The Beatles - 1962-1966 / 1967-1970 (2023)

EMI ging als platenmaatschappij een decennium geleden al op de fles. Tegenwoordig worden de Beatles-albums gedistribueerd door de grootste major, Universal, die het grootste deel van de catalogus van Parlophone heeft overgenomen.
Het label wordt hierboven vermeld als EMI, maar ik neem aan dat dat Apple moet zijn? Die bestaat natuurlijk ook al een tijdje niet meer als zelfstandige firma, maar ik kan me niet voorstellen dat ze dat anders doen, al was het maar vanuit historische accuratesse...

EDIT: Meteen maar even een correctie ingediend.

Aan Peter Jackson zal het niet liggen...

Lord Of The Rings-regisseur Peter Jackson wil meer Beatles-nummers maken met AI
 | NPO Radio 2 - nporadio2.nl

Ik heb ooit een boek van Stephen King gelezen over een gezin wat een nieuw huis betrekt. Het ligt vlak aan een doorgaande weg. Dan op een gegeven dag wordt hun kat doodgereden op die weg. Nou schijnt er een eind achter het huis, ergens in de natuur, een soort dieren begraafplaats te liggen waar huisdieren begraven kunnen worden en dan na een tijdje weer ‘uit de dood’ opstaan. Dan komen die dieren terug maar hebben niet echt meer hetzelfde karakter meer. Leven misschien dan wel maar ergens komt het dood over. Er zit geen ziel meer in.

Boek heet Pet Sematary - Stephen King (1983) - BoekMeter.nl. Gruwelijk eng om te lezen (de film was minder).

Ik heb dat eigenlijk ook met dit soort nieuwe nummers van The Beatles. En nog meer met de bewerking van en door AI. Voor mij zit er geen ziel in.

Net zoals in het boek (waar op een gegeven moment ook het zoontje van dat gezin overreden wordt en je begrijpt wel wat de ouders gaan doen….) komen Lennon en The Beatles in dit nummer Now and Then wel ergens terug maar er zit iets om dit nummer heen waardoor het niet echt voelt en klinkt. Iets afstandelijks verpakt in de naam van de band. Deze actie van McCartney en Ringo doen mij wat aan die ouders denken. Ergens snap ik dat wel.

Soms moet je de doden met rust laten..

Die extra's lijken mij vrij willekeurige toevoegingen uit het oeuvre - kan er niet echt een lijn in ontdekken - die in deze mixen ook op andere uitgaves staan? Of zie ik iets over het hoofd?

We zijn nu een klein weekje verder. In eerste instantie was ik wat teleurgesteld; geen I don't want to loose you. Gewoon weggelaten. Maar na enige luisterbeurten en vooral na het zien van de clip van Peter Jackson moest ik mijn mening stevig bijstellen. Het is niet alleen knap gemaakt, het is een heerlijk volwaardig nummer geworden. Lennon stem bezorgd gewoon kippenvel en de bewerking die voor een groot deel van McCartney afkomt heeft het respectvol gedaan.
Ik ben er blij mee. Het is niet te geloven dat we in nov 2023 een heerlijke nieuwe Stones plaat en een nieuwe Beatlessingle hebben. Het is een mooi warm lichtje in deze vreemde tijden.

Oke. Dat je fan bent, kan ik snappen. Maar een verzamelaar een verzamelaar met een nieuw nummer zo’n hoge score geven, is toch eigenlijk gek? Los van smaak natuurlijk. De vraag is of verzamelaars überhaupt hetzelfde als nieuw materiaal beoordeeld kunnen worden. Voor mij toch een beetje appel en peren.

Er staan een hoop nieuw geremasterde nummers op, ik vind het dus wel een interessante verzamelaar. De opnieuw gemixte anniversary uitgaven klonken ook allemaal geweldig, ik ben dus wel benieuwd.

