Xanopticon - Liminal Space (2003)

Meestal is het niet de bedoeling van een album dat men deze in willekeurige volgorde beluistert. Net zoals dat je een film ook vanaf het begin kijkt en niet ergens in het midden start. En bepaalde scenes kunnen de waardering van een film ook opkrikken.

Irreversible vond ik vrij rampzalig tot het laatste half uur aanbrak en nu geef ik 5*. Oneens dus.

Ik zie dit weer eens in de updates staan dus dacht nog eens een stukkie een keer te luisteren.
En eigenlijk als ik dit nu nog eens luister zie ik veel vervanden met de toch wat meer "academische" wereld dan eerder. Het is misschien allemaal wel niet zo goed doordacht en er zit niet echt verder iets achter (daarvoor is het allemaal toch net iets te simpel).
Toch denk ik dat als je hier wat mee hebt dat je eigenlijk ook wel eens meer zou kunnen met zaken zoals Yasunao Tone en Hecker, of het minimale noise gekraak van Pita. Dat is niet zo zeer gericht op chaotische ritmes, maar qua bizarre ervaring kan het ook zeker mee.

Persoonlijk vind ik dat dan ook wel weer interessanter omdat het uiteindelijke veel meer te bieden heeft, maar als nog blijft dit zeker niet onaardig.

Ik hoorde straks voor het eerst These Days via de MuMe-ladder. Wat een geweldig nummer.

Moet duidelijk eens (eindelijk) dit album opzoeken...

Ik heb hem ook net ontdekt bij de MuMe-Ladder, geweldig nummer. Toen ik het gisteravond op bed luisterde kreeg ik er koppijn van en vond ik het tien keer niks. Maar zojuist heb ik These Days en Indec in alle rust beluisterd, en dat was toch wel een heel andere luisterervaring dan gisteren. Hier ga ik maar eens achteraan.

Ben 'm nu aan downloaden. Ben benieuwd of het echt zo geweldig is.

op je top 10 afgaande (en een hoop van de andere dingen die je luistert:) nee dit is niet helemaal jouw ding.

Ik hou ook wel van breakcore hoor. Die Rossz csillag alatt született van Venetian Snares bv is een topalbum. Verder ben ik niet echt bekend met de breakcore scene maar van sommige releases kan ik wel degelijk genieten.

Maar vind dit album tot nu maar vrij saai. De soundscapes zijn lekker duister maar wat er nou zo geniaal is aan die opgefokte ratelbeats? Het viel me op dat ze ook redelijk simpel in elkaar zijn gezet. Veel (te veel) herhaling in ieder geval en lang niet zo geniaal als men doet vermoeden. Mja, misschien als je weet hoe dit soort dingen in elkaar worden gezet dat je er anders naar luistert...

En dan heb je ook weer van die stomme titels. Hebben Autechre en Boards of Canada trouwens ook een handje van, maar Autechre maakt in ieder geval nog interessante muziek. Een nummer als Gantz Graf of hun remix van Gold van Lamb is mijns inziens al 10x genialer dan alle nummers op dit album. Boards Of Canada heeft me daarentegen nooit echt geboeid.

Drie nummers die eruit tot nu toe uit springen: These Days, Symphwrak en The Slow Walk Down. Morgen nog maar eens luisteren en een wat uitgbebreider reviewtje typen. Zou 'm zo na de eerste luisterbeurt 2* geven, maar wie weet dat morgen het kwartje wel valt (al ben ik bang van niet). Wel een mooie cover btw.

je spreekt je zelf hier wel heel erg tegen.
Je houdt wel veel van breakcore en dan noem je een album dat meer big beat (wat op jouw stemmen enzo afgaande meer jouw ding is) dan breakcore is en zeg je daarna dat je verder niet zo bekend bent in de scene....

dus...



Het is ook niet super briljant, verre van zelfs. Maar het is zo af en toe gewoon leuk om ff te luisteren.

Dan weet jij duidelijk niet wat het genre inhoudt als je dat VS album Big Beat noemt.

Big Beat:

The Chemical Brothers - Block Rockin' Beats
Propellerheads - Spybreak!
Overseer - Supermoves

Geen Big Beat:

Venetian Snares - Szamár Madár
Venetian Snares - Hajnal
Venetian Snares - Ketsarku Mozgalom

Hoor je het verschil? En goh, geen Breakcore zei u?

Overigens zei ik dat ik óók wel van breakcore hou. Ik zei niet dat ik er veel van hou of er veel naar luister, maar dat het kan me wel smaken wanneer ik het hoor.

