Neil Young - Chrome Dreams II (2007)

Hey, ik heb het even opgezocht.

De eerste 3 nummers (Beautiful Bluebird, Boxcar, Ordinary People) zijn in de jaren 80 geschreven. Beautiful Bluebird was opgenomen voor de originele versie van Old Ways bedoeld. Boxcar was een nummer op het Times Square album (via via heb ik ooit een versie van Boxcar gekregen die wel anders is dan degene op dit album). Ordinary People was met de Bluenotes.

De rest is dan allemaal nieuw.

Volgens mij werd de kern van deze band juist gevormd door Neil Young-oudgedienden:

Ralph Molina
Rick Rosas
Ben Keith
Chad Cromwell (Ordinary People)
Frank Sampedro (Ordinary People)

Reken maar dat deze mensen wel degelijk op elkaar ingespeeld zijn!

Het is een detail, maar goed.

No hidden path is voor mij nu al een echte Neil Young klassieker. Tijdens de 2 optredens die ik van hem gezien heb dit jaar vond ik dit nummer echt een van de hoogtepunten, kon zich probleemloos meten met de rest van het materiaal. Op bospop ging de versie richting het half uur en het was werkelijk alsof je in een trance zat. Ik schrok ook toen ik op mijn horloge keek wat in mijn perceptie duurde het niet zo lang. Een schitterend hoogtepunt van deze plaat (samen uiteraard met ordinary people).

De hele cd is weer weergaloos, Young heeft er duidelijk weer zin in gekregen, na Living with war.

Hij zal er verder niet wakker van liggen, maar Neil en ik hebben een verstandhouding dat mag worden geschetst als "alles of niets". Hij kan komen met niet te evenaren hoogtepunten, die hou ik graag in mijn collectie, maar evenzogoed zijn het dieptepunten in 'smans oeuvre, dan keeper ik de cd ook weg.

Dat laatste is o.a. gebeurd met Old ways, Harvest moon en Greendale, voor geïnteresseerden.

Chrome dreams II zal ik zeker niet weg doen, ik vind hem eigenlijk wel redelijk aansluiten op Living with war, ondanks de toegevoegde ballads. De laatste zijn zowaar prima te pruimen, dat is ook meestal nog maar de vraag. Maar echt hulde voor Beautiful bluebird en Shining light.

Dan de nummers waar het deze cd allemaal om draait, Ordinairy people en No hidden path.

Eerlijk gezegd, heb ik voor Ordinairy people een half puntje afgetrokken van deze cd. Het nummer is gewoon niet goed genoeg om bijna 20 minuten vol te houden. Dat is daarom ook veel te lang. Daarnaast levert Young een in mijn ogen ongelijke gitaar vs blazers strijd, die hij ogenschijnlijk helemaal niet eens wint.

Shock and awe heeft op Living with war ook een legertrompetje, dat is nog functioneel. Voor het overige ben ik conservatief genoeg om voldoende te hebben aan Crazy horse.

Als het nummer wél goed genoeg is, zoals No hidden path, dan is 14 minuten en nog wat wel vol te houden en dan kun je ook inderdaad spreken over een nieuwe, ongehoorde Young klassieker.

Maar voor het overige: ga zo voort

Gisteren nogmaals geprobeerd, maar dan de DVD die erbij zit. Ik vind "Chrome Dreams II" toch echt een overschat album hier op musicmeter. De meeste nummers zijn duidelijk leftovers, waarvan sommige (bijvoorbeeld het rampzalige 'Dirty Old Man') nog niet eens goed genoeg zijn voor de jaren '80 Geffen albums. 'Beautiful Bluebird', 'Boxcar' en 'Ordinary People' zijn prachtig, en ook 'Shining Light' is OK. Daarna zakt de plaat helemaal in met slappe nummers als 'The Believer', 'Ever After' en 'The Way'. De rocksong 'Spirit Road' had zo van AC/DC kunnen zijn (niet lullig bedoeld). Het enige nummer waarmee de plaat nog een beetje opleeft is 'No Hidden Path'; heel aardig maar niet bijzonder. Een tegenvaller na "Living With War", dat is voor mij duidelijk. Tijd voor een nieuwe plaat met Crazy Horse!

Living with war is natuurlijk ook niet zo snel te overtreffen, wat Neil Young ook had uitgebracht.

Zodra country & schommelstoel niet door Young wordt geboden, gaat het meestal toch wel de goede kant op met een cd.

Ja, individuele nummers kunnen misschien leftovers worden genoemd. Dirty old man hoort misschien op Ragged glory thuis, hoewel het dan een erg lange leftover is. Maar het is toch wel een goed nummer?

Ik snap eerlijk gezegd niet wat er goed is aan 'Dirty Old Man'. Ik vind het een vervelend nummer. Nee, dit is toch echt een middelmatig NY album, net zoals "Are You Passionate?" bevat het drie of vier goede nummers, maar de rest is niet Neil op zijn best.

