Can - Future Days (1973)

Ja, dat is een lijst van even geleden

Van de drie platen die ik vandaag heb beluisterd van Can (te weten, de drie bekendste), heeft deze 'Future Days' de beste indruk nagelaten. Slechts 4 nummers, samen goed voor 40 minuten avant-gardistische West-Duitse krautrock, die z'n tijd blijkbaar ver vooruit was. De titeltrack is fantastisch, evenals 'Spray', om nog maar te zwijgen van die monumentale afsluiter..

Ga je meteen even verder met Monster Movie, Delay 1968 en Soundtracks?

Ander keertje maar. 't Is goed geweest voor één dag, ik merk dat het flink wat moeite kost om te luisteren (niet negatief bedoeld, 't is gewoon geen makkelijke muziek).

wat is Can?

dat is Can:

YouTube - Can - Spray

Aangezien Can cd's soms best wel duur zijn, wou ik even melden dat deze (en een paar andere waaronder Ege Bamyasi) momenteel iets van 5 pond kost op Amazon.co.uk.

Wat is dit toch een onwijs creatieve band. Als je naar afzonderlijke aspecten luistert zijn er nog wel wat stukken te vinden die je ook bij andere artiesten hoort (leadgitaar heeft soms wel wat weg van de improvisaties van Jerry Garcia of andere psychrock en verder bijv. de invloed van minimal music), maar alles bij elkaar geeft het zo'n uniek en toch herkenbaar geluid.

Ik moet m'n Can zoektocht maar weer eens voortzetten.

Krautrock en met name Can is iets dat al een tijdje een voornemen van mij was om eens in te duiken. Doordat bij bijvoorbeeld de tweede plaat van The Horrors en bij het magistrale Third van Portishead vaak het woord krautrock voorbij kwam moest ik hier eens aan beginnen.

Toch zag ik er tegelijkertijd wel een beetje tegen op, omdat het mij wel zeer taaie kost leek. Toen ik een paar weken terug deze Future Days op vinyl zag liggen heb ik toch maar de gok gewaagd en dit album meegenomen. Bij de eerste luisterbeurt viel me eigenlijk meteen op dat dit een stuk minder taai was dan ik gevreesd had. Niet dat dit je doorsnee plaatje is, absoluut niet. Je moet als luisteraar zeker wel moeite doen om al die subtiele lagen te ontleden met verschillende luisterbeurten. Maar toch luisterde het meteen al vrij vlot weg. Een dromerige esoterische stroom van geluid die moeiteloos de aandacht weet vast te houden. Moonshake is zelfs ronduit funky. Die 'onder water' beschrijving van iemand74 vind ik ook erg toepasselijk. Dit zou wel eens kunnen uitgroeien tot een persoonlijke favoriet.

Ik denk dat ik ook wel met de goede plaat begonnen ben, aangezien de andere platen een stukje ontoegankelijker zijn als ik het goed begrijp. Maar nu ik aan de sound van Can gewend ben ga ik ook zeker de rest beluisteren! Welk album kan ik het best hierna luisteren (of sterke krautrock-platen van andere bands)?

Ege Bamyasi lijkt me een goede plaat van Can om hierna te luisteren, die is iets experimenteler ! Vervolgens kan je de stap maken naar Tago-Mago.

Aanbevolen albums van andere krautrock bands :
- Amon Duul II - Yeti
- Faust - Faust IV

-En ook het debuut van Faust
-Neu! - Neu!
- Ash Ra Tempel - Ash Ra Tempel

Verder kan je ook nog eens op progarchives.com kijken.

bedankt de tips staan genoteerd, zal eens kijken of de platenzaak in mijn straat daar wat dingen van heeft staan!

Het debuut van Faust lijkt me niet iets om mee te beginnen

Toen ik net op MuMe was en aan het begin stond van mijn muzikale ontdekkingsreizen, vond ik die plaat al geweldig, dus het zou kunnen dat dat bij anderen dan ook is.

Weet trouwens nog een paar platen:
-Guru Guru - UFO
-Pyramid - Pyramid
-Necronomicon - Tips Zum Selbstmord

Vind Can wel een dikke klasse beter dan Neu! en Ash Ra Tempel.

Vind Can wel een dikke klasse beter dan alles 33333333333

Als ik dit opzet heb ik echt zo'n gevoel van 'ahh, wat heerlijk...'. Wat minder experimenteel en scherp dan Tago Mago en Ege Bamyasi wellicht, maar dat maakt niet uit, want wat een heerlijke trip en wat een fenomenale sfeer. Hier zink ik in weg met een glimlach op mijn gezicht. En wat een fantastische drummer, hè

Echt geen fan van dit album, het spreekt me geen seconde aan. Ben nochtans een liefhebber van experimentele muziek. Vreemd, want heel wat mensen hadden me deze aangeraden.

Zie toch vooral veel conservatieve progrock in je lijstje staan, op Gong na. Misschien over een tijdje nog eens proberen? Al is dit ook wel een minder experimentele plaat dan bv. Tago Mago en Ege Bamyasi.

'Conservatieve progrock' is een tegenstrijdigheid (zoals bv. warm ijs). Ik denk dat Can fans van Pink Floyd toch moet liggen, er is geen hemelsbreed verschil tussen die twee en Pink Floyd durft ook ver gaan in haar experiment. Tago Mago ligt mij wel (experiment mag zolang dat gepaard gaat met sfeer en melodie) en Ege Bamyasi ga ik ook bestellen, Future Days later misschien ook nog.

Dat was een doelbewuste contradictio in terminis natuurlijk. Progrock wordt nog steeds gemaakt, maar progressief is het al lang niet meer. Pink Floyd was ten tijde van The Wall (het album dat berrege hoog waardeert) al lang niet experimenteel meer.