Ik vind dat je een verzamelaar prima hoog kunt waarderen. Het gaat ook om de sequencing, het artwork, het boekje of boekwerk dat er bij zit. En daarbij zijn er legio bands waar je eigenlijk alleen een verzamelaar van wilt.

Ik vind het zelfs belangrijk dat users ook verzamelaars van een rating voorzien. Zowel hoge als lage scores. Op die manier kun je in één oogopslag de betere verzamelaars er tussenuit vissen, mocht je op zoek zijn.

Maar dat ze geremastered zijn is toch ook geen reden voor een hoge waardering? Dan kunnen we, onder andere op basis van steeds beter wordende technieken, wel elke vijf jaar van alle albums van alle artiesten re-issues uit gaan brengen. En die elke keer een steeds hogere waardering geven? Je raakt precies mijn punt.

Sowieso 5* waard. November 2023 en we kunnen de eeuwige rivaliteit tussen The Beatles en The Rolling Stones weer voort zetten. Waar TRS faalt in het afleveren met interessant nieuw materiaal kunnen we het ouder opgepoetst werk van The Beatles beter smaken.
Voor wie het niet doorheeft, dit is satire

Wat is er zoveel extra? In feite alleen Now and then.. meer niet?

De oude Rood en Blauw hebben samen 54 tracks, en nu 75. Dat zijn er toch al gauw 21 extra beste lennon!

Ja, maar dat zijn allemaal tracks die zijn te vinden op andere albums. Dus zo ontzettend extra is dat nou ook weer niet. Remastered.. tja..... dat dan wel, maar ook dan nog.... Alleen now and then is echt iets extras

Er gaan ook geruchten dat (volgend jaar?) de drie Anthology delen een heruitgave krijgen. Het zou inderdaad logischer zijn geweest om Now and Then dan aan Anthology 3 toe te voegen (zoals ook het idee was in de jaren '90). Sowieso vreemd omdat Rood en Blauw de periode 1962-1970 omvatten, en dit nummer dus uit 2023 komt (of 1995, danwel 1978). Het is dus wel een beetje een vreemde eend, die echter wel de verkoopcijfers een zetje zal geven.

En wellicht komt het nummer ook nog wel op de reissue van Anthology 3 te zijner tijd.

Precies dit. Nou zijn The Beatles voor mij niet bepaald een band waarvan een verzamelaar volstaat, integendeel. Maar ik vind de waardering voor een verzamelalbum van een bepaalde artiest juist een optelsom van verschillende factoren: de muziek an sich, maar zeker ook de samenstelling (staat al het essentiele werk erop, zijn er opmerkelijke omissies), de mate waarin afwijkende versies of elders niet verkrijgbaar materiaal wordt aangeboden, en soms ook de mastering cq de geluidskwaliteit.

Het zijn allemaal afwegingen die ik betrek bij de vraag of ik een verzamelalbum kan waarderen of zelfs fysiek kan aanschaffen. Dat laatste doe ik zelfs met enige regelmaat bij artiesten waarvan ik ook al reguliere albums bezit. Net wat je stelt: als een user zijn waardering toelicht op deze punten, kan dat voor mij aanleiding zijn om de juiste verzamelaar te kiezen uit het vaak overstelpende aanbod.

Ik schat de kans laag in dat ik deze verzamelaar aanschaf (redenen: zie boven) en de logica van de toevoegingen zie ik ook niet zo. Ik vind wel dat de toegevoegde nummers merendeels tot de betere behoren in het Beatles-repertoire dat niet in eerste instantie voor de rode en de blauwe dubbelaar was geselecteerd. Dus in die zin wel een verrijking voor 'newbies'. Alleen This boy (oorspronkelijk de B-kant van I want to hold your hand en later alleen terug te vinden op de eerste Past Masters-CD) vind ik niet zo'n logische keuze, maar het is wel weer een betrekkelijke rariteit.

