Can - Future Days (1973)

Héérlijk album. Hier zitten duidelijk wat zuidelijke invloeden in. Dit is absoluut geweldig om op een terrasje te beluisteren. Pintje, sigaret en zonnetje of tijdens een BBQ met vrienden. Anderzijds heb ik deze in het holst van de nacht opgezet, op de grond gaan liggen op mijn rug, starend naar de sterren en, opnieuw, genietend van een sigaret. Het is een veelzijdig album maar toch een pak minder experimenteel dan Tago Mago. En maar goed ook want sommige stukken zijn niet te beluisteren op het voorgenoemde album. Maar omdat Tago Mago in de vele geslaagde nummers net wél slaagden in hun risico en experimenteringsdrang, acht ik deze minder goed. Hij is ook eentoniger. 4*

1973 is mijn geboortejaar en vreemd genoeg moet ik bij Future Days ook denken aan een bevalling.
Eerst het geluid van water en vervolgens allemaal vreemde geluiden, die voor de eerste keer ervaren worden.
Welkom in de wereld, bereid je voor op jouw Future Days.
Een trip puur gericht op de waarneming van het eerste essentiële zintuig; het gehoor.
Vaak roept experimentele muziek een gevoel van angst en onbegrip bij mij op, dit werkt juist heel bevredigend.
Ik ervaar bijna hippie achtige vreugde.
Helaas gaat Spray wel met meer tempo door, waarbij ik het vergelijk met On the Run van Pink Floyds Dark Side Of The Moon, toevallig ook uit 1973.
Ondanks, of misschien wel juist door de invallende snelle percussie gaat het gejaagde wat weg, maar het prettige gevoel van opener Future Days is veel minder aanwezig.
Moonshake klinkt wel heerlijk, een soort van korte jamsessie, waarbij ik zelfs aan het geflirt met stijlen van dEUS in hun beginperiode moet denken.
Misschien wel een van de grootste complimenten die ik een band mee kan geven.
En ik zal de puristen voor zijn; ja Can was jaren eerder al actief, maar dEUS wist het voor mij wel beter tot een geheel te laten smelten.
Op het moment dat Bel Air gaat vervelen, red de drummer de boel, vervolgens krijg je na die adempauze de bas er nog zoemend doorheen, en wordt het allemaal een stuk interessanter.
Voor mij is de hoofdrol weg gelegd voor drummer Jaki Liebezeit, als zijn bijdrage minder wordt, dan is het gelijk een stuk minder sterker.
De zang heeft het dromerige van Smashing Pumpkins op hun eerste albums, al klinkt Corgan uiteraard een stuk opgefokter en harder dan Damo Suzuki, die zijn achternaam daarmee geen eer aan doet, maar het trage en slome van zijn zangkwaliteiten maken het geheel wel af.

Erg sterke plaat van Can. Wat een aparte en originele band toch.
Heel gecharmeerd van dit gezeldschap die kennelijk moeiteloos en wars van alles heerlijke ongedwongen muziek produceerden.
Krautrock, avant-garde, dat zou wat fragmentarisch uit kunnen pakken, maar Can swingt ook gewoon. Alles heel ritmisch en vaak voortbordurend op wat motiefjes, maar daar tussen door gebeurt er wel van alles. Soort van soundscapes en maffe geluidjes.
Wat opvalt, ( wellicht ook door de voortreffelijke remaster) is dat het ook zo tijdloos klinkt. De opener en tevens titelsong en mijn favoriete track, zou niet eens echt misstaan hebben in het muzikale landschap van nu.
Ongetwijfeld is veel uit jams en spontaniteit ontstaan, maar uiteindelijk klinkt alles heel organisch en muzikaal voorbeeldig. Ik heb hier op de late Zondagmiddag enorm van genoten.
Ga mij dan ook zeker richten op meer werk van deze legendarische band. Ege Bamyasi is trouwens ook erg goed. Die ken ik dus al.

Solo werk van Czukay zoals on the way to the peak of normal,movies of met de Phantomband is ook zeer sterk.
Dit is voor mij wel een van de grote bands in de muziekhistorie.

Ik geef niet vaak 5 sterren na een eerste luisterbeurt, maar dit album pakte mij gelijk en vergeleken met de voorgangers (Tago Mago en Ege Bamyasi (5* en 4,5* respectievelijk (naar mijn mening uiteraard))) is het duidelijk dat Future Days toch echt de beste is. Het album klinkt erg gepolijst en zelfverzekerd, en de nummers klinken goed doordacht en grijpend. Vooral het nummer Spray klikte bij mij heel erg, erg gaaf album. 5*