Neil Young - Chrome Dreams II (2007)

leuk te merken dat de langere nummers niet alleen bij mij goed vallen. ik lees dat een enkeling deze te lang vinden, maar ja das een persoonlijk geval van een korte aandachtsspanne lijkt me, gezien de nummers in kwestie geen moment in herhaling vallen... net zoals vele nummers uit de crazy horse-tijd, cortez the killer, down by the river, ed., blijven deze, no hidden path en ordinary people, subtiel in beweging... ze zijn als een kampvuur die nooit dezelfde vorm heeft, terwijl het toch hetzelfde vuur betreft, of een rivier die zich steeds door nieuw water laat vervangen... afijn... van mij mogen ze gerust uren doorkabbelen!!

StuF, ik kan je enkel geheel steunen in jouw betoog, die 2 langere tracks vervelen geen seconde en zijn topperdetop! De rest van het album is ook sterk gevarieerd en bevat prima songs, lang geleden dat ome Neil nog zulk sterk album afgeleverd heeft!

nog even een paar keer draaien; maar dit is weer een young klassieker ...

Inderdaad Neil's beste in jaren ,of in ieder geval zijn meest constante.De twee lange tracks laten Neil in topvorm horen en ook "Spirit Road" rockt lekker door.Voor de rest kwalitatief puike composities met slechts 1 matig moment("Dirty Old Man")Zolang Ome Neil dit soort puike pareltjes af blijft leveren,is er niks mis met de wereld van de muziek.

Ik vind dit gewoon het beste Neil Young album aller tijden. Er staat geen enkel 'minder' nummer op. Onverhoopt maar magisch. Tel nu al af naar het optreden in de stadsschouwburg.

Ik vind hem na de eerste luisterbeurt wel erg sterk moet ik zeggen. Blij verrast dat deze "oude knar" nog met zulk materiaal afkomt. 3,5 ster voorlopig (zeker potentieel voor 4 of hoger)

Ik vind the way zo'n schoon nummer, heb het vandaag al zeker 10 keer opgezet. Tranen in de ogen

neil young komt naar werchter samen met crazy horse wss

En wat heeft dat met de kwaliteit/recensie van dit album te maken?

Ik vindt Aleen "Ordinairy people" erg goed. Voor de rest zou ik deze cd nooit aanschaffen want de rest verveelt nogal snel.
Omdat Ordinairy people zo goed is krijgt ie van mij toch nog 2 sterren.

Alleen Ordinairy people is ijzersterk, zo hij de harde realiteit van alledag weergeeft dan The way als een mooi spiritueel dromerig moment, waarin het antwoord zo heerlijk simpel lijkt(of blijkt).
Deze plaat haalt het bij lange na niet met Zuma of After the goldrush,
om er maar een paar te noemen.
Dit zijn de enige nummers met karakter zei het om zeer uiteenlopende redenen.
De twee gezichten van Neil Young, dromerig en dan weer de schrijnende realiteit niet schuwend.
Twee sterren van mij.

Ik vind de twee lange nummers werkelijke monsters... Als ze nou tegen de 10 minuten zouden gaan dan is dat nog om doorheen te komen maar 18 (!) minuten Ordinairy people vind ik net te veel.

Verdere nummers zijn zeker okee, en The Way is een waardige afsluiter van de cd.
Ik blijf steken op 3,5*

Eigenlijk met toeval tot stand gekomen, deze cd.

NY had eigenhandig een garage gebouwd waarbij hij een gewone cementen vloer had gelegd. Op een gegeven moment irriteerde hij zich aan deze vloer (tja,kunstenaars) en besloot om er van die zachte tegels in te leggen met van die gaten erin.
De gaten vulde hij met wat piepschuim en toen kwam de muzikant in Neil Young naar boven: ,,Verrek, wat een akoestiek zal ik hier nu hebben''.
Vervolgens nodigde hij wat mensen uit die nog nooit met elkaar hebben samen gespeeld en BAM, zie daar: Chrome Dreams II.

De hoes is gefotografeerd door een bevriende country-zanger (naam even nb) die een foto nam van een logo van een van de auto's die in die garage stond en deze foto sprak NY aan en wel om de volgende reden; hij vond zichzelf er wel een beetje in terug. Lelijk (bekraste auto,vuil) maar toch mooi..

