Caligula's Horse - Charcoal Grace (2024)

Hebben jullie deze al voorzichtig op de radar, legian, ProGNerD, namsaap, Rick53 en Mindscapes?

Zekers !

Heel benieuwd naar die vierdelige epic. Golem is voorlopig nog wat lauw, maar te ervaren in de context van het album... Hopelijk komen ze ook nog eens langs. In 2015 in een voorprogramma gezien in Brussel (de enige keer ooit dat ik niet gebleven ben voor de main act), maar da's ook alweer even geleden.

Morgen in afwachting nog maar eens Bloom door de boxen knallen!

Hij komt hier nu voorzichtig in beeld ABDrums

ABDrums Op de radar zeker... Heb het vinyltje al uitgeabrikozen.

Er is nog een nieuwe single op de wereld losgelaten: The World Breathes with Me.

Ik voel nu al aan alles dat dit album me vele malen beter gaat bevallen dan Rise Radiant. Echt een geweldige heavy sound, fijne toetsenarrangementen als toevoeging en compositioneel zit dit weer meer dan uitstekend in elkaar.

Jammer dat we nog tot eind januari moeten wachten...

Pfoe, waar Golem er lekker in beukt, is The World Breathes with Me zowaar een klein meesterwerk geworden. Ben erg benieuwd naar dit album!

Lekkere 2 singles in elk geval, heel erg benieuwd naar het geheel, zin in!

Een dag voor de release nog een single toegevoegd: 'The Stormchaser'. Deze is 2 weken geleden gereleaset maar in ieder geval aan mijn aandacht ontsnapt. Hiermee zijn er 3 van de 9 nummers bekend. 'The Stormchaser' is wederom een lekkere, melodieuze metal, plaat.

Vraag bij dit soort, lange, platen of het geheel voldoende de aandacht vast kan houden. De losse singles doen dit in ieder geval wel. Toch hoop ik dat er nog een 'Golem'-achtig nummer op te vinden is, wat meer de scherpere randjes om het allemaal voldoende afwisselend te houden. Het vierluik 'Charcoal Grace' is in ieder geval nog onbekend en zou zomaar eens die afwisseling kunnen brengen.

Kijk heel erg uit naar morgen, een paar mooie releases op dezelfde dag, deze staat morgenochtend in elk geval als eerste aan.

Ken je Cornetto ijsjes? Dan begin je aan iets lekkers en moet je ergens halverwege door dat droge of soms te zachte hoorntje heen snaaien om vervolgens te eindigen met een laatste heerlijke hap chocolade. Zo voelt/proeft 'Charcoal Grace' voor mij na een eerste luisterbeurt. Ik ga dan ook nog geen cijfer geven want dit album verdient zeker een paar complete sessies voordat een echt oordeel vormt.

De eerste 2 nummers zijn bekend en ik hou toch vooral van het wat stevigere geluid van 'Golem', melodieuze metal met een scherp randje zoals ik dat in een eerder commentaar al aangaf. Het nadeel (voor mij is dat) Caligula's Horse er voor heeft gekozen om primair veel (maar dan ook heel veel) heeft gekozen voor de meer melodieuze kant van de metal en niet vaak genoeg die strakke riffs met dikke drums er doorheen heeft gegooid.

En dat 'probleem' zit het voor mij in 4 nummers en laat dat nou net het vierluik zijn waar deze plaat naar is vernoemd: 'Charcoal Grace' met 4-subnummers die ieder een act in een groter verhaal zijn. Maar dat verhaal wordt, o, zo, traag, verteld. Ergens bij 'III - Vigil' werd mijn aandacht er weer bij getrokken door de prachtige zang. Vind het ook echt een mooi nummer, enorme sfeer en een voorbode voor wat afsluiter 'IV - Give Me Hell' moet brengen. Maar die afsluiter voelt niet als 'Give Me Hell', het voelt als een zompig stuk van een ijshoorntje. Je moet er doorheen maar je vraag je af waar je net 18 minuten naar hebt zitten luisteren. Als een film waar uiteindelijk het meest voorspelbare karakter uiteindelijk ook de moordenaar blijkt te zijn. Ik blijf achter met een gevoel 'was dit het dan'.

Maar dan eindigen we met 3 nummers die wel mijn aandacht weten te pakken. Waarbij 'Sail' ook weer voelt als de kalmte voor de storm(chaser) maar gewoon heel goed in elkaar steekt. 'The Stormchaser' is een dijk van een plaat en ik denk mede doordat ik deze gisteren - voor release - hoorde dat hier ook wat meer de teleurstelling van het eerdere vierluik vandaan komt. Ik begin na 'The Stormchaser' dan ook maar alvast wat te typen over dit album, maar dan komt 'Mute'.