Dus...

Daar is weinig "misschien" aan. Ook meteen het grootste mankement van de meeste musici.

Ik ken al de albums die je hebt gepost.
Ik bedoelde aan te geven dat juist dat album helemaal niet zo breakcore is. Het is tot dan toe het minst breakcore bevattende album van VS geweest (daarna ben ik afgehaakt dus weet ik het niet).


De quotes zeggen genoeg volgens mij, maar het is mij om het even. Wat jij wil.

Ik zie (nog steeds) niet in waarom het een mankement is als je hoort hoe iets gemaakt is.

Omdat je waarde hecht en een oordeel hangt aan zaken die an sich weinig met de muziek zelf te maken hebben.

Moest Xanopticon dit zonder computer in elkaar hebben gedraaid zou het plots een stuk interessanter worden, hoewel er aan de muziek niks zou veranderen. Dat maakt dat je bezig bent met het beoordelen van meneer Friedrich z'n kunstjes, niet met de muziek zelf.

En als artiest is dat ook wel logisch, maar als "muziek"fan (en geen "artitest"fan) maakt het mij echt geen fluit uit of hij nu 500 keer een een random loopje laten genereren heeft om daaruit het beste te kiezen, of hij een maand lang achter z'n tafeltje elk beatje heeft lopen schikken heeft. Respect voor artiesten die dat tweede doen, maar de muziek zelf wordt daar niet beter van, enkel de kunde van de artiest achter de muziek.

ik ben van mening dat de kunde van de artiest zeker wel in overweging mag worden genomen bij bepaling of muziek goed is of niet.
Echter een onkundige muzikant kan hele leuke muziek maken.

Enige waar ik moeite mee heb als iets brlijant goed wordt genoemd terwijl dat het niet meer dan een simpel kunstje uithalen is.
Maar zoals ik al zo vaak heb gezegd: dat neemt niets af aan de beleving die iemand aan een album kan hebben. Goed en Leuk zijn verschillende dingen.

Absoluut, maar de kunde van een artiest zit daar voor niks tussen. Kunde is voor bouwvakkers.

Met die drang om mensen en artiesten te adoreren heb ik maar weinig.

Eens.

En het wil niet zeggen dat wanneer je weet hoe iets in elkaar gezet is/een nummer tot stand is gekomen gelijk niet meer kan genieten van de muziek. Het raakt je of het doet je niets.

Juist

Hmm ben ik niet met je eens. Uiteindelijk zal die artiest die eigenlijk niets kan niet meer doen dan steeds hetzelfde trucje uithalen waardoor de lol er op den duur vanaf is, terwijl iemand die wel precies weet wat ie doet en nog echt dingen kan ook zich zelf kan blijven vernieuwen en heruitvinden.

Het zou toch een grote desillusie zijn als Xanopticon nog 10x met het zelfde trucje aan geratel aan komt zetten?

Nee, het maakt namelijk deze plaat er niet minder op.

Al maakte Xanopticon hierna een happy hardcore album, dat doet weinig tot niks af aan deze muziek. Dat bedoel is dus ook met adoratie van de artiest ipv de muziek. Eigenlijk boeit het mij absoluut niet wie er achter de muziek staat en wat die man eerder of later gedaan heeft.

Dat dat niet zo leuk is voor muzikanten om te horen wil ik nog best begrijpen, en praktisch is het natuurlijk ook zo dat je van een artiest wel zaken in hetzelfde straatje kan verwachten. Het zou vooral jammer zijn moest Xanopticon helemaal wegevolueren van deze muziek, omdat er dan gewoon een gehele leegte ontstaat na één album, maar verder doet dat er allemaal weinig toe.

Muziek appreciëren om de muziek is voor de meeste mensen toch echt aardig moeilijk, wat ik best jammer vind.

Maar nu zeg je precies wat ik eigenlijk ook zeg. Het maakt me niets uit wie het maakt, het gaat om de muziek.
Dat er toevallig artiesten zijn die meer dan 1 leuk album maken is niet meer dan logisch, maar hoeft geen garantie te zijn.

Dus maakt het ook niet uit of er progressie in een artiest zit, toch ? Daarnaast ga je nog wel altijd af op hoe iets gemaakt wordt, wat nog steeds weinig met de muziek an sich te maken heeft.