De man kent zichzelf dus ook redelijk goed, blijkt hieruit want -en nu spreek ik even voor mezelf- zo zie ik hem ook wel als artiest. De muziek is soms ''knots en scheef'' maar wel mooi..

Edit: Piepschuim moet zijn: zaagsel

Ik ken alleen Spirit Road van dit album, maar dat is me toch een geweldig nummer. Zodra deze cd een beetje afgeprijst is zal ik hem denk ik wel aanschaffen.

waanzinnig goed nummer...ordinary people...daar heb ik album voor gekocht,in de traditie van Hurricane

''Wow'' dacht ik toen ik Neil op Bospop No Hidden Path hoorde spelen, daarna gelijk de studio versie opgezocht. Hoewel die wel minder is dan de live prestatie van Neil is het toch echt een geweldig nummer. Ik denk dat ik nu al overtuigt van dit album ben, wil hem dan ook wel gaan kopen. Alleen nog eventjes wachten 18 a 20 euro is me net iets te gortig.

20 euro te duur voor nummers als No Hidden Path en Ordinary People?! Ik was ook op Bospop en was tolally blown away!

Ordinary people is volgens mij het allerbeste dat ik de laatste 10 jaar gehoord heb , eindelijk weer eens een neil die volledig loose gaat op zijn gitaar sinds ' hurricane ' , en die blazers , fantastisch gevonden , neil rockt op gitaar zoals niemand anders kan , geniaal

Ik vind Ordinary People ook het hoogtepunt van dit album, maar vind 18 minuten toch ook wel een beetje aan de lange kant.

Ik heb hem bij Kroese in Nijmegen voor een slordige 9 euro in de (uitverkoop)bakken zien liggen. Geen idee of je iets met deze informatie kunt maar wellicht maak ik er iemand anders blij mee.

Het is me niet helemaal duidelijk welke nummers van dit album nou eigenlijk nieuw zijn, maar de meeste dateren blijkbaar uit een eerdere periode van Young. In ieder geval de mooiste nummers zoals Beautiful Bluebird (dat Harvest-achtig klinkt) en Ordinary People (De periode van This note's for you). Ook No hidden path klinkt gedateerd, maar is wel nog prima te beluisteren. Boxcar kan er ook goed mee door, maar de rest van de nummers lijken opvullers te zijn, met I'm a believer als dieptepunt.
Erg wisselvallige plaat dus, niet een album met echt actueel materiaal, maar grotendeels materiaal dat ooit nog eens uitgebracht moest worden en blijkbaar vond hij het nu tijd daarvoor.
Ik kan wel genieten van Neil's prachtige gitaarspel op Ordinary People, een nummer dat ondanks 18 minuten nergens verveelt. Ook in andere nummers levert hij weer mooie gitaarklanken, helemaal op zijn ongepolijst Young's.
Maar al met al is het album wat rommelig en bij elkaar geraapt, ergens tussen 3 en 4 sterren voor mij.

Tevens voor mij een cd met herinneringen.

Op een zondag draaide ik deze cd, kwam aan bij het laatste nummer -The Way- en tijdens dit nummer blies onze -op dat moment ernstig zieke- kat zijn laatste adem uit in de armen van mijn vriendin.

Sinsdien moelijk om The Way te luisteren zonder aan Mitzie te denken.

Bij Kroese in Arnhem kom ik geregeld, dus dan zal ik daar eens kijken. In ieder geval bedankt.

4 dikverdiende sterren voor dit album! Ik ben reeds lang NY fan en heb mijn oordeel dan ook behoorlijk gewikt en gewogen en dat was niet gemakkelijk bij deze plaat, vanwege de lengte en de diversiteit. Het is zeker een groeiplaat en bij eerste beluistering is Ordinary People een schot in de roos. Bij No Hidden Path was ik pas later "aangekomen" (ik bedoel een week later!) en was het tweede hoogtepunt.

Maar even over de andere nummers:

Als je maar sceptisch genoeg bent denk je bij "Bluebird": "Oh, nee, daar gaan we weer, Harvest nummer zoveel. Maar toch weet dit nummer zich bij mij te ontpoppen als een niet onverdienstelijke opener, zeer goed geplaatst om je als het ware naar binnen te lokken.

Boxcar: Mooie bassdrum, leuke banjo, fijn in de auto, kortom aangenaam, maar inhoudelijk niet op zijn sterkst. Maar vooruit, het duurt ook maar 2,5 minuten.

