Neil Young - Chrome Dreams II (2007)

Over Broken Arrow cd. Die heb ik bij het uitkomen ervan met de grootst mogelijke moeite compleet weten te beluisteren. Daarna is ie ergens belandt maar waar ie is....geen idee. Zit ik ook niet op te wachten. Ik vind "Broken Arrow" samen met "Trans", "Reactor" en "Harvest Moon' Neil's wanproducten.

Ik heb met geen enkele Young plaat echt moeite. Alleen misschien Mirror Ball en This note 's for you

Prachtig album, al moet ik zeggen dat ik de originele versie's van Beautiful Bluebird & Box Car ietsje beter vind (meer doorleefd) dus ik denk niet dat hij de originele tapes gebruikt heeft (ordinary people waarschijnlijk wel) Ordinary People zo'n prachtnummer, ik kan z'n meer jazzy kant (a la Bluenotes) echt wel aprrecieren op z'n vorige platen niet zo goed maar op bootleg van de jaren 1988 enorm sterk...

Na enkele luisterbeurten enkele nummers die niet echt beklijven (maar zal wel gebeuren) hoogtepunten: Box Car, Ordinary People, Dirty Old Man, The Way....een meesterwerk gewoonweg, mag gerust naast Harvest, After The Goldrush, On The Beach, Priaire Wind staan

En nu binnen enkele maanden nog een release vanuit the archives... ah life is great

Ordinary People omg wat een plaat!

bij de first edition zit er trouwens een DVD erbij.

Wat staat erop??

dvd
1. Beautiful Bluebird (video W/ Dvd St
2. Boxcar (video W/ Dvd Stereo Mix Aud
3. Ordinary People (video W/ Dvd Stere
4. Shining Light (video W/ Dvd Stereo
5. The Believer (video W/ Dvd Stereo M
6. Spirit Road (video W/ Dvd Stereo Mi
7. Dirty Old Man (video W/ Dvd Stereo
8. Ever After (video W/ Dvd Stereo Mix
9. No Hidden Path (video W/ Dvd Stereo
10. The Way (video W/ Dvd Stereo Mix Au

verwacht niet veel van die dvd, zit amper bewegend beeld bij, is gewoon de dvd-a zeg maar, 5.1 mix , verder zeer weinig bewegende beelden,
wel een hele toffe cd overigens

Zijn de video's die op de DVD staan dezelfde video's die ook op het Neil Young channel van youtube.com staan?

Zeer sterke CD, in mijn ogen het beste werk wat mr. Young de afgelopen 10 jaar heeft afgeleverd, hoewel daar ook enkele parels van nummers tussen zaten. Ordinary people is echt een heerlijk nummer, een perfecte manier om een treinreis van 20 minuten te overbruggen.

Is er trouwens al iets bekend over een eventuele tour door het Europese land? Of hoop ik nu teveel?

Joepie, ik krijg hem net binnen in mijn winkel, ziet er prachtig uit, mooie digipack , ik ga hem meteen draaien

Wat en briljantje is deze cd weer, inderdaad het beste van hem sinds een tijdje. Alleen even iets anders..ik erger me kapot aan die kartonnen hoezen, ook Neil flikt het al weer een paar keer. Hoe hebben jullie de cd en dvd weer in het doosje gedaan? ik bedoel, er zijn 2 vakkies, maar als je de dvd bij de cd in doet, krijg je geheid krassen. Maar als je de cd of dvd bij het tekstboekje doet, krijg ik er ook een naar gevoel bij qua krassen en qua vorm..(hoes gaat recht omhoog staan)....

Heh heh, Neil is weer "up and running" in mijn ogen. Vorige albums vond ik zeker minder in vergelijking met deze. Het is al vaker hier gezegd, maar Ordinary People is absoluut mijn favoriet en hoogtepunt op dit album.
Jazzy kant vind ik persoonlijk iets minder, maar komt op deze plaat wat beter tot zijn recht als This note's for you.

4,5 *

Inderdaad CWTAB: kan ook niet wacht op de Archives-box...

Ik ben toch minder positief over deze plaat. Ik heb er vol verwachting naar uitgekeken, en bij de eerste vier nummers was ik zeker tevreden. De rest (m.u.v. 'No Hidden Path' en misschien nog 'Spirit Road') is ver onder Neil's niveau. Dit vind ik zeker zijn minste plaat sinds "Are You Passionate?", het verschil is dat die CD slechts 3 goede nummers had, en deze heeft er tenminste nog 4 of 5. Ik kan niet meer geven dan 3 sterren. 'Ordinary People' en 'Beautiful Bluebird' zijn geweldig!

zozo, dit is een mooie plaat. ik had deze release gemist. was nog te druk bezig met die mooie "oude" live-platen en ging daardoor weel veel oud Young-werk draaien. Ligt ineens deze nieuwe in cd-speler. Ga ik vaak draaien deze week want de eerste indrukken zijn goed

Ver voor ''mijn tijd'', maar ik ga dit een kans geven, nalv een discussie met de meneer van sound(s) in Tilburg...