Moet me hier helaas bij aansluiten. Op de eerste drie nummers na is het matig. Ok, no hidden way is ook wel aardig

heb hem nu vaak gedraaid, zowel op de boxen als op de koptelefoon en wat me opvalt blijft toch dat Neil Young een van de wisselvalligste artiesten ever is. Hoe kan iemand na het prachtige Ordinary People (al is het niet nieuw maar vooruit) een slap niemandalletje als shinig light laten volgen. En dan een nog slapper nummer: the believer. Spirit road en dirty old man zijn wat minder slap maar eigenlijk ook maar vrij platte liedjes die geen hoogtepunt hebben, geen spanning, geen opbouw. Het eindigt zomaar ergens net zoals het ergens begon.
No hidden path laat dan weer een geinspireerdere Young and band horen, maar is ook niet nieuw. De eerste twee songs die een beetje aan de Harvestperiode doen denken vind ik wel redelijk goed.
Al met valt dit album uiteen in losse stukjes en mis ik samenhang, opbouw en vaak ook een gezonde kritische houding tav zijn eigen werk bij Neil Young. Ik ga omlaag naar 2.5

Maar daar zijn we het allebei over eens! Ik vind de wisselende combinatie op Chrome dreams II echter minder storend, ook al is Shining light alvast voor de kerst bedoeld.

In tijd afgezet, is met merendeel voor mij luidruchtig genoeg.
Ik ga overigens Zuma weer eens uit de kast trekken voor een bespreking.

Ik heb vandaag gedacht aan het kopen van Sugar mountain; het idee viel af ivm teveel andere aardige cd's die ik wilde hebben.

Nog eens aandachtig geluisterd, maar ik blijf het een hele sterke plaat vinden. The Way is het enige nummer die ik niet kan uitstaan, op zich een leuk idee met dat kinderkoor maar het is veel te eentonig en tja.. klinkt gewoon niet leuk.. Dirty Old Man is verder niet heel erg sterk, maar duurt dan ook maar 3 minuten, zolang blijft die wel boeien en dan is het ook wel een leuk rockertje. De rest vind ik ijzersterk, met zelfs een paar van Neil's sterkste nummers ooit (Spirit Road en No Hidden Path). Ik blijf bij mijn beoordeling van 4,5*

aha , wat verneem ik een nieuwe neil young eind maart met als titel

'' fork in the road ,,

weet iemand meer aub

mvg

beaster

@beaster1256: Toen ik Neil Young afgelopen december in Madison Square Garden in New York zag, speelde hij een rits aan voor mij onbekende nummers. Het waren er 7 of 8, maar hij speelde die heel de tour. Hij kondigde ze aan als nieuwe nummers.

Ik moest heel erg wennen, gezien deze nr's echt heel anders waren dan de rest van de set die hij speelde (Cortez the Killer, Hey Hey My My, Heart of Gold, Cowgirl in The Sand, Everybody Knows... en veel meer goeds). Maar van Neil ben ik ook wel weer erg gewend dat ie met wat anders op de proppen komt dan het vorige album. Als je kijkt naar Silver & Gold, Prairie Wind, Living With War en Chrome Dreams II, dat zijn dat alle 4 aardig verschillende platen in de afgelopen 10 jaar.

De nieuwe nr's leken zo in de stijl en sfeer van This Note's For You, heel erg bluesy. Soms klonken ze ook heel erg "cheesy" vond ik... maar, als ik er nu aan terug denk zijn er gewoon een paar heel erg goed blijven hangen in mijn hoofd en ben ik enorm benieuwd naar wat er op het album komt.

Ik heb er 10 of 11 gehoord (van live opnames), en het is werkelijk waar dramatisch als hij dit zou uitbrengen. Fork in the Road (het nummer) is ook al gelekt. Zelfs Landing on Water en Everybody's Rockin' zijn beter.

Fork In The Road klinkt aardig maar is geen hoogvlieger. Maar als ik jullie reakties zo lees denk en vind ik dat Neil zijn kwaliteit onder zijn kwantiteit gaat plaatsen. Liever even langer wachten op een goed nieuw album, dan allerlei "restmatriaal" of minder goeie songs de wereld in te slingeren om de fans te pleasen.

Normaal probeer ik zo snel als mogelijk een nieuwe Neil Young cd te kopen.

Als ik dit zo lees, en vooral het verhaal van Stijn, rijzen de haren mij te berge.
Ik wacht wel op jullie uiteindelijke oordeel, als er nog iemand durft, na bovenstaande verwachtingen.

mooie plaat.

Hele mooie plaat. Daarnet passeerde nog The Way op mijn i-pod, die ik in de bose Sounddock plaats en alles op shuffle zet; Wàt is dit kleine liedje als afsluiter bijzonder sfeervol, met dat kinderkoortje erbij... en echt niet melig, neen!