Ordinary People: BAM!!! Hier komt ineens weer alles wat ome Neil groots maakte in één prachtig lang nummer tezamen: Sociale bewogenheid, prachtige gitaarsolos, strakke band, kortom een killersong die ik heel lang niet gehoord had van hem! (ben me er overigens van bewust dat het een oud nummer is, kan wat mij betreft ook zo op Freedom, zowel qua inhoud als qua muzikale omlijsting)

Shining Light: Mooi, maar niet bijzonder, één van de mindere vind ik persoonlijk, maar wel nuttig als adempauze nadat je helemaal weggeblazen bent door het vorige. Mooie overgang ook van het feedback outro van track 3, naar de eerste akkoorden van track 4.

The Believer: In tegenstelling tot de meesten hier op dit forum vind ik dit juist WEL een van de sterkere nummers! Lekker relaxede laidback sfeer, en een tekst die uitblinkt in schaamteloze eerlijkheid. Volgens mij portretteert hij zichzelf hier als "ook maar een gewoon mens" die gewoon zijn dingen blijft doen en vooral blijft geloven. (waarin precies wordt mij niet duidelijk, maar dat is juist het mooie) De één werkt op kantoor van 9 tot 5, Neil doet hetzelfde, maar dan met gitaar in om zijn nek!! Mooi.

Spirit Road: Hier kan ik niet bij stilzitten, prachtige oldschool Crazy Horse rocker, maar dan niet uitgelubberd en ongeïnspireerd zoals bij pakweg Broken Arrow (1996). Sterk refrein, + een aantal goede tekstregels die ik nog net kan ontwaren uit de poel van geluid.

Dirty Old Man: Vooruit, Neil, na zoveel goeds mag je zelf ook nog wel ff uit je dak gaan. Het is je vergeven! Goede discipline hier, met zijn 3 minuten.

Ever After: Tja, hier ben ik nog niet helemaal over uit. Klinkt muzikaal mooi afgewerkt en het wordt mooi gezongen, maar het beklijft niet helemaal. Tussenstation.

No Hidden Path: Wat is hier nog niet over gezegd dat ik erover zou kunnen zeggen? In één woord Weergaloos!! Mooiste langgerekte gitaarsolo sinds Like A Hurricane, + een mooie bridge. Dit nummer brengt mij echt naar hogere sferen en dat heeft hij heel lang niet meer voor elkaar gekregen bij mij. Klasse.

The Way: En van hogere sferen terug op aarde, maar voorzichtig, met de archetypische Neil in gezelschap van een engelenkoor aan je zijde die een arm om je schouder legt en je de weg wijst, zodat je niet verdwaalt. Ontroerend mooi, en bovendien ook erg origineel vanwege dat kinderkoor.

Mijn mening is dat NY zich sinds Prairie Wind weer hervonden heeft en er weer voor gaat, en dat hij zijn fans dus niet in de steek, zelfs niet als hij een vuilnisbak omkiepert, zoals iemand anders hier, overigens wel terecht, aangaf. Hij kan genoeg afstand van zijn oudere werk nemen om te beoordelen wat goed is en wat niet. En laten we wel wezen, iemand die zo mooi vuilnisbakken kan omkieperen is een kunstenaar! En dat is hij.

Amen.

Mooi stukkie

Sluit ik me helemaal bij aan. Prima stuk Robertus!!!!

Blijft voor mij een plaat met een paar oudere topstukken te weten Ordinary People, Spirit Road en No Hidden Path, aangelengd met wat werk van gemiddelde kwaliteit. Bijeengezet komt het album niet erg samenhangend over. Ordinary People is echte klasse inderdaad.

Hier kan ik me ook redelijk in vinden. Maar Ordinary People, Spirit Road en vooral No Hidden Path zijn dan ook een paar van mijn favoriete Neil Young nummers. Dus dat compenseert de rest wat ik een beetje middelmatig vind.

Eerlijk gezegd is mij niet precies duidelijk welke nummers nou oud of nieuw zijn. Ordinary People was met de Blue Notes, dat weet ik. En Beautiful Bluebird was bedoeld voor Old Ways en Boxcar voor Times Square. Maar stiekem dacht ik dat No Hidden Path en Spirit Road ook nieuw waren. Maar het zijn toch m.u.v. Ordinary People wel nieuwe opnames??

Is er iemand die dat precies weet hier?

Alvast dank,

Robertus