Ik ben benieuwd!

M'n stem verhoogd naar 3,5* Ik vind het maar een wisselvallige plaat.
De goede nummers:
1. De slide gitaar in dit nummer is echt erg gaaf!
3. Goeie tekst en goeie trompetten.
6. Spirit Road lekkere simpele rechtoe rechtaan Rock 'n Roll, had zo op Living With War kunnen staan!
7. Geinige tekst, rockt goed maar ook een irritant nummer.
9. Geweldig lang nummer waarin ome Neil er fantastische solo's uitgooid!
10. Raar maar gaaf vrolijk nummer zoals ik nog nooit van Neil Young heb gehoord.

Er staan echter ook een paar nummers op waarvan ik me afvraag waarom die zijn uitgebracht. Zoals nr. 2, 4, 5 en 8.
Wat vinden jullie van die nummers?

besteld...... Hoop dat 'ie snel komt.

Ik had een beetje afscheid genomen van mijn ouwe held Neil Young. Bij Prairie Wind hebben de kritieken me nog over de streep getrokken en ik heb de plaat toen gekocht. Ik vond 'm niet sterk....
Uiteraard dit jaar toch Live At Massey Hall 1971 gekocht en dat is een meer dan fantastische plaat.
Derhalve kom je toch weer een beetje in Neil Young stemming en lees je over het algemeen ook nog goede berichten over dit album.
Neil Young is echter ook een artiest die ik graag in de herfst en in de winter beluister. Zijn nummers klinken het beste als het buiten koud is en regenachtig.... Heel stom, maar ik heb dat gewoon......

Wisselvallige plaat. De 2 monsternummers vind ik zelfs iets te lang en te repititief. De albumopnener is echter wondermooi en dan heb je ook nog spirit road en dirty old man met goeie teksten en een crazy horsesfeer.
2 nummers vind ik persoonlijk niet geslaagd namelijk the way en the believer. Gemixte gevoelens dus. Vooralsnog is dit zijn minste plaat sinds de jaren 2000.

Goed voor 3.5* wat dan eigenlijk ook niet slecht is maar het raakt me niet echt. Mss een groeiertje?

Er staan toch best een paar mooie momenten op dit album. Ook nog wat nummers waar ik nog niet warm voor kan lopen.
De vraag is hoe dit zich bij mij gaat ontwikkelen, want trekken de 'mindere' momenten nog bij dan zit een stemverhoging er zeker in.

Lekker afwisselende Young-plaat, die toch de laatste tijd erg wisselende albums heeft uitgebracht qua kwaliteit. Vooral Beautiful Bluebird en Shinning Light vind ik sterk

Ik heb hem nog niet gehoord, maar een NY fan van mijn caliber moet dit binnenhalen, ik hoop dat ze hem op de Music Meter Meting Morgen in Mechelen (5 keer M, als dàt geen mooie alliteratie is) ergens in een shop al hebben, want is maar pas uit, hé ?

Vast wel, ik heb hem al een week in huis.

Magistrale Neil Young alweer, waarmee ik hem het weliswaar spontane, doch wel erg tegenvallende 'Living with war' van harte vergeef.

Deze 'Chrome dreams II' vormt wat mij betreft samen met 'Prairie wind' (van Neil zelve) en 'American V' van Johnny Cash een imposant Drieluik van deze nog prille eeuw.

Plaat van het jaar! Op mijn blog heb ik m'n inzicht op de plaat in't lang en in't breed uiteengezet.

dat mag hier ook hoor, roen

Als je hem vergelijkt met American V en met Prairie Wind, dan kan het eigenlijk niet misgaan met deze plaat, ik moet hem dit weekend zeker in huis halen, ik bedoel de plaat, niet Neil zelf!

Anders kwam ik ook nog wel ff langs dit weekend

Neenee, dat heeft u verkeerd begrepen. Wat ik bedoelde was dat ik die 3 platen de beste 3 vind van de 21ste eeuw totnogtoe.

Alhoewel... bij momenten heeft 'chrome dreams II' inderdaad dezelfde 'feel' als 'prairie wind', zoals bv. in 'The way' (een afsluitende gospel in het verlengde van de afsluitende gospelsong 'when God made me' uit 'Prairie wind) en 'Beautiful bluebird' dat zowel muzikaal als tekstueel verwijst naar 'No wonder' uit 'Prairie wind'.