Weinig zinvolle discussie bij dit album an sich Maar om toch een duit in het zakje te doen, ik ben het op dit gebied eens met Onderhond (misschien het enige genre waarin ik me met hem kan vinden zo nu en dan). Maakt inderdaad geen roestige staalborstel uit of iemand een kunstje (en dat is maar in de eye of the beholder.. analoge geluiden opnemen en vervolgens verwerken tot een geluidspapje is ook maar een kunstje namelijk) gebruikt of niet, de uiteindelijke rangschikking van componenten tot één muzikaal geheel wat EP of album genoemd kan worden is uiteindelijk de beoordelingsmaat. En die staat vaak geheel los van kunstjes, eventueel talent of X-factor

Nou was je zo goed op weg, komt er (weer) zo'n pretentieuze opmerking achteraan. (flashback naar pagina zeven)

Muziek waarderen om de muziek is onmogelijk volgens mij. Onbewust speelt je emotie altijd een rol. Waarderen is sowieso emotie. Bovendien moeten sommige albums (zeker Liminal Space bijvoorbeeld) echt inwerken, want op het eerste gehoor klinkt het al helemaal nergens naar. De gewenning maken het aangenamer op het oor, waardoor je je pas kunt richten op details. De oude rotten doen dat sneller dan nieuwkomers, maar deze muziek waarderen om de muziek is dan een rare opmerking. (Zó, lekker ertegenin).

Muziek luisteren om de muziek zorgt er algauw voor dat allerlei meer sociale genres uitgevlakt worden bovendien. Daar (en voor mij in mindere mate ook in de meeste electronica) spelen veel meer factoren een rol dan puur de muziek en kunnen achtergronden, contexten en vooral ook ervaringen een album meerwaarde geven doordat je in de juiste 'mindstate' bent bij het luisteren. Iemands gedachten kunnen - ook in instrumentale muziek - diep doorklinken, maar het is goed mogelijk dat je de muziek minder waardeert zodra je dat niet doorhebt. Een goed voorbeeld vind ik Bowie's Low, dat met de inklemming in de berlijnse muur in het achterhoofd heel erg goed te plaatsen is. Of albums die je opzet op een plek die ontzettend veel indruk maakt en die daarmee zodoende verbonden raken. Op deze manier is het geen wonder dat Onderhond van de meeste rockplaten niets moet hebben.

Ik ben blij dat ik muziek niet puur om de muziek luister: achtergronden en de tijdsgeest kunnen muziek zoveel meerwaarde geven. Muziek is niet iets rationeels, er is geen enkele reden waarom het slechter zou zijn om sommige muziek niet puur om de muziek te luisteren zonder verdere achtergrondkennis. Er zijn wel albums waar een totale vrije beluistering het beste werkt, zoals dit album bijvoorbeeld, maar ik vind zeker niet dat dat algemeen geldt. Je bent toch op zoek naar de maximale beleving van een album, en als je daar andere factoren voor bijhaalt dan de exacte klank van nummers, is dat over het algemeen alleen maar prettig en volgens mij totaal niet jammer.

Het zal vast maar ik heb geen flauw idee waarover jij het hebt.

Ik ben het eens met dat het niet uitmaakt hoe iets gemaakt is. Als ik het goed vind klinken, maar het technisch geen fuck voorstelt, maakt dat de muziek niet minder goed.
Maar waar Gyzzz het over heeft is weer iets heel anders, wat daar niets mee te maken heeft. Het verschil tussen nomothetisch en ideografisch iets goed vinden. Voor schilderijen met een rode stip in het midden heb je bepaalde kennis nodig om het mooi te vinden, het te begrijpen. Niemand zal het schilderij goed vinden voor de rode stip zelf, maar juist om het idee wat er achter zit.

Ik denk dat Gyzzzzzzzz het goed uitlegt.

Tsja, daarom valt die categorie "kunst" ook altijd in een twijfelachtige hoek, en terecht mijn inziens! Zo ook met muziek trouwens, iets dat met minimale inzet is gemaakt, alleen maar om een idee krijgt van mij oha een vette onvoldoende. Daar hebben de releases van Hymen gelukkig vrijwel nooit last van.

Weet je dat heel veel mensen hier heel veel moeite mee hebben?

Ben het er trouwens wel mee eens. Ik vind dat je voor sommige zaken je best ergens in mag verdiepen voordat je een of andere domme opmerking gaat maken waaruit blijkt dat je totaal geen idee hebt wat er aan de hand is of wat er gebeurd.
Dit gaat uiteraard ook op voor 99% van de MuMe gebruikers, maar dat mocht al wel duidelijk zijn.