WAT-EEN-FUCKING-TRACK-IS-MUTE! Wacht even, ik zet hem nog een keertje aan voordat ik dit stuk ga typen.

Zo.

'Mute' is voor mij alles waar ik zo van hou in een goede metal plaat, prachtige zang (opening van de track is al weergaloos), fucking recht in je muil dubbele kick drums en een bak afwisselingen qua tempo, emotie, teksten die raken, alles klopt aan deze dijk van een plaat. Je hebt ergens na de krachtige opening ongeveer 2 minuten om de riem vast te klikken en vanaf dat moment gaan we echt los. Doe mij die drums van 3:45 af aan elke dag, 7 dagen in de week rechtstreeks in mijn aderen, dank u wel. Je krijgt bijna anderhalve minuut lang echt de meest lekkere drums om je oren, holy shit, buitenaards. Na een kleine 7 minuten krijgen we een heerlijk interval (met prachtig ingespeelde dwarsfluit), op adem komen zonder dat dit voelt als onnodige filler. Riemen vast, nog een keer gaan. Gitaarspel van de bovenste plank, na 9:15 pakken we door naar een lekker stevig stuk met wederom die drums die eigenlijk dit hele nummer kleur geven. 10 minuten zijn we verder, we neuriën ons de finale in en de outro wordt ingezet. Man, man, man.

Het is misschien onmogelijk om het niveau van 'Mute' een hele plaat lang te verwachten. Voor mij had dit album 'The Stormchaser' mogen heten, een plaat van 45 minuten lang zonder het vierluik 'Charcoal Grace'. Hij gaat nog wel een paar keer aan komende dagen en dan zal ik ergens wel een score neerzetten. Wie weet blijkt het droge hoorntje uiteindelijk goed te eten en hebben we te maken met een plaat die mogelijk wel eens een top 3 van het jaar zal op gaan leveren.

Maar 'Mute', doe normaal, echt, sjezus, een track uit duizenden.

Toevallig dat je dit net publiceert terwijl ik met mijn eerste luisterbeurt bezig ben. Kan nu al niet wachten tot Mute...

Edit: Mute is inderdaad een bazentrack, met afstand de beste van het album. Wat een klasbak...

Wat een fantastische stem heeft deze zanger toch....kippenvel!!!

Niet vaak heb je met prog dat een plaat meteen klikt, alsof het puzzelstukje er drekt in past. Charcoal Grace is door dat ene, nauwe ringetje te halen waarvan ik niet wist dat dat überhaupt zou passen..

Sterke verbeteringen bij de drum composities. Terugkomende Fills & grooves die het doen voelen als een groot geheel bij zowel de opener/afsluiter als bij "Charcoal Grace".
Erg blij om te horen dat de bass wat meer smoel heeft gekregen.

Zoals verwacht een zanger en gitarist die in topvorm zijn. Fenomenale, boeiende en vooral mooie solo's (bijvoorbeeld op het einde van 'A World Without'.
Het begin van Mute is w.m.b. nu al episch.

Wat een plaat.. kan niet wachten op mei.

Na middels het vorige album Rise Radiant kennis te hebben gemaakt met deze australische progressieve rock/ metalband bevalt het meer sombere, donkere, zware geluid van dit album mij uitstekend. Daarnaast is het songmateriaal gewoonweg eersteklas, met vooral de lange opener The World Breathes With Me en het nog langere afsluitende Mute als positieve uitschieters. Ik ben om en ga nu ook de eerdere albums van de band zeker beluisteren.

Caligula's Horse is samen met bands als Wheel, Haken, Leprous en Wilderun wel een van mijn favoriete progmetalbands vanaf de jaren '10 en Rise Radiant scoorde hoog op mijn jaarlijst van 2020. Ik keek dan ook reikhalzend uit naar dit nieuwste album van deze Australiërs.

Charcoal Grace stelt niet teleur. De band verstaat onverminderd de kunst van het opbouwen van goed prognummer. In de kortere nummers komt de band doelgericht 'to the point', zoals op het stevige Golem. In de langere nummers word veel meer gevarieerd in dynamiek en neemt de band de tijd om een nummer zorgvuldig op te bouwen. Zanger Jim Grey speelt hierbij een belangrijke rol. Man, wat kan die gast zingen! Ook gitarist Sam Vallen weet met zijn prachtige lyrische solo's menig nummer nèt wat extra's te geven.

Het zijn wat mij betreft de langere nummers waar het talent van deze band het best hoorbaar is, met het titelnummer voorop. Wat een geweldige trip is dat nummer. Maar eigenlijk is dit hele album één hoogtepunt en kan het zich absoluut meten met het al niet misselijke Rise Radiant.