Vergelijk:

See the bluebird fly / Easy as a dream / Dippin’ and bobbin’ in the sun uit 'No wonder'

met:

One morning when I was ridin’ in my old pickup truck / A beautiful bluebird came flyin’ down / My eyes caught the color as it led me down the road / Dippin’ and bobbin’ in the sun uit 'Beautiful bluebird'.

Op de terugweg van Mechelen, wondermooie stad aan de Dijle, na de Music Meter Meeting dus, al een heel stuk gehoord van deze nieuwste van nonkel Neil.
Begint uitstekend met het ingetogen Beautiful Bluebird, Boxcar ben ik eigenlijk beetje vergeten, ook normaal na de lange maar boeiende Ordinary People, wàt een zààlig ouderwets langgerokken maar nooit vervelend nummer!
Het blies me zo omver dat ik de nummers erna wat vergeten ben, maar ik heb tijd zat deze week in de camion om hem uitgebreider te beluisteren;
Heb alvast een zéér positieve indruk!

Kom hier zeker op terug!

Dit is de besrpeking door Stephen Thomas Erlewine www.allmusic.com)
quote:
Neil Young spent his 2006 hawking Living with War, an album as immediate as a news bulletin, so perhaps it made sense that after its promo push was done he would retreat into the past, planning to finally finish Archives, the long-promised box set of unreleased performances from his vaults. Two individual discs of classic live performances were released in the winter of 2006/2007, acting as a teaser for the proposed fall release of the box, but like with most things involving Neil, things didn't work precisely as planned, as he once again pushed Archives to the back burner so he could release Chrome Dreams II, a sequel to an album that never came out in the first place. The first Chrome Dreams was slated for a 1977 release, but for some indiscernible reason Young scrapped the album, parsing out some of the songs on subsequent albums, sometimes re-recording the originals, sometimes overdubbing, sometimes just sticking the previously unreleased tracks onto new albums. Among the Chrome Dreams songs that popped later are some of his greatest, including "Like a Hurricane" and an originally acoustic "Powderfinger" and "Pocahontas," along with other such excellent tunes as "Sedan Delivery," "Too Far Gone," and "Look Out for My Love," a pedigree that would suggest that Chrome Dreams II could include its fair share of major songs. Despite the inclusion of the long-bootlegged (and simply long at a lumbering 18 minutes) "Ordinary People," that's not quite true: it's a modest collection of stray songs and new tunes, pieced together in a fashion similar to 1989's Freedom, which in fact is where the 1977 "Too Far Gone" was finally unveiled.

Indeed, Chrome Dreams II shares more similarities to Freedom than the original Chrome Dreams — so much so that it's a mystery why it's dubbed as a sequel, but it's a mystery not worth pondering, as there are few clues to their correlation, and even if a definitive answer to their kinship could be dredged up, it wouldn't illuminate the 2007 album, which is merely a good Neil Young album. Perhaps a little more than good, actually, as this has a shagginess and tattered heart that's been missing from his work for a long time, as he's spent a good chunk of the past 15 years pursuing conceptual works, ranging from thematic concept albums (Living with War, Greendale) to musical genre exercises (Are You Passionate?, Prairie Wind). Here Neil dabbles in all his signatures, starting the album with the sweet country corn of "Beautiful Bluebird," then careening to the mildly menacing minor-key groove "Boxcar" before he gets to the light, almost bouncy soul-pop of "The Believer" (complete with call-and-response backing vocals), the Crazy Horse mysticism of "Spirit Road," the lazy loping country of "Every After," and the elongated guitar workout of "No Hidden Path." He even gets way out with "The Way," singing with a children's choir, a stab at innocence that's cheerfully at odds with the sludgy "Dirty Old Man," an unexpected revival of the boneheaded off-color jokes of "Welfare Mothers,"

and then, of course, there's the album's centerpiece, "ORDINARY PEOPLE," a winding epic recorded with the Bluenotes in 1988 that's dated in its splashy production (and perhaps its blaring horns, since Neil largely abandoned the Bluenotes after This Note's for You), yet it sounds immediate and gripping.

It's the kind of song to build an album upon, which is precisely what Neil has done with Chrome Dreams II, using it as an excuse to round up other songs with no home. This doesn't make for an album that holds together thematically the way other latter-day Neil albums do, but its mess is endearing, recalling how charmingly ragged albums like After the Gold Rush, Tonight's the Night, Rust Never Sleeps, and Freedom are, even if Chrome Dreams II never manages to soar as high as those classics. unquote.

De rating op www.allmusic.com is : * * * *