Eens. Het is een beetje een groeiplaat, maar Young heeft slechtere gemaakt dan Chrome dreams II

Landing on Water

Ik heb er onlangs een half puntje vanaf getrokken, maar ik vind dit ook een hele sterke CD.

Toen ik de tracklist nog eens doornam kwam ik erachter dat ik 'The Believer', 'Dirty Old Man', 'Ever After' en 'The Way' toch niet zo heel erg sterk vind. Ze kunnen er allemaal wel mee door (3*), maar ik vind het toch wat vulling. Vier uit tien vind ik te veel om een 4,5* toe te kunnen kennen.

'Spirit Road' en 'No Hidden Path' vind ik dan weer twee van Neil's sterkste nummers ooit.

Ordinary people 18 minuten met allebei je oren op scherp wat er allemaal om je heen gebeurt fantastisch.
Een van m'n favo's all-time

Nog eens op de Ipod beluisterd vandaag in de trein. Eerste drie nummers zijn prima, Ordinary man is weliswaar erg lang, maar verveelt niet. D
Daarna is eigenlijk alleen nog Spirit Road en het eerste stuk van No hidden path redelijk. De rest vind ik uitermate slap. En No Hidden Path gaat na 5 minuten gaapneigingen opleveren.
Gelukkig luister ik de laatste tijd ook naar Harvest Moon, dus ik weet wel hoe mooi een cd van Neil Young ook kan zijn.

Gaapneigingen bij No hidden path en niet al vanaf het eerste nummer bij Harvest moon?

Ik hoef die cd slechts te zien of ik ben al onder zeil. Je weet toch zeker dat het over Harvest moon gaat, he?

Zeker weten. Harvest Moon telt een aantal mooie songs. Ik hou nou eenmaal meer van de rustige semi acoustische Neil Young dan van de Crazy Horse -sound. Hoewel daar ook wel pareltjes bij zitten, maar die zijn dan uit de jaren 70 en bijvoorbeeld op Zuma te vinden, en op zijn eerste twee soloplaten. Ook Hurricane hoort voor mij tot zijn beste nummers.
Maar neil kan zo verschrikkelijk doorzagen op zijn gitaar dat het me de .....uit komt. No Hidden Path bijvoorbeeld: Het houdt maar niet op. Constant de herhaling van één en hetzelfde motiefje met een net weer effe ander gitaarlickje eroverheen.
Dat werd heel lang geleden nog voor geniaal aangezien, Maar kom daar nu niet meer mee asjeblieft. Vandaar mijn gapen.

Mij verbaast het op mij beurt dat Harvest Moon jou doet gapen.
Heb je dat ook bij Harvest?

Niets zo raar dan mensen hun.... perceptie; Ik vind dit één van de leukste van Neil.
Wegens de grote afwisseling tussen lang uitgesponnen rocksongs en kleine stille liedjes. Mag hij echt vaker doen, want vaak is het het één of het ander; En bovendien staan hier echt prima composities op, eigenlijk haast allemaal.

Nee, helemaal niet. Harvest is zo'n beetje boven alle cd's van Neil Young verheven, dat niveau weet Harvest Moon in de verste verte zeker niet te bereiken, het vergelijk alleen al. Ik vind Harvest Moon echt veel te soft/slap, het herinnert je er aan waarom Rust never sleeps ook weer zo goed is. Ruggengraat!

ja, we worden het niet eens vrees ik, maar geeft niet. Wat Harvest betreft zijn we het eens en wat Rust never sleeps ook. Je noemt daar een paar onbetwiste toppers van neil Young.
Lastiger te beoordelen zijn de veel wisselvalliger albums die hij later is gaan maken. Daar wisselen redelijke nummers af met gruwelijke draakjes.
Dus over slap en soft gesproken: op Chrome Dreams kom ik er ook drie tegen: Shining Light, Ever After en helemaal The way met dat lieve kinderkoortje. Zo erg maakt ie het op Harvest Moon niet vind ik.

Wij zijn het meer eens dan je denkt, maar dat schrijf je boven ook.

Het grote verschil zit 'm er in, dat ik een ballad van Neil Young helemaal niet erg vind, zolang het maar mooi gesandwiched is tussen de rock nummers en zolang het ook maar valt onder (opstandige) Westcoast muziek.

Waar ik tegen in opstand kom, zijn de schommelstoel annex country platen zoals Old ways en toch ook Harvest Moon, al is het geluid daarvan weer geweldig. Dat trek ik echt niet, een hele cd vol, en een beetje roep om Crazy horse lijkt mij dan het minste dat je kunt doen!

Dat is ook de beste omschrijving van jouw top 10 Musician, zie schuine quote boven
Harvest en After the Goldrush bijvoorbeeld zijn met die sandwich inderdaad spannender dan Harvest Moon of Old ways.