In tegenstelling tot Rise Radiant blijft deze wel wat doorgroeien merk ik. Ook deze ochtend weer even hard opgezet (voordat de drukte begint) en nog steeds weten ze me te verrassen. Elke keer komt er weer iets nooit bovendrijven. Ze mogen van mij nog wel iets vaker zo uit de hoek komen als op Golem, maar verder is dit toch wel een wonderlijk mooie plaat.
Ik knal deze erin met 4,5*

Ik ben op zich niet zo van de prog, vind het meestal allemaal lang duren en toen ik ook zag dat dit album 60 minuten ging duren, had ik mijn twijfels. Mijn attentionspan is niet de beste zeg maar, vandaar dat ik vooral naar thrash luister
Prima zanger en goeie groep muzikanten bij elkaar, het album blinkt voor mij uit in de stevige momenten en het doet mij erg veel denken aan Leprous, een van m'n favo progmetalbands.

Fantastische release opnieuw van Caligula's Horse. Met een zanger als Jim Grey in de gelederen lijkt het misschien niet zo moeilijk uit te blinken in het progressieve metal wereldje, maar Caligula's Horse kiest niet voor de gemakkelijkste weg. Op alle vlakken is de band gewoon strak en enorm dynamisch op dreef. De composities klinken heel uitgebalanceerd en er is hoorbaar veel tijd de arrangementen gestoken. Puntige hooks worden afgewisseld met een overdaad aan melodie en alles klinkt als een klok. Ja, dit is een schoolvoorbeeld van een prima moderne prog metal CD.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Charcoal Grace is een van mijn meest gedraaide albums in 2024. Dat het album zo vroeg in het jaar uitkwam heeft daar natuurlijk mee te maken, maar het album wordt ook beter met elke luisterbeurt. Dit was in januari al een kandidaat voor een hoge plaats op mijn jaarlijst en nu, in de wetenschap dat er veel sterke releases zijn uitgekomen, nog steeds.

Score: 90/100

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl

Van dat stapeltje progressieve rock in huize Alicia scoort Caligula’s Horse gemiddeld. Soms klinkt het fantastisch. En soms klinkt het niet slecht. De muziek op Charcoal Grace is afwisselend en lijkt knap in elkaar te zitten, maar als concept voelt het net iets te onsamenhangend aan voor mij. Ik raak regelmatig de weg kwijt. Het blijft nergens aan vast haken. En plakken doet het ook al niet.

Of dit nu komt door de weinig opvallende melodieën - of door de niet onmiddellijk pakkende composities zoals u wilt - of simpelweg omdat ik momenteel geen klik met deze band kan krijgen; ik heb werkelijk geen flauw idee. En als de zanger zijn falsetstem - te weinig power imo - nu wat vaker thuis had gelaten, dan zou het voor mij ook prettiger zijn geweest om naar dit album te luisteren.

Zo, en nu stop ik Charcoal Grace weer terug. Terug tussen de andere giganten van dat alsmaar uitdijende stapeltje progmetalrockers.

Gaan we het binnenkort nog eens proberen.

Vanavond deze schijf nog maar eens van begin tot einde laten ronddraaien. Dat is een goed begin van mijn weekend. Ook het glas wijn gaat er nog beter door smaken.
Ik heb gelezen dat het tot stand brengen van dit album een zware bevalling is geweest voor de bandleden. Momenten van grote twijfel over hoe het allemaal moest en of het überhaupt zou lukken. Corona had ook op deze band een zware, ja bijna fatale wissel getrokken.
Men was voorheen gewoon om bij het componeren een balans te zoeken tussen de zware en de lichte delen in de songs. Nu lukte dat ineens niet meer waardoor de donkere tonen de overhand bleken te krijgen. Als ik het resultaat hoor ben ik daar absoluut niet rouwig om, ze blazen me hier en daar ongenadig van mijn sokkel.

Ik lees regelmatig dat vooral de eerste twee en de laatste twee tracks de meeste indruk maken. Dat geldt voor mij ook. Maar ook de meerdelige epic in het midden kan mij, hoewel misschien wat minder overtuigend, toch ook aardig bekoren.
Maar ik voeg me in het koor van bewonderaars over de afsluiter : Mute is inderdaad een bijzonder stukje muziek. Hieraan is af te lezen hoezeer deze band de kunst verstaat om een song te schrijven waar alles in zit waar ze goed in zijn. Wonderschone zang met verrassende melodische wendingen plotseling gevolgd door stomende riffs en wervelende brilliante gitaarsolo’s. Dat is nog eens genieten.

Het is een mooie avond. Ik schenk nog maar eens bij.