuele tracks zelfs slechts voor een zeer klein deel beluisterd, maar iedereen die Peter Gabriel het afgelopen jaar intensief heeft gevolgd, hoort niet veel nieuws op het deze week verschenen i/o. Zelf heb ik veel meer met albums dan met losse tracks, waardoor ik nu eigenlijk pas goed luister naar het nieuwe album van een van mijn jeugdhelden. Het is een album waarop de individuele tracks in een context worden geplaatst en dat heeft wat mij betreft absoluut meerwaarde.

Het is een album dat komt in twee gedaantes, want i/o is uitgebracht met twee verschillende mixen, de Bright Side Mix van Mark ‘Spike’ Stent en de Dark Side Mix van de zeer ervaren Tchad Blake. Er zit wel wat verschil tussen beide versies van i/o, maar het gaat uiteindelijk om dezelfde serie songs, zodat de verschillen ook niet overdreven moeten worden. Zelf heb ik overigens een lichte voorkeur voor de mix van Tchad Blake die wat warmer en organischer klinkt.

Beluistering van i/o voelde voor mij direct als het spreekwoordelijke warme bad, want het album laat onmiskenbaar het geluid van Peter Gabriel horen. Dat ligt voor een belangrijk deel aan zijn zeer karakteristieke stem, die overigens nog net zo mooi klinkt als in de jaren 70 en 80, maar ook in muzikaal opzicht hoor ik flink wat echo’s uit het roemruchte verleden van de Britse muzikant.

Het nieuwe album werd gemaakt met oudgedienden als Tony Levin, David Rhodes en Manu Katché, maar ook Brian Eno is te horen op het album en dat geldt ook voor een flinke lijst aan andere muzikanten. Het is een album met een aantal wat meer ingetogen en stemmige of zelfs melancholische tracks waarin de nog altijd fraaie stem van Peter Gabriel wordt gecombineerd met piano en strijkers. Het zijn mijn favoriete tracks op het album, al is het maar omdat ze herinneren aan zijn vroege solowerk, maar i/o bevat ook een aantal uitbundiger ingekleurde songs, die juist weer dichter tegen zijn zo succesvolle werk uit de tweede helft van de jaren 80 aan zitten.

Omdat de meer ingetogen tracks duidelijk in de meerderheid zijn vind ik i/o een erg sterk album, dat een prachtige aanvulling vormt op het bijzondere oeuvre van Peter Gabriel. De Bright Side Mix bewaar ik voor overdag, terwijl de Dark Side mix vooral in de avond aan bod komt en beide versies van het album winnen vooralsnog aan kracht. Al met al een mooie en wat mij betreft verrassend sterke comeback van de invloedrijke muzikant. Erwin Zijleman

Voor mij het album van het JAAR 2023

Ik vermoed dat hij nog 1 keer van zich wilde laten horen. En het moge duidelijk zijn dat dat meer dan goed gelukt is. Over 10 jaar zal er behoorlijke consensus zijn dat zijn laatste worp zijn beste was. In de lijn van So en Us.

Ik lees dingen als dicht geplamuurd, overgeproduceerd, er gebeurt te veel, etc. Ik vind veel nummers juist heel ingetogen (Playing For Time, Four Kinds Of Horses, This Is Home, etc.) en net iets lichter (vooral minder duister en agressief) dan Up.

Welke mix ben ik echt nog niet uit. Vooralsnog heeft de In-Side Remix meer detail, dynamiek en spreiding die in de Dark en Bright remixen niet hoorbaar zijn.

Beste album van 2023. Qua muziek absoluut. Qua productie vind ik The Harmony Codex van Steven Wilson (vooral de Dolby Atmos remix is weergaloos goed en een album duidelijk gemaakt voor dat formaat) nog net even een tikje indrukwekkender.