Zelf heb ik overigens Can (het album Monster Movie) ook wel eens geprobeerd toen ik een jaar of 20 was, maar toen vond ik er ook niets aan. Pas 10 jaar later viel ik er ineens voor, maar toen was mijn smaak wel aardig verandert in de tussentijd.

Vanaf The Wall tempert het progressieve inderdaad bij Pink Floyd (en vele andere progrockbands). Van Monster Movie heb ik ook stukken beluisterd maar daar wil het kwartje vooralsnog niet vallen (mede door de zang).

Vanaf atom heart mother tempert het progressieve inderdaad bij Pink Floyd.

Persoonlijk vind ik Pink Floyd (vooral post-Barrett) hele andere muziek maken dan Can en zou die 2 niet echt met elkaar vergelijken. De band leden komen voort uit de '2e Weense school'. Holger Czukay en Irmin Schmidt studeerden beiden compositie onder Stockhausen.

Ja, het is ook totaal niet te vergelijken. Van de bekendere albums van Can vind ik dit nochtans de meest toegankelijke.

Can en krautrock hebben (soms) wel enige gelijkenissen met progrock, maar het is veel meer avant-gardistisch dan progrock. De nadruk ligt eigenlijk niet op virtuositeit (al is Liebezeit een geniale muzikant). Ik zou dan eerder een vergelijking maken met King Crimson - Larks' Tongues in Aspic (1973)

Maar goed eh Berrege.. vooral dit album dus nog een aantal kansen geven. Ik raad je aan om Spray een aantal maal goed hard op te zetten. De rest komt dan vanzelf.
Tago mago is wel een stuk bizarder, dus wellicht dat die wat sneller 'valt'. Deze is toch wat contemplatiever.

Ik moest het bij de eerste luisterbeurt een beetje laten bezinken, maar ik vind het in ieder geval een zeer gewaagde, originele sound die de band neerzet. Krautrock ben ik totaal niet bekend mee voor de rest. Het lijkt een soort rock interpertatie van oude jazzmuziek als die van Mingus. Heel beweeglijk, druk en fixerend op ritme. Kijken of het lang blijft hangen.

Deze plaat is opgenomen in een lome, hete zomer en wie de opnametechniek van Can kent (de nummers zijn grotendeels opgeknipte en aan elkaar geplakte stukken van lange, spontane jams) kan zich goed voorstellen waarom dat terug te horen in dit magistrale Future Days. Die zet je niet op het puntje op je stoel zoals Tago Mago dat deed, noch werkt het vervreemdend op de manier van Ege Bamyasi. Dit album neemt je in plaats daarvan helemaal in zich op, het sust en wiegt je. Aangenaam in het kwadraat. Dat geldt vooral voor de prachtige, lange afsluiter, dat het beste nummer van het album is om de simpele reden dat het het langste stuk Future Days-kwaliteit is. Dit om aan te geven dat het van begin tot eind zuiver genieten is, zonder een spoortje van een zwak moment. En wat legt die Jaki weer een heerlijke groove neer. Can, de enige band die twee albums in mijn 5*-rijtje heeft staan.

Heerlijk dit. Gaat hoog op mijn verlanglijst .

1973 is mijn geboortejaar en vreemd genoeg moet ik bij Future Days ook denken aan een bevalling.
Eerst het geluid van water en vervolgens allemaal vreemde geluiden, die voor de eerste keer ervaren worden.
Welkom in de wereld, bereid je voor op jouw Future Days.
Een trip puur gericht op de waarneming van het eerste essentiële zintuig; het gehoor.
Vaak roept experimentele muziek een gevoel van angst en onbegrip bij mij op, dit werkt juist heel bevredigend.
Ik ervaar bijna hippie achtige vreugde.
Helaas gaat Spray wel met meer tempo door, waarbij ik het vergelijk met On the Run van Pink Floyds Dark Side Of The Moon, toevallig ook uit 1973.
Ondanks, of misschien wel juist door de invallende snelle percussie gaat het gejaagde wat weg, maar het prettige gevoel van opener Future Days is veel minder aanwezig.
Moonshake klinkt wel heerlijk, een soort van korte jamsessie, waarbij ik zelfs aan het geflirt met stijlen van dEUS in hun beginperiode moet denken.
Misschien wel een van de grootste complimenten die ik een band mee kan geven.
En ik zal de puristen voor zijn; ja Can was jaren eerder al actief, maar dEUS wist het voor mij wel beter tot een geheel te laten smelten.
Op het moment dat Bel Air gaat vervelen, red de drummer de boel, vervolgens krijg je na die adempauze de bas er nog zoemend doorheen, en wordt het allemaal een stuk interessanter.
Voor mij is de hoofdrol weg gelegd voor drummer Jaki Liebezeit, als zijn bijdrage minder wordt, dan is het gelijk een stuk minder sterker.
De zang heeft het dromerige van Smashing Pumpkins op hun eerste albums, al klinkt Corgan uiteraard een stuk opgefokter en harder dan Damo Suzuki, die zijn achternaam daarmee geen eer aan doet, maar het trage en slome van zijn zangkwaliteiten maken het geheel wel af.

Het beste wat ik tot nu toe van Can gehoord heb.Dit is gewoon een erg fijne luistertrip terwijl ik op andere albums soms wel moeite had om sommige nummers af te luisteren.De experimenteerdrang is op deze plaat dan ook wat minder (al gaan ze op het einde van Bel Air nog behoorlijk los) en dat maakt het in mijn ogen allemaal net wat beter verteerbaar.
Goed album en nu alleen nog Tago Mago en dan heb ik de eerste zeven van deze invloedrijke band gehad.