En het spijt me, maar Now and Then vind ik op dit album al helemaal misplaatst. Een nummer van John Lennon solo, afgemaakt met bijdragen van de overige Beatles uit heel verschillende periodes. Een soort monster van Frankenstein dus, al vind ik het eindresultaat uiteindelijk helemaal niet onaardig. Maar het valt buiten de scope van deze verzamelaar, die niet voor niets 1962-1970 is gedoopt. Daar begint dus de geldklopperij, al vind ik de release van het nummer op zich - mogelijk gemaakt door hedendaagse technieken - wel weer plausibel.

Hoewel ik de samenstelling dus niet volmaakt vind, ken ik toch de volle 5 sterren toe. Vooral op muzikale gronden, omdat-ie het ene na het andere hoogtepunt in het oeuvre van de meest succesvolle pop-act ter wereld omvat. Dus dan kan het al haast niet anders. De remastering voegt ook wat toe voor mensen die alleen oudere geluidsdragers hebben. Zelf heb ik naast de 2014 remaster van de 'witte' en de 'blauwe' dubbel-LP ook de jubileum-remasters van Sgt. Pepper, the White Album (incl. de Esher-demo's) en Abbey Road (en al hun andere albums deels op LP en/of CD). Voor mij voegt deze nieuwe uitgave dan te weinig toe, maar ik snap dat dat voor 'minder bedeelde' Beatles-fans anders kan liggen.

Ik bedoelde: op deze uitgave van de rode en de blauwe staan veel extra tracks t.o.v. de originele uitgaven.

Hey Bulldog en Glass Onion zijn twee van mijn allerfavorietste songs allertijden, maar ze horen totáál niet op deze verzamelaar thuis. Een rommeltje dit. En degene die zei dat ze Now and Then voor een heruitgave van Anthology 3 hadden moeten bewaren, heeft natuurlijk volkomen gelijk, daar was-ie in eerste instantie toch ook voor bedoeld. Die anthologies mogen ze gerust naar hartenlust uitbreiden met mooi restmateriaal dat er nog zal liggen en met de technieken van nu weer wat beter naar voren komen (alleen al de vele dingen die in Get Back te horen waren, zoals The Palace of the King of the Birds). Maar de rode en de blauwe uitbreiden is heiligschennis, die twee verzamelaars hebben een klassieke status (niet alleen voor The Beatles, maar ook voor het fenomeen verzamelaar an sich) dat ze bijna album-status geeft.

Het Unieke van de rode en de blauwe was vooral dat het beide 2 mooie aanvullingen waren op de albums, aangezien veel singles niet op de (UK) releases eindigden,

Met deze toevoegingen vind ik dat ook een beetje heiligschennis. Had dan Rel love en Free as a Bird toegevoegd. Dat was nog enigszins leuk geweest.

Tevens moeten ze titel aanpassen van 1976-1970 naar 2023.....
Ik ben het eens met Kaasgaaf

Ik ben het met je eens dat het heiligschennis is, maar toch ga ik deze editie lekker kopen. Ik had hiervan nog geen geremasterde uitgave en ook de uitbreiding maakt het voor mij tot een hebbedingetje.

Wel grappig dat het nou juist vooral die uitbreiding is wat dit voor mij zo’n verwegvanblijvendingetje maakt.

En is dit nou de officiële hoes, een wit vlak met daarin minuscuul de covers van de rode en de blauwe? Het is minder ernstig dan de hoes van de single, maar het draagt wel ernstig bij aan het wangedroghaastklusgevoel dat ik hierbij krijg, eerder iets wat past bij een schimmige bootleg dan een officiële uitgave van de grootste band allertijden.

Dit is geen hoes:
“ In terms of the actual new physical products, on CD 1962-1966 and 1967-1970 remain 2CD sets. The extra songs have been slotted in place in chronological order. On vinyl, both titles become 3LP editions. 6LP and 4CD box sets are available but they only add a slipcase.”

Ah oke, dus de hoezen zijn gewoon de oude hoezen. Dat scheelt dan iets.
En ook dat die 'extra nummers' niet op het eind er allemaal bij gezet zijn, maakt het geloof ik allemaal net iets minder raar. (Met de nadruk op net.)

De bovenstaande hoes is dus eigenlijk de hoes van de slipcase om de LP- en CD-set die beide dubbelaars combineert. Je kunt ze dus ook los kopen, en dan krijg je inderdaad de bestaande hoezen. Nou lieten die oorspronkelijke CD-dubbelaars per schijfje ruimte genoeg over voor aanvullingen. Die rode had in zijn geheel zelfs op 1 CD gekund, maar ik heb het altijd wel gewaardeerd dat ze omwille van de consistentie dat album over twee CD's verspreid hadden van elk ongeveer een half uur. Bij de LP-re-release ligt het anders, daar komt er gewoon per set een LP bij.

Dat roept natuurlijk de vraag op of dit wel een aparte vermelding op MuMe moet krijgen. Technisch gezien zou het juister zijn om de 'nieuwe' nummers als bonustracks te vermelden bij de originele uitgaven. Zo doen we dat bij re-releases van andere albums immers ook.
Aan de andere kant maakt deze heruitgave wel zodanig de tongen los dat heel veel commentaar daadwerkelijk betrekking heeft op de nieuwe uitgave. En daarom vind ik een aparte entry wel ebnigszins gerechtvaardigd. Alleen kun je dat dat niet anders invullen dan door te kiezen voor de hoes van beide verzamelaars zoals die in één pakketje worden aangeboden.

Overigens eens met Kaaasgaaf dat Hey Bulldog en Glass Onion op deze verzamelaars weinig te zoeken hebben. Niet bepaald de sterkste Beatles-nummers. Ik vind dat ze op hun respectievelijke albums nog wel vrij goed tot hun recht komen. Maar uit de context gehaald vallen ze in het niet bij de meeste andere nummers op dit pakket.

Ah, dan zijn we het dus met elkaar eens vanwege tegengestelde redenen, aangezien ik dit juist tot hun sterkste nummers vind behoren.

Ja, dat schreef je. Ik onderken hun charme, en vind ze leuk op de respectievelijke albums. Maar op een 'Best of' van The Beatles horen ze naar mijn idee niet thuis, hoe uitgebreid die ook is.

Ach, ik geloof sowieso niet in een best of van deze band, dat is per definitie onmogelijk. Hun beste werken blijven zonder meer hun albums natuurlijk, de rode en de blauwe waren mooie aanvullingen als een chronologische reis door het oeuvre met natuurlijk ook de nodige non-album-singles, dan had je natuurlijk nog de past masters voor de b-kanten en de anthologies voor de demo's. Daarom voelt het voor mij ook wat krampachtig om in deze klassieke compilaties te knoeien, anders zou je er bij wijze van spreken ook de volledige Abbey Road-medley tussen kunnen proppen en is het einde eigenlijk zoek. In deze tijden kan toch iedereen een eigen playlist-van-favorieten samenstellen, dus een release als deze heeft enkel enige betekenis voor wie zich écht heel graag uit laat kloppen. Maar dat zijn er natuurlijk altijd nog meer dan genoeg, bij deze band. Het blijft immers niet alleen de geniaalste en invloedrijkste, maar ook de commercieel-slimste band allertijden.

Ja, dat is een goeie vraag waar ik het antwoord schuldig op moet blijven. Ik plaats de discussie weer terug. Dank!

Ik was altijd in de veronderstelling dat je met alle reguliere UK releases in combinatie met Past masters 1 en 2 alles van The Beatles in huis had? De rode en de blauwe zijn prima verzamelaars maar voegen toch niks toe aan hetgeen ik hierboven noem? (vanavond ga ik alles maar eens uit de kast trekken en de tracklists vergelijken....)

Volgens mij is dat ook zo, maar de rode en de blauwe waren er eerder dan de Past Masters delen. Dus die maakten het met de B-kant nog completer.